Ημερολόγιο Ασημάντων 345: Οι αόρατοι συγγραφείς-The gostwriters/Η φρίκη στο βασίλειο των ΗΠΑ

Σε πρώτο πρόσωπο (2014) για την «… ικανότητα του ανθρώπου να γεμίζει τις μέρες και τη ζωή του με ένα σύμπαν βλακωδών πραγμάτων, ώσπου στο τέλος έρχεται το μόνο αληθινό πράγμα ο θάνατος, για να βάλει τέλος στην όλη ανοησία»

3.9.20 (συνέχεια) Διαβάζω στην παραλία της Αιδηψού κάτω από τις ψάθινες ομπρέλες του Δήμου, δίπλα από τις γούρνες στα λουτρά Σύλλα, μέσα σε μία ζέστη που σε εξατμίζει, το βιβλίο ενός σπουδαίου αυστραλού  συγγραφέα, του Ρίτσαρντ Φλάναγκαν, το Σε πρώτο πρόσωπο (2014) για την «… ικανότητα του ανθρώπου να γεμίζει τις μέρες και τη ζωή του με ένα σύμπαν βλακωδών πραγμάτων, ώσπου στο τέλος έρχεται το μόνο αληθινό πράγμα ο θάνατος, για να βάλει τέλος στην όλη ανοησία».  Αν και δεν υπάρχει κόσμος στην ακτή της λουτρόπολης υπάρχουν παραγωγοί μέσα στα  μαγιό τους που μιλούν μεγαλόφωνα στο κινητό για τις τιμές των οπωρικών  και ντόπιες κυρίες που ουρλιάζουν στο νερό, για το πως έφτιαξαν πρωινό  αυγά με ντομάτα κι έβαλαν από πάνω και τυράκι  κι έγινε μούρλια. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ,  είναι ένα βιβλίο με εικόνες που θέλω να τις οπτικοποιήσω όσο μπορώ καλύτερα και οι έννοιες περίπλοκες μέσα σε ένα μυθιστόρημα,  η αξία του οποίου  κρύβεται στην υπέρβαση ενός  πραγματικού  γεγονότος  και πως αυτό νοηματοδοτείται και πάλι απ΄την αρχή.

Ο συγγραφέας μας κατάγεται  από την νήσο Τασμάνια  στην οποία αναφέρεται συχνά στο μυθιστόρημα Σε πρώτο πρόσωπο,  έχει δουλέψει οικοδόμος, αλλά και σαν συγγραφέας φάντασμα, όπως λέει ο ίδιος, όταν του  προτάθηκε από τον   μεγαλύτερο απατεώνα της Αυστραλίας τον Φρίντριχ να γράψει έναντι 10.000 δολ. ως gostwriter την αυτοβιογραφία του μέσα σε έξι βδομάδες. «Ο Φρίντριχ είχε καταχραστεί  1 δις δολάρια σε σημερινά λεφτά και η υπόθεση είχε βγει στην επιφάνεια. Ο σωματοφύλακας του ήταν φίλος μου αυτός με έφερε σε επαφή. Ο Φρίντριχ δούλεψε τρεις βδομάδες μαζί μου και μετά τίναξε τα μυαλά του στον αέρα. Έμεινα να κάνω το συγγραφέα–φάντασμα σε ένα φάντασμα»

Και να λοιπόν η υπόθεση καρμπόν με όσα συνέβησαν στην πραγματική ζωή του αυστραλού συγγραφέα Ρίτσαρντ Φλάναγκαν: Ο Κιφ Κέλμαν ένας νεαρός άφραγκος συγγραφέας πιστεύει ότι επιτέλους του χαμογελά η τύχη, όταν ο διαβόητος απατεώνας Ζίγκφριντ Χάιντι, κοινώς «Τζίγκι» του προσφέρει 10.000 δολάρια για να του γράψει ως αόρατος συγγραφέας την αυτοβιογραφία του. Ο Τζίγκι σε έξι βδομάδες πρόκειται ναν δικαστεί για τραπεζικές απάτες 700 εκ. δολαρίων. Το βιβλίο πρέπει να είναι έτοιμο μέχρι τότε!

Είμαι στην αρχή του μυθιστορήματος  αλλά ήδη έχω καρφωθεί. Δεν είναι μια απλή εξιστόρηση όσων συνέβησαν, είναι αυτό το μοναδικό στιλ του Φλάναγκαν και η δύναμη να εμβαθύνει στα γεγονότα, αυτή η οικειότητα που δημιουργεί ο αφηγητής–«συγγραφέας φάντασμα» με τους αναγνώστες, αυτή η σύνδεση με τους  αδύνατους αντιήρωες, τους  ευάλωτους. Το κάνουν πολλοί συγγραφείς, ειδικά οι σκανδιναβοί συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων, να προτάσσουν δηλαδή αντιήρωα, είναι μόδα θα λέγαμε το «δύναμη μου η αδυναμία μου»,  εδώ όμως δεν πρόκειται για αστυνομικό, αλλά  για υπαρξιακό μυθιστόρημα μεγατόνων :

-Τα πράγματα που ξέρω δεν θα ήθελαν να τα ξέρεις… 

-Όπως; 

-Δεν πρόκειται να σου πω. Αλλά έτσι νομίζουν αυτοί ότι σκοπεύω να σου πω. Και υπάρχουν άνθρωποι που ταΐζουν τους φόβους τους. 

-‘Άνθρωποι; 

-Άτομα 

-Τι άτομα,  της CIA

-Εγώ δούλεψα γι’ αυτούς στο Λάος, στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Όχι εδώ στην Αυστραλία. 

Κι ακολουθεί η  ιστορία για το κατσικάκι:

-Μια κατσίκα μωρό πώς τη λες; 

-Κατσικάκι. 

-Αυτό είναι, κατσικάκι . Σου δίνουν ένα κατσικάκι να το μεγαλώσεις με τα χέρια σου. 

-Η  CIA σου έδωσε μια κατσίκα; 

-Τρελό ε; Είναι συμπαθητικά ζώα οι κατσίκες μωρά. Έξυπνα. 

-Κατσικάκια. 

-Και δένονται μαζί σου κι εσύ αρχίζεις να τα αγαπάς. Έπειτα μια μέρα σε διατάζουν να τα πυροβολήσεις. 

-Πού σου λένε να το πυροβολήσεις; Στο κεφάλι; 

Συλλογίστηκε το ζήτημα, φαινόταν αβέβαιος. 

-Στην κοιλιά. 

-Γιατί στην κοιλιά; ρώτησα. 

-Στην κοιλιά γιατί πεθαίνει αργά κι εσύ το βλέπεις (…)κάνει αυτούς τους θορύβους φοβερό, κάνει αυτούς τους φρικιαστικούς θορύβους σαν μικρό παιδί που πονάει πάρα πολύ, κατσίκα μωρό. 

-Κατσικάκι 

-Το ακούς να πεθαίνει και κάθε τόσο έρχεται ο αξιωματικός που σε διέταξε να πυροβολήσεις και ρωτάει πώς πάει  η κατσίκα;(…) Άρα καταλαβαίνεις πως δεν υπάρχει κανείς που δεν μπορεί να πεθάνει αργά αν δώσουν τη διαταγή. Δεν θέλεις να είσαι εκείνο το κατσικάκι. Και δεν θέλεις να είσαι αυτός που τον αναγκάζουν να παρακολουθήσει  

Ρίτσαρντ Φλάναγκαν Σε πρώτο πρόσωπο σελ 36, 46-47

Όμως κοιτάξτε τι σύμπτωση. Ένας άλλος μεγάλος αυστραλός συγγραφέας βραβευμένος δις με μπούκερ, ο Πίτερ Κάρεϊ αναπτύσσει   ακριβώς  το ίδιο θέμα  σ΄ένα μυθιστόρημα με  τίτλο Χωρίς Μνήμη (2015).  Σ΄αυτό, ο  τελευταίος επιζών αριστερός συγγραφέας της Αυστραλίας αναλαμβάνει να γράψει ένα βιβλίο  που του αναθέτει ένας πρωην σύντροφος και νυν εκατομμυριούχος  το οποίο θα μπορούσε να σώσει τη ζωή μιας νεαρής χάκερ που αντιμετωπίζει την έκδοσή της στις ΗΠΑ. Είναι δυνατόν η Γκάμπι, που κατάφερε να εισχωρήσει στο σύστημα ασφαλείας φυλακών της Αυστραλίας, να γνώριζε ότι θα κήρυσσε κυβερνοπόλεμο στην Αμερική;

Οπότε οι Αυστραλοί εισάγουν το  πρότυπο του ghostwriter με πολλές πολλές συνδηλώσεις…

… γιατί όλοι οι συγγραφείς λίγο πολύ είναι φαντάσματα που αποκτούν  οντότητα με τη βοήθεια της διαφήμισης  και της κριτικής, και με την αναμφισβήτητη αξία της πένας τους όπως και οι αφανείς  συγγραφείς  ταπεινοί και καταφρονημένοι -που στερούνται το χάρισμα των δημόσιων σχέσεων- έχουν ένα όνειρο οι ζουρλοί,  να γίνουν κάποιοι που μπορούν να διηγηθούν ένα όνειρο μέσα σε ένα άλλο όνειρο, έχουν μια φιλοδοξία να  σε οδηγήσουν στη Γη της… Απαγγελίας ή στο γκρεμό. 

 

Αγόρασα χωρίς ενδοιασμό το βιβλίο του Φλάναγκαν γιατί είχα διαβάσει ένα άλλο του βιβλίο την Άγνωστη τρομοκράτισσα (2004) σχετικό με την υστερία που καταλαμβάνει τα μίντια όταν βρίσκονται σε περιπτώσεις  εξτρεμιστικού και δυσεξήγητου πολιτικού ακτιβισμού! Απνευστί, με τη γρήγορη ανάγνωση, τεχνική  που έμαθα στο Παρίσι.  Ήταν εξαιρετικό και μετά το ξαναδιάβασα αργά, προσεχτικά,  η ανάγνωση πλέον ως απόλαυση

Έτσι τσουλάει  κι αυτό, όπως δείχνει το πράγμα, ήμουν βέβαιος και ευτυχής για την επιλογή μου:

-Τι είδους παιδί ήσουν; ρώτησα 

-Παιδί; Δεν έχω ιδέα. Ήμουν χαμένος από τότε που γεννήθηκα. 

Πληκτρολόγησα « Ήμουν χαμένος από τότε που γεννήθηκα»  (…) Συνειδητοποίησα ότι είχα και την εναρκτήρια πρόταση και πιθανόν το κλειδί που χρειαζόμουν για όλο το βιβλίο Σε πρώτο πρόσωπο σελ. 51-52

 

Δεν μπορώ όμως να προχωρήσω το βιβλίο, στην ακρογιαλιά υπάρχει κινητικότητα και ρακέτες που κροταλίζουν, κυκλοφορούν   έλληνες επισκέπτες της Αιδηψού,  ο προφήτης με το φυλλάδιο  «Ο Σωτήρ» μουσκεμένο ανα χείρας, κρατάει σημειώσεις φωναχτά, οπότε οι  λουόμενοι δεν είναι μόνο μυθιστορηματικοί ήρωες εκτεθειμένοι  στον ήλιο,  αλλά συγγραφείς οι ίδιοι,  φιλολογικοί  και φλύαροι και όπως οι  αυστραλοί μπορούν να γίνουν αρκούντως λυρικοί,   με βάθος και μυστήριο.

 

4.9.20  Spit hood. Η φφφρίκη συνεχίζεται στο βασίλειο των ΗΠΑ  Βασανισμός και  φόνος πάλι  με ασφυξία  41χρονου άοπλου Αφροαμερικανού του Ντάνιελ Προυντ στα χέρια λευκών αστυνομικών στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Το φρικτό περιστατικό συνέβη στις 23 Μαρτίου, δημοσιοποιήθηκε όμως χθες έπειτα από νομικό αγώνα της οικογένειας του θύματος προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση στα βίντεο από τις κάμερες που έφεραν πάνω τους τα όργανα της τάξης. 

 

 

Ο Προυντ, πατέρας πέντε παιδιών, εμφανίζεται να τριγυρίζει γυμνός μέσα σε χιονόπτωση. Την αστυνομία είχε καλέσει ο αδερφός του, επειδή ο 41χρονος είχε φύγει από το σπίτι πάσχοντας από χρόνια ψυχολογικά προβλήματα. Οταν φτάνουν οι ένστολοι, ο Προυντ τούς υπακούει και ξαπλώνει στον δρόμο χωρίς να προβάλλει αντίσταση. Κάποια στιγμή δείχνει να κυριεύεται από κρίση, αλλά δεν γίνεται βίαιος και λέει στους αστυνομικούς πως είναι μολυσμένος με τον νέο κορονοϊό. 

Τότε του φορούν μια «κουκούλα φτυσίματος» (spit hood), όπως ονομάζεται το υφασμάτινο κάλυμμα που χρησιμοποιείται, λέει, για να προστατεύει τους ένστολους από το σάλιο προσαχθέντων! Ο Προυντ κάνει εμετό μέσα στην κουκούλα αλλά ένας αστυνομικός συνεχίζει να πιέζει το κεφάλι του στο οδόστρωμα. Τελικά μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο, όπου  αφήνει την τελευταία του πνοή.   (Κείμενο Βίκυ Καπετανοπούλου στην εφ. Συντακτών 4.9.20 απ’ όπου και η photo)

Δεν ξέρω πώς θα αισθανόμουν αν ήμουν μαύρος στην Αμερική. Ξέρω ότι ντρέπομαι που είμαι λευκός, δεν αισθάνομαι πια καθόλου καλά στην πολιτισμένη Δύση

  • Κλασική μουσική αυτή τη στιγμή. Η μόνη παρηγοριά. Ο πολιτισμός του μοναχικού
  • Φοβάμαι ότι μπορεί να  διαβάσουν το Ημερολόγιό μου άνθρωποι που δεν αξίζει να το διαβάσουν.
  • Μπάνιο αρ. 41 μπροστά στις πηγές του Σύλλα, στα θερμά νερά κολυμπούν ανθεκτικά ψαράκια κι εγώ.
  • Στις 4 του Σεπτέμβρη του 1933 γεννιέται η Ζωή Φυτούση που θα τραγουδήσει το «Φέρτε μου ένα μαντολίνο» που πολύ μ΄αρέσει. Ημουν γυμνασιόπαις  όταν το άκουσα για πρώτη φορά από το ραδιόφωνο.

Τη Φυτούση την ακούγαμε με τη μητέρα μου από την ταράτσα του σπιτιού μας στο Μεταξουργείο  τρώγοντας παγωτά κυπελάκι Παπασπύρου, όταν τραγούδαγε στο Θέατρο Σαμαρτζή, όπως ακούγαμε και τη Βέμπο στο θέατρο Βέμπο. Τα χρόνια στο εξωτερικό δημιούργησαν αγεφύρωτο κενό. Έμεινα κολλημένος σε ένα  παρελθόν ωραίο σαν εφιάλτης.  Δεν ξέρω αν γύρισα ποτέ,  δεν ξέρω αν έφυγα ποτέ.

  • Δολοφονείται χτυπημένος πισώπλατα ο Μαρίνος Αντύπας, Κεφαλλονίτης δημοσιογράφος διακινητής  ιδεών ενός πρωτεϊκού σοσιαλισμού, αγωνιστής της αγροτιάς που δεν ήταν παρά   «ένας φορεύς χαλίκων για το κτίσιμον ενός δικαιότερου κόσμου.»
  • 1974 Όλοι οι Πανεπιστημιακοί που συνεργάστηκιαν με τη δικτατορία ποαραπέμπονται σε πειθαρχικά συμβούλια στο πλαίσιο τη ς λεγόμενης αποχουντοποίησης
  • Προχωράει αργά  το Σε πρώτο πρόσωπο, είναι μεγάλο το μυθιστόρημα κι  έχουμε κι άλλα πράγματα να κάνουμε στην πλαζ. Να μαζέψουμε πέτρες, κοχύλια αν βρεθούν, να ψαρέψουμε κανα αστερία να μιλήσουμε με τον προφήτη. Όμως ευκαιρίας δοθείσης θέλω να μιλήσω για τους δύο αυτούς κορυφαίους Αυστραλούς οι οποίοι έχουν πολλές ομοιότητες. Ο Κάρεϊ είναι μεγαλύτερος (Μελβούρνη 1943) και έχει πάρει όπως είπαμε δύο Bookerενώ Ρίτσαρντ Φλάναγκαν (Τασμάνια 1961) έχει πάρει ένα. Το βραβείο Booker θεωρείται το καλύτερο βραβείο στον κόσμο μετά το Νόμπελ, αλλά εμείς, όπως ξέρετε, υπεράνω δεν δίνουμε τόση σημασία στα βραβεία, ωστόσο, αποτελούν κι αυτά ένα μέτρο σύγκρισης στα δικά τους (των συστημικών) τα μέτρα.

Πιστεύω ότι ο Φάναγκαν προηγήθηκε  με το Σε πρώτο πρόσωπο στο θέμα  του συγγραφέα-φάντασμα όπως και στη δημιουργία μίας ηρωΐδας στο Η άγνωστη τρομοκράτις που την κατηγορούν εντελώς αβάσιμα για τρομοκρατία. Στην Αμνησία του ο Κάρεϊ είναι φανερό ότι συνομιλεί  με τον Φλάναγκαν ότι δανείζεται ακομπλεξάριστα το συγγραφέα-φάντασμα από το «Σε πρώτο πρόσωπο» και  σκιαγραφεί στο ίδιο βιβλίο  τη δική του  οικολογική «τρομοκράτισσα».

Εν ολίγοις οι θήλεις τρομοκράτες  εμπνέουν τους αυστραλούς συγγραφείς αλλά δεν είναι και οι μόνοι, παγκοσμίως το θέμα ιντρικάρει .

Τώρα πώς παρουσιάζονται αυτές οι γυναίκες; Παρασυρμένες, παραπλανημένες, φοβισμένες  με προσωπικά τραύματα, ψυχολογικά ανώριμες, τρομοκράτισσες  ή μη, αδύναμες. Γενικά και στην ελληνική λογοτεχνία οι θήλεις τρομοκράτες δεν είναι ζόρικες, αποφασισμένες για όλα όπως  η κυρία Ρούπα στη ζωή παραδείγματος χάρη.

Το ερώτημα είναι γιατί άραγε οι  συγγραφείς  δεν αναπτύσσουν τη θεματογραφία τους με καμιά  ηρωίδα  μουσουλμάνα τρομοκράτισσα που πηγαίνει και τινάζεται στον αέρα η ίδια; Γιατί απλούστατα αγνοούν τον ψυχισμό τους, γιατί δεν είναι θέμα για λογοτεχνία καθώς η φρίκη της πραγματικότητας ξεπερνάει τη φαντασία.  Είναι σημείο που  δεν μπορεί να αγγίξει ο  δυτικός λογοτέχνης των …Αντιπόδων

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού