Πολιτική και συγγνώμη (Όταν ο fake δημόσιος διάλογος κακοφορμεί απολύτως)

Όσα σχολιάζονται και καταγγέλλονται περί του ανήθικου συμψηφισμού των όσων είπε ο Γαβρόγλου και των όσων έγραψε ο Κασιμάτης είναι σαν επιβεβαιώνουν ότι μας αξίζει ακριβώς το big brother. Και, προσέξετε, όχι το αποστειρωμένο big brother ζητιανιάς τηλεθέασης του ΣΚΑΪ, αλλά ένα big brother που έχει πια ενσταλαχτεί στη δημόσια ζωή μας ως συστατικό μέρος της! Ένα big brother προβολέων προσχεδιασμένου ζουμαρίσματος σε ό,τι θέλουμε να φανεί και όχι σε ό,τι συμβαίνει. Ακριβώς, όπως στη σημερινή Ελλάδα και τον μεθοδευμένο τρόπο παρουσίασης της δημόσιας ζωής μας

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Παρακαλουθούμε εδώ και καμιά εβδομάδα το σίριαλ του ανήθικου συμψηφισμού των όσων είπε ο Γαβρόγλου και των όσων έγραψε ο Κασιμάτης. Δυστυχώς (αν και δεν εξαπλάγην) με την πλατιά συμμετοχή και αριστερών σ’ αυτό το δράμα!

Τα παρακάτω εκλάβετέ τα ως αποκαλυπτικά ειλικρινή προσωπική εκμυστήρευση. Αν έτσι τα διαβάσετε, βγαίνει νόημα. Αν όχι (δηλαδή αν τα διαβάσετε με άλλον τρόπο που να επιζητεί να βολεύει την αντίθετη με τη δική μου άποψη), μην κουράζεστε! Αν είναι να το διαβάσετε για να αυτο-επιβεβαιωθεί (μέσω της διαφωνίας σας τα λεγόμενά μου) ότι έχετε σεις το δίκιο (και δεν τα διαβάσετε για να ακούσετε «την άλλη πλευρά»), τότε «ομολογώ» προκαταβολικά ότι η άποψη η δική μου είναι άποψη ενός κομματόσκυλου του ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα περιττεύουν!…

Όσα, λοιπόν, σχολιάζονται και καταγγέλλονται περί του ανήθικου συμψηφισμού των όσων είπε ο Γαβρόγλου και των όσων έγραψε ο Κασιμάτης είναι σαν επιβεβαιώνουν ότι μας αξίζει ακριβώς το big brother. Και, προσέξετε, όχι το αποστειρωμένο big brother ζητιανιάς τηλεθέασης του ΣΚΑΪ, αλλά ένα big brother που έχει πια ενσταλαχτεί στη δημόσια ζωή μας ως συστατικό μέρος της! Ένα big brother προβολέων προσχεδιασμένου ζουμαρίσματος σε ό,τι θέλουμε να φανεί και όχι σε ό,τι συμβαίνει. Ακριβώς, όπως στη σημερινή Ελλάδα και τον μεθοδευμένο τρόπο παρουσίασης της δημόσιας ζωής μας.

Εδώ που τα λέμε το κακό ξεκίνησε εδώ και χρόνια, από την αδιανόητη άσκηση μιντιακής πίεσης στον ΣΥΡΙΖΑ «να ζητήσει συγγνώμη». Την ατζέντα αυτή επέβαλαν τα συστημικά μέσα, που σήμερα λαδώνονται ανερυθρίαστα από το παρόν πολιτικό big brother, προς επιβράβευση των υπηρεσιών τους προς τις πολιτικές εξουσίες και τις ελίτ και ως χρηματοδότηση-μέσο αναπαραγωγής της στημένης fake «ενημέρωσης». Μια ενημέρωση, που σκοπό έχει όχι την πληροφόρηση της κοινής γνώμης, ώστε όντας η ίδια η κοινή γνώμη κοινωνός των γεγονότων να αποφαίνεται στη συνέχεια για τις επιλογές της. Μια ενημέρωση, αντίθετα, που αποσκοπεί στην υποβολή προς την κοινή γνώμη του «τί είναι ορθό» και συνεπώς και του «τί πρέπει να επιλέξει» η κοινή γνώμη. Με απλά λόγια, επομένως, όχι «ενημέρωση», αλλά «προπαγάνδα», ως χαρακτηριστό γνώρισμα ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Υπήρξε τόση συσσωρευμένη αήθεια στη μεθοδευμένη από πολιτικά επιχειρηματικά και μιντιακά κέντρα πίεση προς την κυβέρνηση Τσίπρα «να ζητήσει συγγνώμη», που πραγματολογικά έφτασε μέχρι του σημείου να προβάλλεται η απαίτηση προς τον ΣΥΡΙΖΑ «να ζητήσει συγγνώμη» για ό,τι πιστεύει αλλά ακόμη και επειδή …υπάρχει ως κόμμα!

Και τα δύο αυτά αποτελούν συντεταγμένες αποδείξεις φασίζουσας συμπεριφοράς! Που έγινε ανεκτή από σημαντική μερίδα αριστερών και προοδευτικών ανθρώπων, που είτε επηρεάστηκαν από την ανέντιμη και fake «ενημέρωση» που ήταν (και είναι) διαθέσιμη, είτε απλά έχουν καταστεί συνειδητά μέλη της κοινωνίας big brother -αν και πολλοί δεν το έχουν πάρει χαμπάρι.

Ένα παράδειγμα: Ναι, υπήρξαν προοδευτικοί άνθρωποι που πίστεψαν το πρόδηλο μύθευμα ότι η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αντάλλαξε τη μη περικοπή των συντάξεων με το όνομα «Μακεδονία». Και επειδή οι προθέσεις όσων πλασάρισαν το μύθευμα είναι γνωστές, δεν απομένει παρά η αυτοκριτική όσων τότε το πίστεψαν. Όχι για «να μας ζητήσουν συγγνώμη», αλλά ως μία αυτοκαθαρτήρια συνειδητοποίηση ότι προσχώρησαν στην αφήγηση του τότε μυθεύματος από προκαταληπτική πολιτική αντιπαλότητα με την τότε κυβέρνηση, και όχι επειδή η αλήθεια -ή η απλή λογική, έστω- προσέδιδαν βασιμότητα στα περί ανταλλαγής ονόματος-συντάξεων! Αυτή θα ήταν σήμερα η ένδειξη ότι κάποιοι πολίτες διαχωρίζουν τη θέση τους από την πολιτική big brother. Δυστυχώς, το περιστατικό του ανήθικου συμψηφισμού Γαβρόγλου-Κασιμάτη, αποδεικνύει ότι το πρόβλημα, εξακολουθεί και υφίσταται!

Διότι στην πολιτική «συγγνώμες» δεν υπάρχουν! Όποιος επιζητεί «συγγνώμες» να πάει στις εκκλησίες! Στην πολιτική είτε με καθαρότητα και ελικρίνεια μπροστά στους πολίτες εκθέτεις ως κόμμα τις θέσεις σου ανταποκρινόμενος στις ιδεολογικοπολιτικές αρχές σου, είτε τακτικίζεις και λαϊκίζεις (…γιατί αυτό σημαίνει «λαϊκισμός»!) Και στη συνέχεια, είτε δικαιώνεσαι από τις πραγματικές εξελίξεις επειδή οι θέσεις και οι ιδεολογικοπολιτικές αρχές σου παρήγαν θετικό αποτέλεσμα για τη χώρα και τους πολίτες, είτε όχι! Συγγνώμη, όμως, γιατί και από ποιόν; Ιδίως αν οι εξελίξεις που ακολούθησαν σε έχουν δικαιώσει επαρκώς; Συνειδητά και τελούντες εν γνώσει οι πολίτες κάνουν τις πολιτικές επιλογές τους. Και οφείλουν οι πολίτες εξ ιδίων να διακρίνουν ποιός μιλάει ειλικρινά και ποιός λαϊκίζει. Έτσι είναι η δημοκρατία! Κι έτσι λειτουργεί ουσιαστικά η απαράβατη αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Αλλιώς, κάτι δεν λειτουργεί καλά και πρέπει να το διορθώσουμε. Όπως οφείλουμε να κάνουμε σήμερα, με τα αλλεπάλληλα φαινόμενα, οργανωμένης προπαγάνδας από τη σημερινή κυβερνητική εξουσία, τα περιστατικά νεποτισμού και τις περιπτώσεις αντιδημοκρατικής βίας κρατικών οργάνων κατά πολιτών. Αλλιώς, τι; Θα μας πει ένα συγγνώμη ο Κυριάκος Μητσοτάκης και θα «καθαρίσει»;

Φυσικά, πρέπει να τονιστεί ότι στην αριστερά και στη δημοκρατική παράταξη, ως κομματικούς εκπροσώπους συγκεκριμένων ταξικών συμφερόντων και ως πολιτικούς εκφραστές γνήσια αυθόρμητων ριζοσπαστισμών από τα κάτω (δηλαδή κινήματα, που η αριστερά οφείλει να διατηρεί προνομιακή σχέση μαζί τους, αλλιώς δεν είναι αριστερά), υπάρχει περιθώριο υπαναχώρησης από σφάλματα. Αυτοκριτική λέγεται! Και είναι αναπόσπαστο συστατικό μέρος του πεδίου πολιτικών αναφορών και μέσων πολιτικής των προοδευτικών.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Αυτοκριτική έκανε ο Αλέξης Τσίπρας για λογαριασμό της παράταξης, όταν αναγνώρισε ότι μέρος της προεκλογικής τακτικής του ήταν προϊόν αυταπάτης. Διότι, πράγματι, η ανάγνωση του τότε ισχύοντος συσχετισμού δυνάμεων στην ΕΕ δεν ήταν ρεαλιστική. Αλλά συγγνώμη γιατί να έλεγε; Μήπως είχε δίκιο -τότε και σήμερα- ο Σόιμπλε και όχι ο Τσίπρας; Μήπως από τις εξελίξεις έχει αποδειχτεί ότι ήταν ορθή η μνημονιακή προσέγγιση στο ελληνικό δράμα και έσφαλαν όσοι ζητούσαν να μπει τέλος στη δεσποτεία του MOU;

Αυτοκριτική, λοιπόν, για έναν αριστερό, ναι! Συγγνώμη, όχι!

Ας δούμε την εφαρμογή όσων επεσήμανα πιο πάνω στην υπόθεση του ανήθικου συμψηφισμού Γαβρόγλου-Κασιμάτη.

Καθηγητής με γνωστό δημόσιο ήθος και με μη επιδεχόμενη αμφισβήτηση απόσταση από κάθε λογής απαξιωτικές συμπεριφορές προς τους άλλους ανθρώπους, ο πρώτος.

Επίλεκτο στέλεχος μιας αντίληψης πολιτισμού στον δημόσιο βίο μας που σήμερα μόνον η ακροδεξιά του Άδωνη μπορεί να αισθάνεται και να είναι υπερήφανη για τη σημερινή της πολιτική ταυτότητα, ο άλλος.

Ο πρώτος έκανε αυτοκριτική για την απολύτως κατασκευασμένη σε βάρος του επίθεση, που μόνο σκοπό είχε να διευκολύνει την πανταχόθεν βαλλόμενη για τις ατυχέστατες επιλογές της υπουργό Παιδείας και να την καταστήσει συμπαθή ως δήθεν θύμα σεξισμού.

(Και όταν μιλάω για αυτοκριτική, εννοώ την πρώτη διευκρινιστική μετά την αρχική επίμαχη ανάρτησή του, στην οποία απέφυγε να υποπέσει στο σφάλμα της πολιτικής «συγγνώμης», και όχι τη δεύτερη). Αδιανόητο και πολιτικά και πολιτισμικά ανέντιμο το αίτημα να ζητήσει «συγγνώμη» ο Γαβρόγλου. Ιδίως για ανθρώπους που λένε πως είναι αριστεροί! Και ακόμη χειρότερο ότι ανεφύη το αίτημα να ζητηθεί συγγνώμη υπό τους όρους και τις πολιτικές συνθήκες υπό τις οποίες λειτουργεί ο δημόσιος βίος, όπως περιέγραψα πιο πάνω. Να ζητήσει συγγνώμη ο Γαβρόγλου, γιατί εκφεύγει ο δημόσιος λόγος του από το προκατασκευασμένο πλαίσιο «κανονικοτήτων» το οποίο επιβάλλει μια κυρίαρχη και κατέχουσα σήμερα την εξουσία αντίληψη πολιτισμού στη δημόσια ζωή αλά Κασιμάτη. Ε, όχι ρε παιδιά! Αυτό δεν είναι αριστερά! Δεξιά μεταμφιεσμένη σε αριστερά είναι! Να ζητήσει συγγνώμη ο Γαβρόγλου για την εκφορά του δημόσιου λόγου του, και όχι βέβαια για το σεξισμό των λεγομένων του, ο οποίος ουδέποτε υπήρξε! Όχι ρε παιδιά της αριστεράς! Πουλάτε πολύ φθηνά τις αξίες που διατείνεστε ότι υπηρετείτε!

…Κι αφήνω το ενδεχόμενο ένα μέρος του εξ ευωνύμων κινήματος «να ζητήσει συγγνώμη ο Γαβρόγλου» να οφείλεται σε μικρές εσωκομματικές σκοπιμότητες, επειδή ο «δεξιός» Γαβρόγλου αντικατέστησε στο υπουργείο Παιδείας τον «αριστερό» Φίλη. Το αντιπαρέρχομαι αυτό, διότι εάν ισχύει, τότε παρέλκει οποιαδήποτε συζήτηση με άξονα αναφορές στην αριστερά.

Είναι τόσο μηχανίστικο, δηλαδή αντιδιαλεκτικά και συντηρητικά αυτοπροσδιορισμένο όλο αυτό, ώστε αποδεικνύει και κάτι ακόμη που συμβολικά αλλά τόσο αποκαλυπτικά ισχύει: Ότι ο καθαγιασμός του Ξανθού ως σοβαρού υπουργού Υγείας από μεριάς της σημερινής δεξιάς και των συνοδοιπόρων της, δεν είναι βέβαια απόρροια αναγνώρισης του έργου του από μια όψιμη αντικειμενικότητα των «πέτσινων» μέσων ενημέρωσης (ανεξαρτήτως του ότι Ξανθός υπήρξε σοβαρός υπουργός και είχε σημαντικό έργο), αλλά απλούστατα μέρος τεκμηρίωσης του πόσο κακός είναι ο …Πολάκης!)

Ο δεύτερος τον πολιτικό πολιτισμό που θαυμάζει ο Άδωνης εξέφρασε με όσα έγραψε. Γιατί φυσικά η αήθεια Κασιμάτη δεν είναι ότι εγραψε για έναν ασθενούντα κάτι που διακωκωδεί την εμφάνισή του. Η αήθεια είναι πρόθεση να πληγεί ένα δημόσιο πρόσωπο με κριτήριο την εμφάνισή του. Κι αυτά τα γράφει ο Κασιμάτης από την εποχή των εκσυγχρονιστών του Σημίτη! Όχι τώρα τελευταία! Δηλαδή μια αντίληψη πολιτικής αισθητικής τύπου big brother! (Ποιός ξεχνάει της φωτογραφίες της δύστυχης Σίας Αναγωστοπούλου στο facebook από ορισμένους της ίδιας αντίληψης με του Κασιμάτη, που την συνέκριναν εμφανισιακά με ένα αρνί;)

Και, προσέξετε, εδώ (που επίσης δεν υπάρχει περιθώριο συγγνώμης, την πολιτική αντίληψή του για τον χειρισμό δημοσίων προσώπων εξέφρασε στη Καθημερινή και όχι τίποτε άλλο) ο Κασιμάτης δεν ζήτησε βεβαίως συγγνώμη για την πολιτική του αντίληψη περί δημοσίου βίου, αλλά ζήτησε συγγνώμη γιατί αναφέρθηκε σ έναν ασθενούντα. Μ’ άλλα λόγια, αν ο Κατρούγκαλος ήταν υγιής, όλα θα ήταν καλά. (Κι αφήνω τα «κόλπα» Κασιμάτη περί αφελείας, για τους αφελείς…)

Και σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, όμως, είναι όπου αποδεικνύεται το ανήθικο του συμψηφισμού (αντικειμενικού, εκούσιου ή ακούσιου) Γαβρόγλου-Κασιμάτη!

Από τον πρώτο σκοπός ήταν να απολογηθεί για την άποψή του (που σαφέστατα ουδέποτε υπήρξε σεξιστική).

Από τον δεύτερο, άρκεσε η αναφορά στο δεν εγνώριζε ότι ο Κατρούγκαλος ασθενούσε, επομένως κατά τα άλλα, ουδέν πρόβλημα.

Ο πρώτος πρέπει να απολογηθεί (αριστερών συναιτούντων προς τούτο) για ό,τι πιστεύει και οφείλει εξηγήσεις επειδή υπάρχει ως δημόσιο πρόσωπο. Όπως ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ 2015-’19 πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη για τις ιδέες τους και για το γεγονός ότι υπήρξαν, όπως σημείωσα πιο πάνω).

Ο δεύτερος μια στραβοτιμονιά εξ αγνοίας και εξ αφελείας διέπραξε, μην το κρεμάσουμε το παιδί!

Αλλά και σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, επίσης, αποδεικνύεται πόσο αδύναμος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπιστεί τους ανθρώπους του και τον ίδιο τον εαυτό του, από τη φοβική αντίδραση που εξακολουθεί να εμφανίζει στα δόκανα που του στήνει το σύστημα!

Πολιτικές παρατάξεις που διατηρούν ενοχικές σχέσεις με τις απόψεις τους δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν. Αν δεν πιστεύεις βαθιά σ’ αυτό που διακηρύσσεις ότι υπηρετείς, πώς να πιστέψει ο κόσμος;

 

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού