2 μέρες μετά …και 2 χρόνια χωρίς ΠΑΣΟΚ

Φυσικά και χρειάζεται ανανέωση στις πολιτικές θέσεις. Καιροί άλλωστε παλαιόθεν ου μενετοί! Καλοδεχούμενες, λοιπόν, τέτοιες ανανεώσεις! Υπό έναν απαράβατο όρο: να μην αλλάζει το βασικό και θεμελιακό πλαίσιο αρχών της παράταξης και να διατηρούνται αναλλοίωτες οι ταξικές αναφορές, σε κοινά για τα οποία προαναγγέλλεται η βούληση πολιτικής αντιπροσώπευσης

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Περίμενα!

Να περάσει!

Σήμερα, μόνο δύο λόγια!

Και φέτος -και από τους ίδιους- επαναλήφθηκε το γνωστό σκηνικό της ανενδοίαστης σκύλευσης περασμένων και δικαιωμένων πολιτικών πεποιθήσεων, για ένα σημερινό ξεροκόμματο εξουσίας στα κράσπεδα μιας “λούμπεν πολιτικής”, καθώς και για μια κρατική επιχορήγηση, που μόνον ως κίνητρο πολιτικού βιοπορισμού δημοσία δαπάνη μπορεί να σταθεί.

Το μεγαλύτερο έγκλημά τους, όμως, ότι συνεχίζουν να εμμένουν στις ίδιες ανιστόρητες, σαθρές και σε τελευταία ανάλυση τυχοδιωκτικές αρπαχτές σε πολιτικό έργο εκλιπόντος. Έργο μεγάλο, σπουδαίο και τόσο αναντίστοιχο με όσα σήμερα λένε οι διακινητές του πολιτικού κουφαριού, ώστε να προσήκει αποκλειστικά οργή και διακωμώδηση σε αντίδραση και απάντηση τους.

Η ρηχότητα των εξαθλιωμένων πολιτικών υπολειμμάτων, φτάνει μέχρις του σημείου να διακινούν το ηχηρό ψεύδος ότι όλα τότε, έγιναν δήθεν στο όνομα της “σοσιαλδημοκρατίας”. Και όσοι γνώρισαν και έζησαν τον δημιουργό εκείνου του μεγάλου έργου, έχουν πλήρη συναίσθηση του διαμετρήματος και της έντασης προσχημάτων του ψεύδους. Σοσιαλιστής δήλωνε πεντακάθαρα (και ήταν) από την αρχή ο μεγάλος εκλιπών. Και προς αποφυγή ασαφειών πολύ συχνά οριοθετούσε αντιπαραθετικά και με διαύγεια την απόστασή του από τη σοσιαλδημοκρατία! Ποιοί και πώς αποτολμούν σήμερα την τυμβωρυχία να προσκαλούν χωρίς αιδώ σε στόχους που υπήρξαν αποδεδειγμένα στρατηγικοί αντίπαλοί του;

Προφανώς δεν αισχύνονται! Άλλωστε χωρίς αυτήν την πολιτική λαμογιά, δεν θα απέμενε παρά η εκτυφλωτική ένδειά τους και το ακαριαίο ξεφούσκωμα του μικρού εναπομένοντος πολιτικού μπαλονιού (σε αποχρώσεις λαχανί και ροζέ) εις χείρας τους. Μ’ ένα μπαμ που θ’ ακουγόταν ως και πέραν του πολιτικού Αχέροντα.

Αποκαλυπτικότερο σημείο της απόπειρας καταλήστευσης πολιτικών αρχών, που δεν τους ανήκουν -και δεν τις πιστεύουν κιόλας, όμως, είναι η πλήρης επιβεβαίωση ότι ποτέ δεν προσέλαβαν το Κίνημα ως “τέκνο της ανάγκης και της οργής” συγκεκριμένων κοινωνικο-πολιτικών συνθηκών και συγκεκριμένης ηγεσίας. Προσπαθούν να ξεχειλώσουν το συγκεκριμένο αυτό πλαίσιο με σημερινά φληναφήματα περί εκσυγχρονισμού ιδεών και αναπροσαρμογών στα τωρινά δεδομένα, ως τα δήθεν κίνητρά τους για τις ασχημίες που διαπράττουν.

Φυσικά και χρειάζεται ανανέωση στις πολιτικές θέσεις. Καιροί άλλωστε παλαιόθεν ου μενετοί! Καλοδεχούμενες, λοιπόν, τέτοιες ανανεώσεις! Υπό έναν απαράβατο όρο: να μην αλλάζει το βασικό και θεμελιακό πλαίσιο αρχών της παράταξης και να διατηρούνται αναλλοίωτες οι ταξικές αναφορές, σε κοινά για τα οποία προαναγγέλλεται η βούληση πολιτικής αντιπροσώπευσης.

Να το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν: Σε κοινά που συγκαταλέγονται στο σπάνιο στην πολιτική φαινόμενο των συγκλινόντων ταξικών  συμφερόντων ριζοσπατικοποιημένων κοινωνικών στρωμάτων απευθυνόταν το Κίνημα, αυτά έπεισε και εκπροσώπησε με πρωτοφανή στην ιστορία αποτελεσματικότητα ως προς τις αλλαγές που επέβαλε. Η επανάληψη σήμερα και με διαφορετικά αίτια του φαινομένου ανίχνευσης συγκλινόντων ταξικών συμφερόντων ανάλογα ριζοσπαστικοποιημένων κοινών και η ανάγκη πολιτικής εκπροσώπησής τους, επομένως, είναι ό,τι θα δικαίωνε στην εποχή μας τον ηγέτη και το μεγάλο έργο του, με τις αναγκαίες βεβαίως προσαρμογές στις ανάγκες της εποχής. Κι αυτό δεν μπορεί να υπηρετηθεί από πολιτική και στάση που αντίκειται τόσο κατάφωρα στα συμφέροντα των αδυνάμων της εποχής μας, υπό το ανέντιμο πρόσχημα ότι “κάποτε εμείς ήμασταν στο Κίνημα”.

Πριν και πάνω απ’ όλα, διότι έτσι αποκαλύπτεται και ότι τότε ήσασταν στο Κίνημα χωρίς να ασπάζεστε τις αρχές του και με μόνο κίνητρό σας -και τότε- πρόσβαση στην εξουσία. Καιροφυλακτούσατε και παραμονεύατε από τότε να επέλθει το αμείλικτο πρόσταγμα της φυσικής φθοράς του ιδρυτή, για να καταδράμετε να αδράξετε τον έλεγχο της παραταξης και στη συνέχεια να παραχαράξετε βήμα-βήμα τις αρχές της. Κι όσοι έχουμε ζήσει αυτά τα γεγονότα, έχουμε πλήρη εικόνα αν όσα λέγω είναι αληθής περιγραφή της περιόδου από το 1996 και μετά, ή όχι! Και το ξέρουν καλά και όσοι σήμερα ασχημονούν χωρίς καμιά ντροπή σε βάρος της παραταξιακής ιστορίας και των  παραδόσεων του ηγέτη της.

Θεωρώ ακραία αήθεια -και εδώ είναι το σωστό σημείο να υπογραμμιστεί αυτό- την επιλογή (που κρίνω απολύτως συνειδητή, μεθοδευμένη και αποκαλυπτική των πραγματικών προθέσεων των σημερινών ανάξιων επιγόνων), να στήνεται παραστασούλα εορτασμού της ιδρυτικής παράταξης του Κινήματος και έτσι να προβάλλεται ένας απαράδεκτος αχταρμάς. Ένας αχταρμάς όπου ισοτίμως με τον ιδρυτή μας πλασάρεται και άλλο πρόσωπο, με επικοινωνιακό σημείο αναφοράς το ΕΣΥ (που πουλάει πολύ λόγω πανδημίας), το οποίο συνδέεται με το το άλλο πρόσωπο. Καλός ήταν ο Γιώργος Γεννηματάς αλλά η φθήνεια να οργανώνεται ολόκληρη επιχείρηση επικοινωνίας, για να γίνει εκείνος και “λίγο Ανδρέας Παπανδρέου”, είναι ανεπίτρεπτη. Ιδίως αφού η κόρη Γεννηματά άρχει του σχήματος που οργάνωσε τον αχταρμά και όφειλε να είναι διπλά προσεκτική στους ανοίκειους παραλληλισμούς.

Ένας φίλος διαμαρτυρήθηκε που ο Τζουμάκας έγραψε μακροσκελές άρθρο για την επέτειο του Κινήματος και δεν βρήκε ούτε μια φορά την ευκαιρία να αναφέρει το όνομα του ηγέτη. Δίκαια διαμαρτυρία! Την (απόπειρα, φυσικά) εξίσωσης, όμως, Γιώργου Γεννηματά-Ανδρέα, πρέπει να την βρήκε πολιτικά ορθή, γιατί δεν είδα καμιά ενόχλησή του.

Το Κίνημα, λοιπόν, δεν υπάρχει πλέον. Και τίμια αναφορά στην επετειακή του στιγμή, δεν είναι άλλο από το να σκεφτόμαστε, να αποτιμούμε και να αντλούμε εμπειρίες από εκείνο, ακριβώς στη βάση ότι επειδή δεν υπάρχει σήμερα εν πολιτική ζωή, οφείλουμε σοβαρότητα στην υπηρέτηση των αρχών και των παραδόσεών του στις σημερινές συνθήκες, αποφεύγοντας ακραίους τυχοδιωκτισμούς και αρπαχτές σε συναισθήματα των πολιτών. Αυτά είναι ακραίος λαϊκισμός, και δεν είναι βέβαια λαϊκισμός οι θέσεις υποστήριξης συμφερόντων, που συγκαταλέγονται στα σημερινά συγκλίνοντα των ριζοσπαστικοποιημένων.

Αιδώς Αργείοι!

(σ.σ.: Ξαναλέω: Η υπεράσπιση της μνήμης και των παραδόσεων του Κινήματός μας, ποτέ δεν θα είναι ευθύνη ανάξιων επιγόνων. Είναι υπόθεση των εκατομμυρίων πολιτών, που έκαναν το μεγάλο έργο του Κινήματος και του ιδρυτή του εφικτό με τη στήριξή τους. Και θα είμαστε πάντα εδώ να αποκρούουμε τις αήθειες, απ’ όπου κι αν προέρχονται).

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού