Η ετυμηγορία κατά των ναζί θα είναι και αυτή της κοινωνίας

Ο εχθρός δεν βρίσκεται μόνο στα τάγματα ασφαλείας αλλά και στην ενοχή και εγκληματική σιωπή που τα σιγοντάρει. Να μην επιτρέψουμε στους μικρούς καθημερινούς Jakob Schmid να αφήσουν το έγκλημα να συνεχιστεί και να μην συνεχίσουμε να κοιτάμε τη δουλειά μας ενώ ο φασισμός είναι πάντα έτοιμος να ανασυσταθεί, μέχρι την οριστική ξερίζωση του.

Γράφει η Σοφία Χανή

Μετά από 453 δικασίμους και 5,5 χρόνια διαδικασίας, ήρθε η ώρα για να πέσει η αυλαία στην πιο ιστορική δίκη της Μεταπολίτευσης, καθώς την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου ανακοινώνεται η κρίσιμη ετυμηγορία του δικαστηρίου για τον εγκληματικό χαρακτήρα της ναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, της οποία η η δράση βέβαια δεν αρχίζει τα τελευταία χρόνια και πηγαίνει δεκαετίες πίσω, με τις ρίζες της να βρίσκονται ακόμα πιο βαθιά στην σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας μας.

Με την ανακοίνωση της ημερομηνίας ανακοίνωσης της απόφασης πριν ένα μήνα, εντάθηκαν και οι φωνές που ζητούσαν την καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης, με την καμπάνια “Δεν Είναι Αθώοι” που είχε ξεκινήσει ήδη από τον περασμένο Μάρτιο με συλλογή υπογραφών, να κορυφώνει τις δράσεις της και να γίνεται γνωστή και από κόσμο που δεν είχε πληροφορηθεί για το περιεχόμενο και την αποστολή της προηγουμένως. Το Facebook σε λίγες μέρες πλημμύρισε από το πλαίσιο της καμπάνιας , το οποίο καλούσε να βάλουμε στα προφίλ μας, κάνοντας κατακόκκινο το κοινωνικό δίκτυο με το αίμα των θυμάτων των ναζί. Μαζί με αυτό , εμφανίστηκαν και οι φωνές που έσπευσαν να μιλήσουν για παρέμβαση στο έργο της δικαιοσύνης, για υφαρπαγή της δικαιοδοτικής της αρμοδιότητας, ακόμα και για διαδικτυακά “λαϊκά δικαστήρια”. Είναι λοιπόν έτσι; Πρέπει όντως η κοινωνία να σωπάσει αλλιώς οποιαδήποτε αντίδραση θα θεωρηθεί παρέμβαση στη δικαστική λειτουργία;

Για αρχή, ας μην αγνοούμε το κοινό περί δικαίου αίσθημα και το γεγονός ότι κάθε ενεργός πολίτης έχει δικαίωμα να ενημερώνεται για τα τεκταινόμενα της δικαιοσύνης , μέσω της αρχής της δημοσιότητας , μια θεμελιώδης δικονομική αρχή που κατοχυρώνεται και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου , αλλά και να σχηματίζει γνώμη και άποψη για τις αποφάσεις της, την οποία μπορεί ελεύθερα να εκφράζει , έστω και χωρίς να διαθέτει ειδικές νομικές γνώσεις για να κάνει νομική ανάλυση , χωρίς φυσικά να σκοπεύει να καταστήσει περιττά τα άτομα που έχουν σπουδάσει και εξασκούν τη νομική επιστήμη , πόσο μάλλον τη δικαιοδοτική αρχή. Επιχειρήματα λοιπόν που βασίζονται σε ειρωνείες για παρέμβαση στο δικαιοδοτικό έργο και σε ειρωνείες που ψέγουν όσους τολμούν να ομιλούν “ενώ δεν έχουν διαβάσει τη δικογραφία”, βέβαια δεν έχουν σκοπό να υπερασπιστούν την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης αλλά πιο πολύ να ακυρώσουν απόψεις που δεν τους βολεύουν.

Εν προκειμένω όμως , δεν μιλάμε για μια οποιαδήποτε δίκη , αλλά για την πιο κρίσιμη δίκη των τελευταίων δεκαετιών , και την πρώτη δίκη ναζιστικού κόμματος από τη δίκη της Νυρεμβέργης που ακολούθησε την ήττα των ναζί την επαύριο του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου . Μια δίκη με ξεκάθαρη και τρανταχτή πολιτική διάσταση , για ένα μόρφωμα που μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν δυστυχώς κοινοβουλευτικό κόμμα , με λόγο και δικαίωμα ψήφου στη Βουλή των Ελλήνων, που δικαιούνταν (μέχρι και την έναρξη της προκαταρκτικής εξέτασης μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, οπότε ανεστάλη με απόφαση της Βουλής) κρατική χρηματοδότηση και βουλευτικές αποζημιώσεις και επιδόματα , τα οποία μάλιστα πρόκειται να τους επιστραφούν αναδρομικά για τα τελευταία επτά χρόνια σε περίπτωση που αθωωθούν αύριο από το δικαστήριο. Και δυστυχώς, το πιο τραγικό και τρομακτικό , ένα κόμμα που ψηφίστηκε από μερίδα του κόσμου , κόσμου που έδωσε την ψήφο του στην ακραία ξενοφοβική , ρατσιστική και μισανθρωπική ρητορεία , που βέβαια δεν έμενε μόνο στα λόγια αλλά συνοδευόταν και από ειδεχθείς πράξεις. Πράξεις που πάνε πίσω στη δεκαετία του 1980 , στην ίδρυση του μορφώματος και στις πρώτες επιθέσεις του, και φτάνουν μέχρι την τελευταία δεκαετία , με τις δολοφονικές επιθέσεις στους Αιγύπτιους ψαράδες και τα μέλη του ΠΑΜΕ, και φυσικά με τις δολοφονίες του Σαχζάτ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα.

Το ναζιστικό μόρφωμα δεν θα έφτανε όμως μέχρι εδώ αν δεν ήταν γέννημα του ίδιου του συστήματος , το οποίο κάλυπτε τα εγκλήματα του , ξέπλενε μέσω εκπομπών στα ΜΜΕ τα μέλη του αλλά και μέσω πολιτικών που μιλούσαν περί “αυθεντικού κινήματος” και δυνατότητας διαμόρφωσης μιας “σοβαρής Χρυσής Αυγής” ως μέλους συντηρητικής πολιτικής συμμαχίας ή που δεν είχαν θέμα να φωτογραφίζονται με τους υπόδικους ναζί σε εκδηλώσεις , που πάντα φρόντιζε να χρησιμοποιεί ξεδιάντροπα και ανιστόρητα την διαβόητη θεωρία των δύο άκρων για να λειάνει την δήθεν καταδίκη του απέναντι στο φασισμό , μια καταδίκη που πάντα ακολούθησε ένα “αλλά” και που δεν ντρεπόταν να συνδιαλέγεται με τους ναζί. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι , όταν ο ίδιος ο φασισμός είναι σαρξ εκ σαρκός του καπιταλισμού , που αναλαμβάνει να κάνει τη “βρώμικη δουλειά” και με δήθεν ριζοσπαστική λαϊκή προβιά να στραφεί εναντίον της εργατικής τάξης και των μειονοτήτων , πάντα χέρι χέρι με το μεγάλο κεφάλαιο που υπηρετεί.

Για αυτό και αυτή την κρίσιμη στιγμή το ζήτημα είναι το δημοκρατικό και αντιφασιστικό ανάχωμα να είναι αυτό του ίδιου του λαού , το οποίο χωρίς προστάτες υποκριτές που τώρα υποκριτικά ενδιαφέρονται για την καταδίκη των ναζί , θα συνεχίσει να παλεύει καθημερινά ενάντια στο τέρας και να μην ξεχνά τι το γεννάει και το εκθρέφει. Σε μια χώρα όπου το κράτος δυστυχώς μεταπολεμικά έχει δείξει μεγάλη ανοχή στους φασίστες , αφήνοντας ατιμώρητους τους συνεργάτες των ναζί κατακτητών κάποτε , και προστατεύοντας ακόμα και τους πραξικοπηματίες που κατέλυσαν το πολίτευμα , στη δίκη των συνταγματαρχών αλλά και των βασανιστών της χούντας που φέτος κλείνει 45 χρόνια , με τη δικαιοσύνη πολλές φορές να κωφεύει και να αγνοεί ακόμα και ατράνταχτα στοιχεία (χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόταση-χάδι της εισαγγελέως στη δίκη της Χρυσής Αυγής) και την αστυνομία να κάνει προκλητικά τα στραβά μάτια σε πλήθος περιπτώσεων (δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο Ρουπακιάς μετά τη δολοφονία τους έλεγε “εγώ δικός σας είναι”) , δεν πρέπει να ανεχθούμε άλλη ατιμωρησία. Η δικαιοσύνη θα είναι αυτή που θα λάβει την απόφαση για τις κατηγορίες που αποδίδονται και κανείς δεν προσπαθεί να εμποδίσει το έργο της. Ζητούμε όμως με συνείδηση της ιστορικότητας της δίκης και με βάση τα ατράνταχτα αποδεικτικά στοιχεία και επιχειρημάτα που της έχει παρουσιάσει η Πολιτική Αγωγή με τους εξαιρετικούς/ες συνηγόρους που την αποτελούν και τον μεγάλο δικαστικό αγώνα που έκαναν τα τελευταία χρόνια , να αποφασίσει δίκαια και να μην δώσει στους ναζί το άλλοθι για να επιστρέψουν και να βγουν από το τέλμα.

Αυτή η δίκη εν τέλει δεν είναι θέμα μόνο της δικαιοσύνης αλλά και της ίδιας της δημοκρατίας , και η ετυμηγορία δεν δοθεί μόνο αύριο , αλλά πρέπει να δίνεται συνεχώς από την κοινωνία , με την απόρριψη όχι μόνο των ναζί της Χρυσής Αυγής , αλλά κάθε μισαλλόδοξου φιδιού που ποντάρει στο μίσος και τη μισανθρωπιά , πριν αυτό άρχισε να σκορπάει θύματα. Το σημαντικό είναι να δοθεί το πρώτο καθοριστικό πλήγμα αύριο , με την καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου και την αναγνώριση του εγκληματικού χαρακτήρα της οργάνωσης , όμως θα είναι μόνο μια νίκη στον συνεχή αγώνα ενάντια στο φασισμό και τα κατάλοιπα του.

Θα είναι ωστόσο και μια μάχη ενάντια στην αδιαφορία και στη βολική σιωπή που αφήνει και άφηνε ανέκαθεν τον φασισμό να καλπάζει. Πρόσφατα στα κοινωνικά δίκτυα κυκλοφόρησε ένα thread που εξιστορούσε μια λιγότερη γνωστή ιστορία που έλαβε χώρα στη ναζιστική Γερμανία. Ίσως θα έχετε ακούσει την ιστορία της Γερμανίδας αντιφασίστριας φοιτήτριας Sophie Scholl , η οποία μαζί με τον αδερφό της Hans Scholl , είχε ιδρύσει την αντιστασιακή οργάνωση “Λευκό Ρόδο”, οι οποίοι καταδικάστηκαν για προδοσία και εκτελέστηκαν στη γκιλοτίνα. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζατε ήταν ότι πιάστηκαν ενώ μοίραζαν φυλλάδια κατά του καθεστώτος στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, αφότου τους κατέδωσε και τους παρέδωσε στη Γκεστάπο ένας επιστάτης του πανεπιστημίου ονόματι Jakob Schmid. Ενώ είναι γνωστή η τύχη των δύο αδερφών που εκτελέστηκαν μετά από μια δίκη παρωδία, αυτό που δεν είναι γνωστό είναι ότι ο εν λόγω επιστάτης ανταμείφθηκε για αυτό που έκανε από το πανεπιστήμιο με προαγωγή και αύξηση μισθού , ενώ διοργανώθηκε προς τιμήν του εορτασμός στο χώρο του πανεπιστημίου , με δεκάδες φοιτητές να προσέρχονται και να τον επευφημούν , ενώ αυτούς τους ευχαριστούσε συγκινημένος κάνοντας τον ναζιστικό χαιρετισμό. Όταν μετά τον πόλεμο ήρθε και η ώρα του ίδιου του Schmid να βρεθεί σε δίκη , στην απολογία του είπε ότι κατέδωσε τα αδέρφια Scholl όχι λόγω του περιεχομένου των φυλλαδίων αλλά γιατί δήθεν το μοίρασμα τους ήταν αντίθετο στην πολιτική του πανεπιστημίου. Το thread καταλήγει ότι οι ναζί δεν ήταν μόνο οι αξιωματικοί των SS ή οι δεσμοφύλακες των στρατοπέδων συγκέντρωσης , αλλά και καθημερινοί άνθρωποι όπως ο Schmid του οποίου το πρόβλημα ήταν το μέσο διαμαρτυρίας των φοιτητών , οι φοιτητές που τον επευφημούσαν , οι αρχές του πανεπιστημίου που τον τίμησαν και πάει λέγοντας. Ο εχθρός δεν βρίσκεται μόνο στα τάγματα ασφαλείας αλλά και στην ενοχή και εγκληματική σιωπή που τα σιγοντάρει. Να μην επιτρέψουμε στους μικρούς καθημερινούς Jakob Schmid να αφήσουν το έγκλημα να συνεχιστεί και να μην συνεχίσουμε να κοιτάμε τη δουλειά μας ενώ ο φασισμός είναι πάντα έτοιμος να ανασυσταθεί, μέχρι την οριστική ξερίζωση του.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού