Για την «καραντίνα» στο Ισραήλ

Μετά την παρατηρούμενη αύξηση κρουσμάτων, ή αλλιώς, συνεπεία αυτής, το Ισραήλ τείνει εκ νέου προς την εφαρμογή πολιτικής 'lockdown'

Covid-19

Μετά την παρατηρούμενη αύξηση κρουσμάτων, ή αλλιώς, συνεπεία αυτής, το Ισραήλ τείνει εκ νέου προς την εφαρμογή πολιτικής ‘lockdown,’ όπως έχει επικρατήσει να λέγεται, πολιτικά αλλά και δημοσιογραφικά [1], ήτοι προς την εφαρμογή μίας περισσότερο γενικευμένης ‘καραντίνας,’ με άξονα την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της εξελισσόμενης πανδημικής κρίσης.

Αντλώντας στοιχεία από το ειδησεογραφικό πρακτορείο ‘Reuters,’ η εφημερίδα ‘Η Καθημερινή’, [2] αναφέρεται στα βασικά χαρακτηριστικά της ‘καραντίνας,’ που εν προκειμένω, συναρθρώνει τον περιορισμό ή αλλιώς, την δυνατότητα περιορισμού της κυκλοφορίας και της κίνησης στον δημόσιο χώρο [3], με την διατήρηση ανοιχτών ‘διόδων’ κίνησης που πρωταρχικά θέτουν στο επίκεντρο την έννοια της ‘απαραίτητης αγοράς’. Ως προς αυτό, όπως και την περίοδο Μαρτίου-Μαϊου, ανοιχτά παραμένουν καταστήματα πώλησης διατροφικών και μη, προϊόντων, (super market), φαρμακεία, και επιχειρήσεις που δεν δέχονται κόσμο.

Σταχυολογούμε ενδεικτικά από την εφημερίδα: «To Ισραήλ μπαίνει από σήμερα, Παρασκευή, εκ νέου σε καραντίνα. Είναι η πρώτη ανεπτυγμένη χώρα, η οποία αναγκάζεται σε δεύτερο γενικευμένο lockdown σε πανεθνικό επίπεδο, εξαιτίας της έξαρσης των κρουσμάτων του νέου κορωνοϊού, με τα νέα μέτρα να συμπίπτουν με την εβραϊκή πρωτοχρονιά (Ρος Ασανά). Έχει προγραμματιστεί δε να μείνουν σε ισχύ για τρεις εβδομάδες, δηλαδή κατά τη διάρκεια των γιορτών Γιομ Κιπούρ και Σουκότ. Σχολεία και εμπορικά κέντρα θα είναι κλειστά, ενώ οι δημόσιες υπηρεσίες θα λειτουργούν με λιγότερο προσωπικό. Ανοιχτά θα μείνουν σούπερ μάρκετ, φαρμακεία, αλλά και επιχειρήσεις, που δεν δέχονται κοινό και πελάτες. Στους εσωτερικούς χώρους οι συγκεντρώσεις περιορίζονται στα 10 άτομα και στους εξωτερικούς στα 20. Τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης θα ισχύσουν και στις συναγωγές» [4].

Δύναται να αναφέρουμε πως το Ισραήλ, τις τελευταίες εβδομάδες, κινείται στον αστερισμό της διπλής συμφωνίας με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν [5], συμφωνίας που κινείται πάνω στο πλαίσιο της, κατά τον A.J.R Groom «επίλυσης προβλήματος» [6] (problem-solving) [7], η οποία επίλυση πρωταρχικά άπτεται της επίσημης και διπλωματικής αναγνώρισης που προσέφεραν οι παραπάνω χώρες στο Ισραήλ, κάτι που αποτελούσε ‘πρόβλημα’ στο βαθμό που, και λόγω του Παλαιστινιακού ζητήματος [8], αποτελούσε εμπόδιο για την συγκρότηση μίας περισσότερο ενεργητικής και παρεμβατικής Ισραηλινής στρατηγικής στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Πέραν αυτού, στο Ισραήλ, λίγους μήνες μετά από την τυπική άρση της ‘καραντίνας,’ έλαβε χώρα μία σειρά κινητοποιήσεων με βασικό αίτημα την παραίτηση του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, λόγω της εντατικά προβαλλόμενης ως εμπλοκής του σε σκάνδαλα διαφθοράς, καθώς και για την θεωρούμενη ως μη αποτελεσματική διαχείριση της πανδημίας στη χώρα [9].

Δύναται να εντάξουμε τις διαδηλώσεις-κινητοποιήσεις [10] του περασμένου Ιουλίου, στην κατηγορία της «μη βίαιης σύγκρουσης» [11], κατά την ανάλυση των Ackerman και Jack Du Vall, που δεν ακολουθούν απλά, με χρονικό τρόπο, όσο διαπλέκονται δραστικά, κοινωνικά και πολιτικά, με την διαμόρφωση κυβέρνησης συνασπισμού του Ισραήλ μεταξύ του κόμματος ‘Λικούντ’ του Μπενιαμίν Νετανιάχου, και του κόμματος ‘Μπλε-Λευκό’ του Μπένι Γκανζ [12].
Πέραν της προσίδιας πολιτικοϊδεολογικής σύγκλισης επί συγκεκριμένων και σημαντικών ζητημάτων, εκεί όπου υπεισέρχεται στην όλη ατζέντα και συζήτηση το Παλαιστινιακό ζήτημα η συμφωνία για τον σχηματισμό συγκυβέρνησης, εδράζεται και πάνω στο μοντέλο της εναλλασσόμενης πρωθυπουργίας, με τον νυν πρωθυπουργό Νετανιάχου να παραδίδει την πρωθυπουργία στον Μπένι Γκανζ (νυν υπουργό Εθνικής Άμυνας [13]) μετά την παρέλευση εύλογου χρονικού διαστήματος.

Οι κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος, έχουν ως αφορμή την εναντίωση στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, με τον ίδιο να αναπαρίσταται ως ‘διεφθαρμένος’ και σε ένα δεύτερο νοηματικό και πολιτικό επίπεδο ως ‘εγκληματίας’ πρωθυπουργός,’ τροφοδοτούμενες όμως από ένα βαθύτερο υπόστρωμα πολιτικής στάσης και εναντίωσης προς την συγκυβέρνηση και κύρια προς τις επιλογές Γκανζ, ο οποίος θεωρήθηκε ό,τι δίδει ‘συγχωροχάρτι’ στο κόμμα ‘Λικούντ’ και στον Νετανιάχου προσωπικά, βρίσκοντας δίοδο έκφρασης στο πεδίο του δρόμου. Θα αποκαλέσουμε τις κινητοποιήσεις στο Ισραήλ, ως πανδημικές κινητοποιήσεις, λαμβάνοντας υπόψιν αναλυτικά δύο παραμέτρους.

Το γεγονός ό,τι εκδηλώθηκαν εν καιρώ εξελισσόμενης πανδημικής κρίσης, και στο Ισραήλ, αλλά και το ό,τι, εκδηλώθηκαν στον μετά την πρώτη ‘καραντίνα’ κοινωνικό και πολιτικό χρόνο, τοποθετούμενες οι ίδιες σε μία ‘ζώνη’ υπόμνησης της τήρησης των μέτρων προστασίας από τον κορωνοϊό. Ακόμη και περιεχομενικά, η διαχείριση της πανδημίας τέθηκε στο στόχαστρο από μερίδα διαδηλωτών.

Στο ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που μόλις εκθέσαμε, λαμβάνει χώρα η πολιτική ή αλλιώς, η ‘βιο-πολιτική της καραντίνας,’ για την οποία και διαβάζουμε πως θα έχει διάρκεια τριών εβδομάδων [14].

Η χρονική διάρκεια είναι ένα στοιχείο που διαφοροποιεί την τωρινή ‘καραντίνα’ από την ‘καραντίνα’ [15] της περασμένη άνοιξης (ας θυμηθούμε το εν Ελλάδι υπόδειγμα του ‘Μένουμε Σπίτι’). Σε αυτό το σημείο όμως, η ίδια η χρονική διάρκεια τίθεται υπό την αίρεση αύξησης των κρουσμάτων κορωνοϊού, με την πανδημία του κορωνοϊού να εγγράφει στο εσωτερικό της, μία ιατρική-υγειονομική διάσταση, μία κοινωνική-οικονομική, και μία άμεσα πολιτική-κυβερνολογική, η οποία σχετίζεται, και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με διάφορες παραλλαγές, με την εφαρμογή της ‘βιο-πολιτικής («τεχνολογία εξουσίας» την αποκαλεί η Αθηνά Αθανασίου), της καραντίνας.’ [16]

Η έννοια της ‘έκτακτης ανάγκης,’ εμβαπτισμένης στα νάματα της ‘απειλής,’ αναπαράγεται εμπρόθετα, στο εγκάρσιο σημείο όπου επαναπροσδιορίζει το σημαίνον της κίνησης των υποκειμένων η οποία και πρέπει να είναι η ‘ελάχιστη δυνατή.’ Σε αυτό το πλαίσιο, δεν σημασιοδοτείται το πρόσημο της κοινωνικής αποστασιοποίησης με τις διάφορες προεκτάσεις του, αλλά περισσότερο η στρατηγική της στοχευμένης κυκλοφορίας ατόμων (αλλά και προϊόντων), κάτι που θεωρούμε πως συμβάλλει στην επανεφεύρεση της ‘καραντίνας,’ όχι μόνο ως ‘κανόνα,’ αλλά και ως λόγο επί της υγειονομικής κρίσης, ως αξίωση που αρθρώνεται στον δημόσιο χώρο, θέτοντας ως σημείο αναφοράς την εννοιολογική κατασκευή της κρίσης με τους επι-γενόμενους όρους της ‘παροντικότητας.’

Έτσι, η κρίση, η κρίση η σχετική με την αναπαραγωγή της πανδημίας, ευρίσκεται ‘εδώ,’ σε ένα φορτισμένο ‘εδώ,’ (η χώρα ‘Ισραήλ), αξιο-θεμελιώνοντας την ‘έκτακτη ανάγκη’ κοινωνικά όσο και χωρικά. Και η ‘έκτακτη ανάγκη’ δεν εφαρμόσθηκε και δεν εφαρμόζεται εν κενώ. Απεναντίας, επιζητεί χώρο, συγκροτώντας ένα οπλοστάσιο απευθύνσεων, πολιτικού-συναισθηματικού τύπου [17].

Η ‘καραντίνα,’ το λεγόμενο ‘lockdown,’ παραμένει πάνω στο τραπέζι, με το Ισραήλ να προχωρά στον διαχωρισμό μεταξύ ουσιώδους και επουσιώδους, όσον αφορά την κυκλοφορία και το εύρος αυτής, εκεί όπου εκφράζεται το πλέγμα της σωματοποιημένης επι-βίωσης. Στην εφημερίδα ‘Η Καθημερινή’ και στο άρθρο για το ‘lockdown’ στο Ισραήλ, λαμβάνει χώρα και μία σύντομη αναφορά στην μέχρι τώρα ‘ιστορία’ της πανδημίας στη χώρα. «Σημειώνεται ότι από την έναρξη της πανδημίας στο Ισραήλ, μία χώρα με πληθυσμό 9 εκατομμυρίων κατοίκων, έχουν χάσει τη ζωή τους 1.169 άνθρωποι από νέο κορωνοϊό. Η πρώτη αυστηρή καραντίνα είχε επιβληθεί από τα μέσα Μαρτίου, ενώ από τον Μάιο τα μέτρα άρχισαν να χαλαρώνουν» [18].

Το Ισραήλ δεν κομίζει ‘γλαύκας εις Αθήνας.’ Υιοθετώντας την ‘καραντίνα,’ επαναπροσδιορίζει την συνθήκη, κοινωνικά, πολιτικά και κυβερνητικά, της ‘έκτακτης ανάγκης,’ αναδεικνύοντας και τις προκλήσεις που παραμένουν ανοιχτές. Όσο ανοιχτή παραμένει και η ‘έκτακτη ανάγκη’ ενσωματώνοντας και το θρησκευτικό-τελετουργικό στοιχείο. Η τρίμηνη ‘καραντίνα’ στο Ισραήλ, διαφοροποιείται από τους τοπικής εμβέλειας κοινωνιο-υγειονομικούς αποκλεισμούς που ακολουθήθηκαν στο χρονικό διάστημα μετά την ‘καραντίνα’ το διμήνου Μαρτίου-Μαϊου, στο βαθμό που καθίσταται ευρύτερης, ήτοι εθνικής εμβέλειας, εισάγοντας το ή τα κριτήρια της πρόληψης και της (ακόμη και εν-σώματης), πρόσληψης της δημόσιας υγείας με όρους αποτελεσματικότητας-ανθεκτικότητας.

Η συγκεκριμένη εικόνα της δημόσιας υγείας συγκροτούνταν σταδιακά την περίοδο της ‘καραντίνας,’ όταν στο μεσοδιάστημα η έμφαση περισσότερο δόθηκε στα μέτρα που λαμβάνει το ‘συνειδητοποιημένο’ άτομο. Με έναν ιδιαίτερο τρόπο, το Ισραήλ, αποφασίζοντας σε κυβερνητικό επίπεδο να κηρύξει εθνικό ‘lockdown,’ εγκαινιάζει την φθινοπωρινή περίοδο της πανδημικής κρίσης. Οι αφηγήσεις που συνθέτουν και το κειμενικό ΄σώμα’ της πανδημίας, της εξέλιξης και διαχείρισης της, εγγράφονται στο εσωτερικό του Ισραήλ, η κυβέρνηση του οποίου, τους μήνες του θέρους, τείνει προς την συμβολική και μη ‘εξαγωγή’ διπλωματικών-γεω-πολιτικών δράσεων. Εάν κινηθούμε σφαιρικά, θα τονίσουμε το ό,τι η ‘καραντίνα’ (ως ‘φάντασμα’ που διακρατεί χώρο), που τίθεται σε πρώτο πλάνο, πραγματώνει υποστασιοποιημένα τις τωρινές αναταράξεις της ιστορίας, επιδιώκοντας να ωθήσει τον εαυτό εντός οικίας, και προβάλλοντας την ιδιαίτερη ψηφιακή του κόπια που του επιτρέπει να ομιλεί, να συν-ομιλεί, να επικοινωνεί και να εργάζεται.



[1] Για μία κατατοπιστική ανάλυση των χαρακτηριστικών της εγχώριας δημοσιογραφίας και του εγχώριου δημοσιογραφικού λόγου, βλέπε σχετικά, Παπαθανασόπουλος Στέλιος, ‘Απορρυθμίζοντας το ελληνικό επικοινωνιακό σύστημα,’ στο: Γεωργαράκης Ν.Γ- Δεμερτζής Ν., (επιμ.), ‘Το Πολιτικό Πορτραίτο της Ελλάδας. Κρίση και η αποδόμηση του πολιτικού,’ Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών/Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα, 2015, σελ. 456-475. Για την Κωνσταντινίδου, «ο ελληνικός δημοσιογραφικός λόγος αναπαράγει τις ιδιομορφίες του ελληνικού Τύπου, « αυτό όμως που χαρακτηρίζει την εννοημάτωση του ‘’μαχόμενου’’ προτύπου στον ελληνικό δημοσιογραφικό λόγο είναι ότι κατά κανόνα ταυτίζεται με το πρότυπο του ‘’στρατευμένου’’ Τύπου και κάθε εφημερίδα έχει (ή οφείλει να έχει) σαφή και απαρέγκλιτη πολιτική ταυτότητα στα πλαίσια που οριοθετεί η κομματική αντιπαράθεση της συγκυρίας». Βλέπε σχετικά, Κωνσταντινίδου Χρ., ‘Δημοσιογραφικές αρχές και αξίες. Η δεοντολογία ενός επαγγέλματος,’ Θεωρία και Κοινωνία, Τεύχος 6, 1992, σελ. 230. Ένα παράδειγμα «στρατευμένου τύπου», κατά την διαπίστωση της Κωνσταντινίδου, έτσι όπως αρθρώνεται την περίοδο της Μεταπολίτευσης, προσφέρει η εφημερίδα του ‘Ριζοσπάστη,’ που εγκολπώνεται και μετασχηματίζει (ή μεταστοιχειώνει) σε έκφραση πολιτικής ταυτότητας τον λόγο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, και για αυτόν που σπεύδει να προμηθευθεί και να ενημερωθεί από την εφημερίδα.

[2] Βλέπε σχετικά, ‘Ισραήλ: Νέο γενικό lockdown από σήμερα και για τρεις εβδομάδες,’ Εφημερίδα ‘Η Καθημερινή,’ 18/09/2020, https://www.kathimerini.gr/world/561083203/israil-neo-geniko-lockdown-apo-simera-kai-gia-treis-evdomades/

[3] Oρμώμενοι από την ημερομηνία δημοσίευσης του άρθρου για την εφαρμογή της ‘καραντίνας’ στο Ισραήλ, θα αναφέρουμε πως στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013, ο μουσικός Παύλος Φύσσας, φονεύθηκε από το μέλος ‘Τάγματος Εφόδου’ της Χρυσής Αυγής, Γιώργο Ρουπακιά, στο Κερατσίνι. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ανέδειξε και προσδιόρισε ‘φορτισμένα’ το περιεχόμενο της ασκούμενης νεο-ναζιστικής βίας που συμβάδιζε, διαλεκτικά θα προσθέταμε, με την συγκρότηση του ‘άλλου’ σε φυλετικό και σε πολιτικοϊδεολογικό επίπεδο, με τον Παύλο Φύσσα να αναπαρίσταται συμβολικά ως εκείνο το υποκείμενο που εκείνη την νύχτα της 18ης Σεπτεμβρίου του 2013, ‘ενσάρκωνε’ τον ‘μείζον εχθρό,’ τον αριστερό με ταυτότητα αλλά δίχως ‘πατρίδα,’ δίχως χώρο και δίχως ‘ιερά σύμβολα.’ Η Χρυσαυγίτικη βία υπήρξε ατομική και συλλογική, ασκούμενη και επί μεμονωμένων προσώπων, υπό το μεταιχμιακό πρίσμα της ‘καθαρότητας-οικειότητας,’ σκουρόχρωμων μεταναστών και πολιτικών-ιδεολογικών ‘εχθρών,’ αλλά και επί πολλών προσώπων ταυτόχρονα (συλλογική βία) λαμβάνοντας την μορφή του οργανωμένου ρατσιστικού πογκρόμ. Πογκρόμ που για πρώτη ίσως φορά την περίοδο της Μεταπολίτευσης (Μάιος 2011/ Αθήνα), προσέλαβε μαζικά χαρακτηριστικά, με διακύβευμα την ‘απεδαφοποίηση’ των ‘κλεφτών,’ των ‘βιαστών,’ μεταναστών.

[4] Βλέπε σχετικά, ‘Ισραήλ: Νέο γενικό lockdown από σήμερα και για τρεις εβδομάδες…ό.π. Όπως και στην πρώτη περίοδο της πανδημίας και της κυβερνολογικής της διαχείρισης με όρους ‘καραντίνας,’ έμφαση δίδεται στη λειτουργία κλάδων των τροφίμων και του εμπορίου, και ειδικότερα στη λειτουργία super markets πάνω στα οποία οριοθετείται η κίνηση και δη η συγκεκριμένη κίνηση των υποκειμένων.

[5] Για αυτή καθαυτή την συμφωνία και για το περιεχόμενο της, βλέπε σχετικά, Μπαστέα Νατάσα, ‘ «Η αυγή μιας νέας Μέσης Ανατολής», Εφημερίδα ‘Τα Νέα,’ 17/09/2020. «Στον κήπο του Λευκού Οίκου, οι ηγέτες των τριών κρατών, παρουσία του Τραμπ, υπέγραψαν μια γενική διακήρυξη αρχών, που ονομάστηκε Συμφωνίες του Αβραάμ, από τον βιβλικό πατέρα των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, ενώ υπέγραψαν και διμερείς συμφωνίες μεταξύ τους. Σε αυτές περιγράφεται η δημιουργία πρεσβειών και η έναρξη νέων διπλωματικών και οικονομικών δεσμών- στον τουρισμό, την τεχνολογία και την ενέργεια».

[6] Βλέπε σχετικά, Groom A.J.R., ‘Cyprus, Greece and Turkey: A treadmill for Diplomacy,’ στο: Koumoulides T.A John, (επιμ.), ‘Cyprus in Transition, 1960-1985,’ London, Trigraph, 1986. Για μία πρόσληψη της «επίλυσης προβλήματος» υπό το πρίσμα των ελληνο-τουρκικών διαπραγματεύσεων που θα εδύνατο να οδηγήσει σε μία αμοιβαία επωφελή συμφωνία, βλέπε σχετικά, Ηρακλείδης Αλέξης, ‘Άσπονδοι γείτονες. Ελλάδα- Τουρκία: Η διένεξη του Αιγαίου,’ Εκδόσεις Σιδέρης Ι., Αθήνα, 2007, σελ. 388.

[7] Η λογική της «επίλυσης προβλήματος» που διέπει τις περιώνυμες και σημαντικές ‘Συμφωνίες του Αβραάμ,’ επέτρεψε τα συμβαλλόμενα μέρη να πραγματοποιήσουν βήματα μπροστά, ιδίως οι δύο μοναρχίες (ριζική στροφή) εστιάζοντας σε όσα τους ενώνουν σε γεω-πολιτικό και στρατηγικό επίπεδο. Και τονίζουμε αυτή την διάσταση, διότι το πρωταρχικό αποτύπωμα της συμφωνίας είναι περιφερειακό και γεω-πολιτικό, με άξονα και τα τεκταινόμενα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ας το δούμε λίγο πιο διεξοδικά, με αναφορά στις τρεις χώρες που αποτελούν τα τρία συνιστώντα μέρη της συμφωνίας. Το Ισραήλ με την υπογραφή αυτής της συμφωνίας κερδίζει το σημαντικό για το ίδιο και την υπόσταση του, στοιχείο της αναγνώρισης από χώρες-μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, ισχυροποιώντας την θέση του στην περιοχή και τις συμμαχίες του (και ενάντια σε Ιράν και Τουρκία), δίχως να τεθεί επιτακτικά ζήτημα (σαφείς δεσμεύσεις), Ισραηλινής κατοχής και επίλυσης του χρονίζοντος Παλαιστινιακού ζητήματος. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με την υπογραφή της συμφωνίας ή των συμφωνιών, επισφραγίζουν την θέση του ως περιφερειακών διαστάσεων ‘παίκτης,’ που παρεμβαίνει ενεργά, οικοδομεί συμμαχίες, φέρει εγγύτερα το Ισραήλ, αποκτώντας χώρο και επί του πεδίου των Ισραηλινο-παλαιστινιακών σχέσεων, εκεί όπου παρεμβαίνουν δύο ανταγωνίστριες δυνάμεις: Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και η Τουρκία. Το άθροισμα ισχύος ανα-πλαισιώνεται. Το Μπαχρέιν από την άλλη, αποκτά θέση στον τριμερή άξονα που συμπεριλαμβάνει το Ισραήλ και τα ΗΑΕ, αναδεικνύει το ειδικό βάρος που διακρατεί όσον αφορά το πλαίσιο της αποτροπής των κινήσεων του Ιράν με φόντο και το εσωτερικό μέτωπο, εκεί όπου η πλειοψηφία των κατοίκων του ασπάζεται το σιιτικό δόγμα (‘δίλημμα ασφαλείας’), αξιοποιώντας την ίδια την προσέγγιση Ισραήλ και ΗΑΕ όπως και τους όρους της. Η συμμαχία τίθεται και ενώπιον της δράσης οργανώσεων όπως η ‘Χαμάς’ (με έναν αντισημιτικό λόγο), και ‘Χεζμπολάχ.’ Βέβαια, αξίζει να σημειωθεί, όσον αφορά το Ισραήλ, ό,τι η απόφαση για την μη προσάρτηση Εβραϊκών οικισμών της Παλαιστινιακής Δυτικής Όχθης, είναι σημαντική, καθώς δεν θέτει περαιτέρω εμπόδια στις προσπάθειες σύγκλισης των δύο μερών.

[8] Εάν συνεχίσουμε την ανάλυση μας από την υποσημείωση ’7,’ θα προσθέσουμε πως την τελευταία δεκαετία ουσιαστικά το Ισραήλ κινείται διπλωματικά, θέτοντας στο επίκεντρο της διπλωματικής και γεω-πολιτικής του δράσης, τόσο Μεσογειακές χώρες, όπως η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία, όσο και χώρες της Μέσης Ανατολής, που πλέον και επίσημα, είναι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν ,ήτοι χώρες του Κόλπου, δίχως αυτό να σημαίνει πως δεν έχουν υπάρξει εγχειρήματα σύγκλισης με Αραβικές χώρες στο παρελθόν (Σαουδική Αραβία), σύγκλιση που αξιο-θεμελιώνεται πάνω στις ανακατατάξεις και στις τομές που έχουν συντελεσθεί στη Μέση Ανατολή, φέροντας σε πρώτο πλάνο χώρες-δυνάμεις όπως το Ιράν και η Τουρκία. Τα σημεία τομής αυτής της στροφής της Ισραηλινής εξωτερικής πολιτικής είναι, η επίθεση στο πλοίο ‘Μαβί Μαρμαρά,’ Τουρκικής ιδιοκτησίας, το 2010, από Ισραηλινούς κομάντο, πλοίο το οποίο μετέφερε υλικό διαφόρων ειδών στα Παλαιστινιακά εδάφη, αλλά, πρωθύστερα, και η Αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στο Ιράκ το 2003 (δύναται να προσθέσουμε στα σημεία τομής και τον εμφύλιο στη Συρία), που συνέβαλλε στην ριζική αναδιαμόρφωσης της γεω-πολιτικής σκακιέρας της περιοχής. Το δόγμα της ακινησίας και του ‘ασφαλούς’ συμμάχου των ΗΠΑ έχει παραμερισθεί, προς την κατεύθυνση συγκρότηση τριμερών συμμαχικών μπλοκ που πλέον εξισορροπούνται και γεωγραφικά: Ισραήλ-Κυπριακή Δημοκρατία και Ελλάδα, Ισραήλ-Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Μπαχρέιν. Αυτή η στροφή όμως, δεν μεταφράζεται και σε ουσιώδεις κινήσεις προς την κατεύθυνση εξομάλυνσης και επίλυσης του Παλαιστινιακού ζητήματος.

[9] Οι ‘αφηγήσεις’ των διαδηλωτών, έτσι όπως εκφράσθηκαν την περίοδο των κινητοποιήσεων συνθηματολογικά, υπήρξαν αρνητικές για το πρόσωπο του πρωθυπουργού Νετανιάχου, αποκτώντας ένα ηθικολογικό επίχρισμα: ‘Ο Νετανιάχου δεν είναι παρά διεφθαρμένος.’ Για τις διαδηλώσεις στο Ισραήλ, βλέπε σχετικά, Τουχτίδου Συμέλα, ‘Ισραήλ: «Καζάνι που βράζει»…,’ Ενημερωτική-Ειδησεογραφική Ιστοσελίδα ‘Euronews.gr,’ 22/07/2020, Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με συνεχείς κινητοποιήσεις.
Ξεκίνησαν με αφορμή την ανακοίνωση νέων μέτρων για τον κορονοϊό και συνεχίζονται μετά την προσπάθεια της κυβέρνησης να αποσπάσει αυξημένες εξουσίες για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Οι κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών είναι από τις μεγαλύτερες που έχει γνωρίσει το Ισραήλ.
Έχουν στο στόχαστρο τον Νετανιάχου, είτε για τον χειρισμό της πανδημίας, είτε για τις κατηγορίες περί διαφθοράς που του έχουν απαγγελθεί».

[10] Στο κινηματικό υπόδειγμα του Ισραήλ, στο πλέον πρόσφατο, αναπαράγεται αυτό που οι Ekman και Amna ονομάζουν ως «ετοιμότητα και βούληση των πολιτών για δράση». Βλέπε σχετικά, Ekman J., & Amna E., ‘Political participation and civic engagement: Towards a new typology,’ Human Affairs, 22, σελ. 283-300.

[11] Βλέπε σχετικά, Ackerman Peter & Du Vall Jack, ‘A force more powerful: A century of nonviolent conflict,’ Palgrave, New York, 2000. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, βλέπε και την ενδιαφέρουσα, θεωρητικά, μελέτη των John Walton & David Seddon, ‘Free markets and food riots: The Politics of global adjustment,’ Oxford, Blackwell, όπου και μία πραγμάτευση των όρων εκδήλωσης ‘διατροφικών συγκρούσεων’ σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Αξίζει να σημειωθεί ως προς αυτό, ό,τι και η εξέγερση στη Συρία το 2010-2011, από κάποιες αναλυτές και θεωρητικούς των συγκρούσεων-εξεγέρσεων, εντάσσεται στο σχήμα της ‘διατροφικής σύγκρουσης.’

[12] Όπως τεκμηρίωσαν οι συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις στο Ισραήλ, το κόμμα ‘Λικούντ’ του Μπενιαμίν Νετανιάχου διατήρησε σημαντικό τμήμα της κοινωνικής του συμμαχίας, με το κόμμα ‘Μπλε-Λευκό’ του Μπένι Γκανζ να αποκτά κοινωνική έδραση και επιρροή, δίχως όμως να καταφέρει να διευρύνει κατά τι την κοινωνική του βάση και επιρροή, προτάσσοντας μία μεταρρυθμιστική ατζέντα και προβάλλοντας εναλλακτικές ως προς την διαχείριση των Ισραηλινο-παλαιστινιακών σχέσεων. Ενέχει ενδιαφέρον, πολιτικά και θεωρητικά, το πως θα επενεργήσει η επιβολή της ‘καραντίνας,’ από την στιγμή όπου ένας από τους λόγους της εναντίωσης, σε πρώτο επίπεδο, ήταν και η διαχείριση της πανδημίας με όρους ‘καραντίνας’ το δίμηνο Μαρτίου-Μαϊου.

[13] O Mπένι Γκανζ εμπίπτει στη κατηγορία της «επαγγελματοποίησης της πολιτικής», κάτι που ουσιαστικά σημαίνει πως, ανα-σημασιοδοτεί και ανα-σημασιοδότησε πολιτικά και ιδεολογικά, σε συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες την γνώση και την εξειδίκευση που απέκτησε ως υψηλόβαθμος στρατιωτικός και πρώην αρχηγός των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων. Εδώ συντελείται μία κρίσιμη μετατόπιση-μεταφορά του στρατιωτικού Γκανζ προς το πολιτικό πεδίο, μεταστοιχειώνοντας το μοτίβο της γνώσης (επί της διαχείρισης των Ισραηλινο-παλαιστινιακών σχέσεων), ως απόδειξη ικανότητας: ‘Η γνώση και η εμπειρία που απέκτησα ως στρατιωτικός συνιστούν προϋπόθεση για την επιτυχή τέλεση των πολιτικών καθηκόντων που τυχόν θα μου αναθέσετε.’ Βλέπε σχετικά, Κάρουλας Γεράσιμος, ‘Οι πολιτικές ελίτ του ΠΑΣΟΚ κατά την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία: Μεταξύ κόμματος, κράτους και κοινωνίας (; ), στο: Ασημακόπουλος Βασίλης & Τάσσης Χρύσανθος, (επιμ.), ‘ΠΑΣΟΚ 1974-2018. Πολιτική οργάνωση, Ιδεολογικές μετατοπίσεις, Κυβερνητικές πολιτικές,’ Πρόλογος: Σπουρδαλάκης Μιχάλης, Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα, 2018, σελ. 113. Και, Hallin D., & Mancini P., ‘Comparing Media Systems: Three models of Media and Politics,’ Cambridge University Press, 2004, σελ. 252-253.

[14] Βλέπε σχετικά, ‘Ισραήλ: Νέο γενικό lockdown από σήμερα και για τρεις εβδομάδες…ό.π.

[15] Και η Ισραηλινή κυβέρνηση, προσιδιάζοντας προς το έδαφος επιβολής μίας νέας ‘καραντίνας,’ υιοθετεί το πλέγμα της, κατά την Sara Ahmed «αισθηματικής οικονομίας» (affective economies), συγκροτώντας σε πρωταρχικό σημαίνον την ενεργοποίηση του ‘κινδύνου’, και συνακόλουθα, της δυνατότητας ‘προστασίας’ (και των ευάλωτων ομάδων), από τον ιό, κοινωνικοποιώντας τον κανόνα, συναισθηματικά: ‘Δράστε υπεύθυνα.’ Στο υπόστρωμα της κατάστασης ‘εκτάκτου’ ανάγκης,’ στη συγκυρία της πανδημικής κρίσης, τοποθετείται η «αισθηματική οικονομία». Βλέπε σχετικά, Ahmed Sara, ‘Affected economies,’ Social Text, Summer 2004, 79, 22, σελ. 117-139.

[16] Παραπέμποντας στον Michel Foucault. Βλέπε σχετικά, Αθανασίου Αθηνά, ‘Η κρίση ως «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης». Κριτικές και αντιστάσεις,’ Εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα, 2012, σελ. 14. Και, Φουκώ Μισέλ, ‘Για την υπεράσπιση της κοινωνίας,’ Μετάφραση: Δημητρούλια Τιτίκα, Εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα, 2002, σελ. 303.

[17] Οι προεκτάσεις της ‘καραντίνας,’ της ακόμη και εν-σώματης ‘καραντίνας,’ εκτείνονται έως του πεδίου της Κεφαλαιοκρατικής οικονομίας και των κοινωνικών-παραγωγικών σχέσεων.

[18] Βλέπε σχετικά, ‘Ισραήλ: Νέο γενικό lockdown από σήμερα και για τρεις εβδομάδες…ό.π.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού