ΗΠΑ-εκλογές: Μπάιντεν, όπως Χίλαρι;…

Οι ΗΠΑ και το δίλημμα της προοδευτικής πολιτικής ωρίμανσης.

Κυρίως, όμως, η απειλή να επανεκλεγεί ο Τραμπ αναδύεται από την απροθυμία των Δημοκρατικών να εκπροσωπήσουν πολιτικά την επόμενη περίοδο τις ανάγκες αλλαγών, για τις οποίες βοά ως επιβιωτική ανάγκη του ο φθίνων καπιταλισμός της εποχής μας

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

(Σημ: Δεν αλλάζω ατζέντα!

Η δίκη της Χρυσής Αυγής παραμένει το μείζον περιστατικό του δημοκρατικού βίου μας κατά τη μεταμνημονιακή περίοδο. Νομίζω, όμως, πως χωρίς να γνωρίζουμε και τις ποινές δεν διαθέτουμε όλα τα αναγκαία στοιχεία για να αποτιμήσουμε στο αναγκαίο βάθος την υπόθεση και τις επιδράσεις της στη δημοκρατία μας.

Ποινές βαριές θα είναι το απαραίτητο συνοδό στοιχείο της δηλούμενης (ακόμη και από απρόσμενες πλευρές –και γι’ αυτό ελεγχόμενης ειλικρίνειας) πρόθεσης να τελειώνουμε με τον χρυσαυγητισμό. Ποινές χάδια, θα είναι η πολιτική βάση για τη διαιώνιση του νεοναζιστικού φαινομένου και την επανεκδήλωσή του στο πολιτικό προσκήνιο.

Ας περιμένουμε λίγο ακόμη, λοιπόν! Εδώ θα ‘μαστε να τα λέμε…)

Από τις δημοσκοπήσεις στις ΗΠΑ, αναδύεται η εικόνα ελαφρού πλεονεκτήματος για τον υποψήφιο των Δημοκρατικών, Τζο Μπάιντεν, να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου. Στις ίδιες δημοσκοπήσεις ο Μπάιντεν εμφανίζεται να πλεονεκτεί στην πρόθεση ψήφου έναντι του Ντόναλντ Τραμπ σε περιφέρειες-κλειδιά (τόσο στη συνολική λαϊκή ψήφο, όσο και σε εκλέκτορες) καθώς και σε ηλικακές κατηγορίες, που δίνουν τη νίκη.

…Και τα καλά νέα τελειώνουν εδώ!…

Διότι προσεκτικότερη παρατήρηση των δεδομένων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι βρισκόμαστε κοντά στο ενδεχόμενο επανάληψης του δράματος των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ το 2016, όταν συνέβη το αδιανόητο: Οι Αμερικανοί πολίτες προτίμησαν (αν και όχι στη συνολική λαϊκή ψήφο) τον μέχρι τότε μάλλον γελοίο πολιτικά Ντόναλντ Τραμπ για πρόεδρό τους!

Για τη μαζική στροφή των Αμερικανών στον πολιτικό παραλογισμό έχουν γραφτεί πολλά. Και θα συνεχίσουν να γράφονται, όσο η μεγάλη δυτική υπερδύναμη θα συνεχίσει τον μετεωρισμό της ανάμεσα στα δύο μοντέλα του δυτικού δημοκρατικού συστήματος: τη «δημοκρατία της οικονομίας», από τη μία πλευρά, και τη «δημοκρατία της κοινωνίας», από την άλλη! Αυτό, όμως, που μετράει εδώ είναι τί κάνουν όσοι αντιτίθενται στον «τραμπισμό» (επιτρέψτε μου τον νεολογισμό, εννοώ την προσφυγή στο προδήλως απρόσφορο και ακατάλληλο στο πλαίσιο της προσπάθειας για θεραπεία του φθίνοντος καπιταλισμού της εποχής μας) για να αποκρουστούν οι αφροσύνες που παράγουν τέραστια δημοκρατική ζημία στο δυτικό μοντέλο, αντί να συμβάλλουν στην προσπάθεια ανόρθωσής του.

Στις αμερικανικές εκλογές του 2016  ένα «πολύ δικό μου» πρόσωπο βρέθηκε μέσα στο επιτελείο των Δημοκρατικών και έζησε «από τα μέσα» την περιπέτεια. Λίγα 24ωρα πριν ανοίξουν οι κάλπες μιλήσαμε στο τηλέφωνο και τον ρώτησα ποιά ήταν η εκτίμηση για το αποτέλεσμα. «Οι εκλογές έχουν κριθεί», μου απάντησε. «Το μόνο που απομένει να απαντηθεί είναι πόσο ευρεία θα είναι η νίκη της Χίλαρι», πρόσθεσε.

Σε επίμονη αναφορά μου σε στοιχεία που με έκαναν να ανησυχώ, ήταν κατηγορηματικός: Καμιά περίπτωση δεν υπήρχε να κέρδιζε ο αστείος Τραμπ!

Το ίδιο κλίμα εφησυχασμού και πολιτικής «ανετίλας» βλέπω και σήμερα και ανησυχώ ξανά (ελπίζοντας πολύ εντονότερα από την προηγούμενη φορά να διαψευστούν οι ανησυχίες μου). Μια εικόνα καλοζωισμένων Αμερικανών αστών, τόσο παραδομένων στην τρυφηλότητα (πολιτική και εισοδηματική) του βίου τους, που αδυνατούν να κατανοήσουν υπόγειες (ή και επίγειες) διεργασίες στην αμερικανική κοινωνία του 21ου αιώνα, με τα ποσοστά των ανθρώπων που ζουν στη χώρα σε συνθήκες εξαθλίωσης και φτώχειας, να αυξάνονται δραματικά επί 10 και πλέον συνεχόμενα έτη. Θα μπορούσε ποτέ αυτός ο πολιτικός συβαριτισμός των Αμερικανών Δημοκρατικών να προσελκύσει τα εκατομμύρια πολιτών που διαβιούν δύσκολα σε μια αναπόφευκτης αναγκαιότητας πια πορεία «επανόρθωσης» του εισοδηματικού παραλογισμού, που προκαλεί η κατανομή των πόρων στο πλαίσιο του καπιταλισμού; Εγώ, λέω, όχι!

Μια ακόμη παρατήρηση επ’ αυτού -και παρακαλώ κρατήστε μόνο τον πολιτικά συμβολικό χαρακτήρα της: Η «περσόνα» Νάνσι Πελόζι, φυσική ηγετίδα των «γαϊδάρων», στις δημόσιες εμφανίσεις της είναι ντυμένη με καταπληκτικά ρούχα και  μαζί με τα παρελκόμενα της αμφίεσής της το κόστος της «εικόνας» της κάθε φορά ανέρχεται σε χιλιάδες δολάρια. Τα πολλά εκατομμύρια έντονα πιεζόμενων εισοδηματικά Αμερικανών πολιτών πολύ δύσκολα θα συμπαρατάσσονταν θυμικά με τέτοια δημόσια εικόνα, η οποία διατείνεται ότι εκπροσωπεί πολιτικά τα συμφέροντά τους. Σημαίνει αυτό ότι οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να βάλουνε κουρέλια για να γίνουν πολιτικά πειστικοί; Φυσικά όχι! Μέτρα αποκαθήλωσης της εμπεδωμένης στην αμερικανική κοινωνία εντύπωσης ότι οι Δημοκρατικοί είναι ορκισμένο συστημικό στήριγμα οφείλουν να λάβουν. Και όχι, βεβαίως, για να ανατρέψουν το σύστημα –είναι απολύτως ανώριμη στην αμερικανική δημοκρατία τέτοια σκέψη! Απλά για να φανούν ουσιαστικά στρατευμένοι  στην προσπάθεια επανορθωτικής παρέμβασής τους στον φθίνοντα καπιταλισμό ο λόγος! (Πολιτικό στοιχείο που με εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα υπηρέτησε ο Μπάρακ Ομπάμα).

Οι φετινές εκλογές στις ΗΠΑ συμπίπτουν με το αμερικανικό δράμα του κορονοϊού, που αποτελεί ένα ακόμη ηχηρό σύμπτωμα πολυεπίπεδης παρακμής της χώρας. Η συλλογική ανασφάλεια των Αμερικανών παράγει ένα απρόβλεπτο στοιχείο που θα επηρεάσει ασφαλώς το εκλογικό αποτέλεσμα: Είναι πειστικότερο σε μια βαθιά πληττόμενη από την πανδημία κοινωνία να παρεμβαίνεις πολιτικά αποσυμπιέζοντας την αίσθηση του πλανώμενου κινδύνου, ή όχι; Οι Δημοκρατικοί παρεμβαίνουν σ’ αυτή τη συζήτηση μιλώντας για την απολύτως πραγματική τεράστια υγειονομική απειλή από τον κορονοϊό (δηλαδή αντιπαρατίθενται στον Τραμπ), αλλά επί του ζητούμενου, δηλαδή, την ανάγκη υποστήριξης των δημόσιων συστημάτων υγείας στις ΗΠΑ, ως του κύριου -αν όχι του μόνου- μέσου αντιμετώπισης του προβλήματος μάλλον σιωπούν.

Ο Τραμπ ανεύθυνα και επικίνδυνα απομυθοποιεί τον κίνδυνο και ο Μπάιντεν τον υπογραμμίζει. Υγειονομικά και σε επίπεδο πολιτικής υπευθυνότητας δεν χωράει συζήτηση ποιος έχει την ορθή στάση! Στις κάλπες, όμως, τί θα μετρήσει περισσότερο; Σημαίνει αυτό ότι οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να κάνουν τις ανευθυνότητες του Τραμπ; Φυσικά όχι! Για τα δημόσια συστήματα Υγείας οφείλουν να μιλήσουν, αλλά στις φετινές εκλογές, παρ’ όλη τη συγκυρία της πανδημίας, ο προεκλογικός λόγος πολύ λιγότερο από τις προηγούμενες εκλογές στέκεται στα ζητήματα δημόσιας Υγείας και των πολιτικών θέσεων και προτάσεων σχετικά με εκείνη.

Μήπως οι Δημοκρατικοί αποφεύγουν το θέμα της αναφοράς στα δημόσια συστήματα Υγείας επειδή θα ήταν μειονεκτικό πεδίο για εκείνους; Το αντίθετο! Το Obamacare παραμένει κεντρικό στις ΗΠΑ στην ατζέντα σχετικά με τις δημόσιες πολιτικές για την Υγεία. Υπήρξε το κεντρικό σημείο αντιπαράθεσης με τους Ρεπουμπλικάνους ακόμη και μετά τη νίκη Τραμπ και τις αδιάκοπες προσπάθειες του τελευταίου να το καταργήσει (χωρίς να το πετύχει πλήρως).  Τί σημαίνει η σιωπή των Δημοκρατικών σχετικά μ’ αυτό; Παρατηρώ τη μακρά αποχή του Μπάρακ Ομπάμα από πειστικές δηλώσεις υποστήριξης του αντιπροέδρου του. Σπάνια συμβαίνει αυτό στις ΗΠΑ, όπου πρώην πρόεδροι παίρνουν ενεργά μέρος στις προεκλογικές καμπάνιες υπέρ των υποψήφιων διαδοχών τους από το κόμμα τους. Μήπως εδώ υπάρχει δικαιολογημένη δυσαρέσκεια από μεριάς του πρώην Αμερικανού προέδρου, ο οποίος θεωρούσε το Obamacare πολιτική ναυαρχίδα του πλαισίου αλλαγών επί προεδρίας του;

Επίσης, το ίδιο το πρόσωπο του Μπάιντεν, προέρχεται από το ράφι της β΄ πολιτικής διαλογής. Ο ίδιος αρκετό καιρό πριν το διεκδικήσει ταλαντευόταν αν θα διεκδικούσε να είναι υποψήφιος, ή όχι. Ακόμη και η ηλικία του είναι πρόβλημα. Ο «συνομηλικός” του λαϊκιστής Τραμπ έχει τρόπους να επιδεικνύει τη ζωτικότητά του (είναι και στον χαρακτήρα του η «φιγούρα»). Ο Μπάιντεν όχι! Σημαίνει αυτό ότι ο υποψήφιος των Δημοκρατικών θα έπρεπε να προσφύγει στις ανοησίες επίδειξης των σωματικών αντοχών του; Φυσικά όχι! Αλλά ένας άνθρωπος κοντά στα 80, όπως και να το κάνουμε, δύσκολα πείθει ότι μπορεί να αλλάξει τα κακώς κείμενα. Μάλλον ως υποψηφιότητα «συστημικής ανάγκης» είναι πιθανότερο να προσλαμβάνεται, για να αποκρουστεί το ενδεχόμενο της πολύ πιο αντισυστημικής προσωπικότητας του Μπέρνι Σάντερς, παρά ως ουσιαστική πολιτική αντιπρόταση στις ανευθυνότητες του Τραμπ.

Μα, και ο Σάντερς της ίδιας ηλικίας είναι, λένε πολλοί! Σωστά! Μόνον που εκείνος είχε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα εφηβικής θάλεγε κανένας να εκρητικότητας, αντί για τα γερασμένα προγραμματικά αναμασήματα του Μπάιντεν.

Το πρόβλημα του «προσώπου Μπάιντεν» να εκπροσωπήσει πολιτικά την εντεινόμενη απαίτηση για ουσιαστικές αλλαγές στις ΗΠΑ είναι τόσο εμφανές, ώστε ο στυλοβάτης του αμερικανικού συστήματος, οι New York Times, επιστρατεύτηκαν να πείσουν την αμερικανική κοινή γνώμη ότι «μπορεί». Παρά ταύτα, σε σύγκριση με προηγούμενες εκλογές πολλά αμερικανικά μέσα σιωπούν σχετικά με το ποιον στηρίζουν!

Όλα, λοιπόν, στο στρατόπεδο Δημοκρατικών-Μπάιντεν προγραμματικά φαίνεται  να εξαντλούνται στα αισθήματα αντι-Τραμπ που είναι ευρύτατα διαδεδομένα ανάμεσα στους Αμερικανούς πολίτες. Κι αυτό σίγουρα δείχνει προγραμματική ανεπάρκεια! Σημαίνει μήπως αυτό ότι οι Δημοκρατικοί δεν θα έπρεπε να επενδύσουν πολιτικά στις ανοησίες του Τραμπ; Φυσικά όχι! Παράλληλα με την προσπάθεια αποκάλυψης των πραγματικά τραγικών συνεπειών της προεδρίας Τραμπ, οι Δημοκρατικοί όφειλαν (κι ακόμη το χρωστάνε) να έχουν ρητές αναφορές στα ανατροπές που προγραμματικά δεσμεύονται να προχωρήσουν.

Κυρίως, όμως, η απειλή να επανεκλεγεί ο Τραμπ αναδύεται από την απροθυμία των Δημοκρατικών να εκπροσωπήσουν πολιτικά την επόμενη περίοδο τις ανάγκες αλλαγών, για τις οποίες βοά ως επιβιωτική ανάγκη του ο φθίνων καπιταλισμός της εποχής μας.

Το ζήτημα αυτό δεν είναι πρόβλημα μόνο για τις ΗΠΑ αλλά διαπερνά το σύνολο του λεγόμενου δυτικού κόσμου. Και αν δεν επιλυθεί οι Τραμπ, οι Μπολσονάρου  και οι Ορμπάν θα καταπιούν τη δυτική δημοκρατία με μια χαψιά. Κι αυτό πρέπει να αποτραπεί με κάθε κόστος.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού