Το τέλος ( ; ) της Χρυσής Αυγής

«Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι με την ανακοίνωση των ποινών, σηματοδοτήθηκε το τέλος της Χρυσής Αυγής. Υπερβολή θα ήταν να θεωρήσουμε ότι ξεμπερδέψαμε με τον κάθε είδους χρυσαυγιτισμό, σε μια κοινωνία που "διψάει" για αίμα αδυνάμων»

Γράφει ο Βίκτωρας Αντωνόπουλος

Έχει καταντήσει «κλισέ» και γραφικό, αλλά είναι γεγονός ότι, ως κοινωνία, δεν ξεμπερδέψαμε σε καμία περίπτωση με το φασισμό και όλες του τις προεκτάσεις, επειδή τα διευθυντικά στελέχη και τα υπόλοιπα μέλη, οδηγούνται στη φυλακή (με ορισμένες εξαιρέσεις). Είναι σύνηθες να λένε πολλοί ότι τόσες χιλιάδες ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής δεν είναι φασίστες, αλλά αν δεν είναι φασίστες τότε γιατί ψήφισαν ένα κόμμα που εξυμνεί τον Χίτλερ και σε οργανωμένα τάγματα εφόδου σκότωναν, έδερναν και εκφόβιζαν; Προσπαθώντας κανείς να αναλύσει την ξαφνική (;) άνοδο του φασισμού, εκλογικά και μη, πέφτει στην παγίδα του «ναι μεν αλλά», επειδή απλώς ο κόσμος φοβάται να παραδεχτεί αυτό που είναι εμφανές: ζούμε σε μια «φασίζουσα» κοινωνία.

Ο όρος «φασίζουσα» δεν μεταφράζεται εκλογικά. Ούτε η πλειοψηφία θα πει ότι αναπολεί τη Χούντα ή κάποιο δικτατορικό καθεστώς. Μιλάμε για συμπεριφορές που είναι ρατσιστικές, είτε είναι απέναντι στον πρόσφυγα, είτε είναι απέναντι σε γυναίκες, είτε είναι απέναντι στους ομοφυλόφιλους. Και κάθε ρατσιστική συμπεριφορά είναι φασίζουσα και ως τέτοια πρέπει αντιμετωπίζεται.

Τον Ζακ εξάλλου δεν το σκότωσαν οργανωμένα, χρυσαυγίτικα, τάγματα εφόδου, αλλά νοικοκυραίοι, μαζί με αστυνομικούς που βρέθηκαν στο σημείο. Για την ακρίβεια, σκότωσαν έναν πεσμένο, αδύναμο άνθρωπο, και προκειμένου η κοινωνία να συναινέσει, βάφτισαν τον Ζακ «ληστή». Ειδικά, δε, όταν έγινε γνωστό ότι πρόκειται για έναν ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστή, οι αντιδράσεις πήραν και ομοφοβικό χαρακτήρα, δεν στάθηκαν, δηλαδή, μόνο στη δήθεν ληστεία.

Σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά δεν μειώνουν τη σημασία της δίκης και της καταδικαστικής απόφασης. Όσο, όμως, είναι λάθος η απαξίωση, άλλο τόσο είναι και το ξέπλυμα της αστικής δικαιοσύνης. Και μόνο που δεν δικάστηκαν για δεκάδες άλλες επιθέσεις που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια που είναι στο προσκήνιο αυτό το νεοναζιστικό μόρφωμα, λέει πολλά. Πρέπει, επίσης, να έχουμε υπόψιν μας, ότι δεν δικάστηκαν επειδή είναι νεοναζί, αλλά επειδή είναι εγκληματίες.
Κατά τ’ άλλα, δεν γίνεται να μην σταθεί κανείς στο ότι μετά από 5,5 χρόνια, ο αγώνας που έδωσαν οι οικογένειες των θυμάτων, η κ. Μάγδα Φύσσα, ο πατέρας του Σαχζάτ Λουκμάν, η πολιτική αγωγή, οι αντιφασίστες που συγκεντρώνονταν απ’ έξω από το Εφετείο όσο ήταν σε εξέλιξη η δίκη, οι μάρτυρες που αγνόησαν τις ανοιχτές απειλές.

Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής σε εγκληματική οργάνωση, σηματοδοτεί ένα προηγούμενο που θα αποτρέψει σε άλλα μορφώματα να πάρουν πολιτικό χαρακτήρα. Καλώς ή κακώς, τα κόμματα έχουν τη δύναμη να συσπειρώνουν κόσμο και στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής, όσοι συσπειρώθηκαν πήραν στο χέρι και από ένα όπλο και βγήκαν στους δρόμους για να «ξεβρωμίσει ο τόπος», με το σήμα του «κόμματος» στη μπλούζα. Δεν σημαίνει ότι είναι το μοναδικό «ακροδεξιό» μόρφωμα, ίσα ίσα κατά καιρούς έχουν κάνει την εμφάνισή τους διάφορα «χρυσαυγίτικα» παρακλάδια με αντίστοιχη δράση, ωστόσο είναι το μόνο που κατάφερε να πάρει τόσο μεγάλη πολιτική νομιμοποίηση και αυτό τη βοήθησε να δράσει με μεγαλύτερη ορμή. Και με τις ευλογίες της αστικής δημοκρατίας, βεβαίως, αφού τόσα χρόνια οι θεσμοί έκαναν τα στραβά μάτια και όσο ανέβαζε τα εκλογικά της αποτελέσματα, σχεδόν όλα τα κόμματα είχαν πάρε-δώσε μαζί της. Σε διπλανά έδρανα καθόντουσαν εξάλλου.

Έχοντας, λοιπόν, τη στάμπα της εγκληματικής οργάνωσης, σπάει η τρομακτική, στρατιωτική, δράση της. Μαζί σπάνε και τα τάγματα εφόδου που ευθύνεται για δεκάδες επιθέσεις. Η έκθεση «Βάλτους Χ» έχει σκιαγραφήσει πάνω από 100 επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου από το 1998 και μετά, στις οποίες υπήρξαν και νεκροί, όπως ο Παύλος Φύσσας και ο Σαχζάτ Λουκμάν, ενώ άλλοι από καθαρή τύχη δεν σκοτώθηκαν. Οι πρωταγωνιστές της επίθεσης είναι πάνω από ένα άτομο και κρατούν μαχαίρια, καδρόνια ή ρόπαλα με καρφιά και βίδες και άλλα φονικά όπλα, ακόμα και πιστόλια, σύμφωνα με μάρτυρες. Ενορχηστρωτές είναι μέλη, στελέχη ή πρώην βουλευτές της Χρυσής Αυγής, το ίδιο και οι φυσικοί αυτουργοί.

Ο χρόνος και το μέλλον θα δείξει το κατά πόσο η απόφαση αυτή θα είναι ανασταλτικός παράγοντας για τη δημιουργία νέων εξτρεμιστικών ακροδεξιών οργανώσεων, στα πρότυπα της Χρυσής Αυγής. Πάντως δεν μπορεί να μην είναι παρήγορο το πόσος κόσμος, με αφορμή τη δίκη, κινητοποιήθηκε και διέδωσε το μήνυμα «Δεν είναι αθώοι». Δεν μιλάμε, μόνο, για τα δεκάδες χιλιάδες άτομα που βρέθηκαν έξω από το Εφετείο την ημέρα της απόφασης, αλλά όλα αυτά τα χρόνια, το αντιφασιστικό κίνημα ήταν εκείνο που εμπόδισε τους χρυσαυγίτες από το να ανασυνταχθούν και να οργανωθούν εκ νέου, μετά τη σύλληψη των ηγετών τους. Όσο και αν ορισμένοι θέλουν να μειώσουν τη σημασία του «δρόμου» και των μαζικών αντιφασιστικών κινητοποιήσεων και δράσεων.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι με την ανακοίνωση των ποινών, σηματοδοτήθηκε το τέλος της Χρυσής Αυγής. Υπερβολή θα ήταν να θεωρήσουμε ότι ξεμπερδέψαμε με τον κάθε είδους χρυσαυγιτισμό, σε μια κοινωνία που «διψάει» για αίμα αδυνάμων.

ΥΓ: Η Αδαμαντία Οικονόμου, η εισαγγελέας που πρότεινε την αθώωση όλων των κατηγορουμένων πλην του Ρουπακιά, δεν είναι… χθεσινή. Στην περίπτωση του αναρχικού Τ. Θεοφίλου, ο οποίος έκατσε πάνω από 5 χρόνια στη φυλακή μέχρι να αθωωθεί, η Οικονόμου είχε αρνηθεί να αναγνωρίσει «πρότερο έντιμο βίο» με το σκεπτικό ότι «αφού διέπραξε ληστεία σημαίνει ότι πιο πριν την σχεδίαζε άρα δεν προκύπτει πρότερος έντιμος βίος…». Βάσει αυτής της λογικής, επί Χούντας τόσα άτομα που δεν υπέγραψαν τη δήλωση πολιτικών φρονημάτων, εξορίστηκαν. «Για να είσαι αριστερός, κομμουνιστής ή αναρχικός, κάτι θα έχεις κάνει ή κάτι θα κάνεις».

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

Pet Shop Θεσσαλονίκη

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού