Τί απειλεί τη Δημοκρατία; (Οι ΗΠΑ, η Ελλάδα και η Δημοκρατία)

Στις ΗΠΑ με τα γεγονότα της Τετάρτης παρουσιάζεται η ιδιαιτερότητα ότι η απόπειρα κατάλυσης της Δημοκρατίας, εκπορεύεται ευθέως από πρόσωπο που ασκεί τυπικά την εξουσία, έστω και μεταβατικά. Απ’ αυτή την οπτική, η χθεσινή κατάληψη του Κογκρέσου αποτελεί ποιοτική αναβάθμιση των απειλών κατά του δυτικού δημοκρατικού μοντέλου. Και αυτό, προφανώς είναι απόρροια της ανοχής που με ολοφάνερη σκοπιμότητα επιδεικνύει εδώ και καιρό η δεξιά πολιτική παράταξη απέναντι στην ακροδεξιά, αγρεύοντας υποστήριξη και ψήφους. Και έτσι, όσα συνέβησαν στις ΗΠΑ είναι μια φωτογραφία του μέλλοντος, εάν συνεχιστούν επικίνδυνα  φαινόμενα, όπως οι επίσημες και ανοιχτές προσκλήσεις στους ακροδεξιούς να συμπορευτούν με τη δεξιά και τους συνοδοιπόρους της και να την ψηφίζουν όποτε γίνονται εκλογές

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Στις δυτικές δημοκρατίες, εδώ και δεκαετίες, θυμάμαι 3 μόνο σοβαρές περιπτώσεις, στις οποίες με εισβολή στη Βουλή επιχειρήθηκε να  δρομολογηθούν πολιτικές εξελίξεις:

1. Στην Ισπανία το 1981 με τον γελοίο Τεχέρο, που πυροβολούσε μέσα στο κοινοβούλιο,

2. Στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2019, με την απόπειρα εισβολής χρυσαυγητών στη Βουλή, υπό τον Λαγό, και

3. Χθες στις ΗΠΑ.

Και στις 3 περιπτώσεις, επρόκειτο περί ακροδεξιών που στόχευαν σε κατάλυση της Δημοκρατίας με βίαιο τρόπο. Και στις 3 περιπτώσεις, η παράταξη από την οποία προέρχονταν οι επίδοξοι πραξικοπηματίες ήταν η δεξιά πολιτική παράταξη, που εμμέσως ή ευθέως,  ιδεολογικά ή και εκλογικά εφάπτεται συστηματικά και ως την εποχή μας (σήμερα, μάλιστα, με στενότερο τρόπο)  με τους νοσταλγούς των ναζιστών, των φασιστών  και των πολιτικών απογόνων τους.

Σε όλες τις περιπτώσεις οι απόπειρες δρομολόγησης πολιτικών εξελίξεων ακύρωσης των δημοκρατικών ελευθεριών απέτυχαν.

Στις ΗΠΑ με τα τελευταία γεγονότα παρουσιάζεται η ιδιαιτερότητα ότι η απόπειρα κατάλυσης της Δημοκρατίας, εκπορεύεται ευθέως από πρόσωπο που ασκεί τυπικά την εξουσία, έστω και μεταβατικά. Απ’ αυτή την οπτική, η χθεσινή κατάληψη του Κογκρέσου αποτελεί ποιοτική αναβάθμιση των απειλών κατά του δυτικού δημοκρατικού μοντέλου. Και αυτό, προφανώς είναι απόρροια της ανοχής που με ολοφάνερη σκοπιμότητα επιδεικνύει εδώ και καιρό η δεξιά πολιτική παράταξη απέναντι στην ακροδεξιά, αγρεύοντας υποστήριξη και ψήφους. Και έτσι, όσα συνέβησαν χθες στις ΗΠΑ είναι μια φωτογραφία του μέλλοντος, εάν συνεχιστούν επικίνδυνα  φαινόμενα, όπως οι επίσημες και ανοιχτές προσκλήσεις στους ακροδεξιούς να συμπορευτούν με τη δεξιά και τους συνοδοιπόρους της και να την ψηφίζουν όποτε γίνονται εκλογές. (Ένα παράδειγμα είναι η γνωστή συζήτηση περί  «λογικής Χρυσής Αυγής»). Επίσης, όπως είναι οι ανιστόρητες και τελικά επικίνδυνες για τους δημοκρατικούς θεσμούς αφηγήσεις ανεκδιήγητης ταύτισης της πολιτικής αριστεράς με τον ολοκληρωτισμό, πεδίο που έχει καταστεί πρόσφορο για την ενδυνάμωση  νεοναζιστικών και νεοφασιστικών μορφωμάτων ιδίως στην Ευρώπη. Αφηγήσεις, που παρουσιάζουν το ξεχωριστό ενδιαφέρον ότι υιοθετούνται (στην Ελλάδα κατ εξοχήν -αλλ’ όχι μόνον εδώ) από πρόσωπα και πολιτικούς χώρους που ενώ διακηρύσσουν ότι «δεν είναι δεξιοί» και «τσαλαβουτάνε» μάλιστα και στον χώρο του πολιτικού κέντρου, τελικά αποδεικνύονται με συστηματικό τρόπο και εν τοις πράγμασι δεξιότεροι και πιο επικίνδυνοι από τις δεξιές παρατάξεις.

Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι με την αριστερά του 21ου αιώνα να έχει πλέον σπάσει τον κλοιό αποκλεισμού της από την πρόκληση διεκδίκησης διακυβέρνησης δυτικών δημοκρατιών (εξέλιξη, που αναμφίβολα αναβαθμίζει ποιοτικά και σε θετική κατεύθυνση το ίδιο το δυτικό δημοκρατικό μοντέλο, όπως στην Πορτογαλία, την Ελλάδα και τις ίδιες τις ΗΠΑ στο πρόσωπο του Σάντερς και άλλων, αλλά και στη Βρετανία με τον Τζέρεμι Κόρμπιν), τέτοια φαινόμενα επιθέσεων κατά της κοινοβουλευτικής ομαλότητας, θα μπορούσαν ενδεχομένως  να επενδυθούν κάποια μορφή νομιμοποίησης ακροδεξιού προσήμου, για να αποκρουστεί η πρόσβαση της Αριστεράς στην εξουσία. Και υπ’ αυτή τη δευτερεύουσα αλλά απολύτως υπαρκτή πτυχή, εισβολές ακροδεξιών στα κοινοβούλια υπό την ανοχή της δεξιάς και με τη σύμπραξη εμφανιζόμενων ως κεντρώων, είναι αντικειμενικά πρόβες τζενεράλε για την ακύρωση αριστερών  διακυβερνήσεων, δημοκρατικά απολύτως νομιμοποιημένων.

Η επί της πολιτικής ουσίας γελοία προσπάθεια στην Ελλάδα να παραλληλιστούν οι εισβολείς της σημερινής αμερικανικής ακροδεξιάς στο Κογκρέσο με την ελληνική πολιτική αριστερά, εκτός από αστήρικτες και εξόφθαλμα σκόπιμες, είναι τελικά επικίνδυνες, αφού προσφέρουν έρμα νομιμοποίησης σε τυχόν δημοκρατικές εκτροπές αύριο, εάν η αριστερά τυχόν κληθεί να επιστρέψει στη διακυβέρνηση της Ελλάδας. Το κλίμα και αυτή η πολιτική «λογική» αναδύεται ολοφάνερα από αναφορές δεξιών και δήθεν κεντρώων  και αποτελεί φυσική συνέχεια του ίδιου κλίματος και των αναφορών που εκδηλώθηκαν όταν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Καθόλου τυχαία -αντίθετα, άκρως ενδεικτική- είναι η ταύτιση των συντηρητικών μέσων ενημέρωσης στις ΗΠΑ για κάποια απροσδιόριστη ανάμιξη της αριστεράς στην εισβολή των οπαδών του Τραμπ στο Κογκρέσο, με όσα επιστρατεύουν Έλληνες δεξιοί και “κεντρώοι” σε δήθεν απόπειρες αριστερών συμπατριωτών μας να ανατρέψουν τη Δημοκρατία. (Δείτε εδώ: https://www.circogreco.gr/2021/01/07/eisvoli-sto-kapitolio-ta-ypersyn/)

Κατά τούτο, σήμερα είναι μάλλον επιφανειακή και καταλήγει σε πρακτικό πολιτικό επίπεδο προσχηματική η δήλωση ότι πρέπει να «επαγρυπνούμε», ως μόνο συμπέρασμα από τα γεγονότα στις ΗΠΑ. Πέραν της επαγρύπνησης και για να είναι γνήσια και πολιτικά παραγωγική για τη Δημοκρατία η αντίδραση σε σχέση με την ακροδεξιά έφοδο στις ΗΠΑ κατά του κοινοβουλίου, οφείλουμε να είμαστε πολύ πιο περιεκτικοί στην κατανόηση και καταγραφή του πόθεν και πώς εκπορεύονται οι σημερινές απειλές κατά των δημοκρατικών θεσμών, πέραν της ακροδεξιάς, και από δεξιές και  δήθεν κεντρώες ιδελογικοπολιτικές κατασκευές.

Εκ συστήματος η δεξιά, η ακροδεξιά και οι συνοδοιπόροι τους εμφανίζουν τις μαζικές λαϊκές εξεγέρσεις (ανεξαρτήτως της στη συνέχεια διαχείρισης και της εκ των υστέρων πολιτικής εκμετάλλευσής τους από συντεταγμένες κομματικές δυνάμεις) ως κάτι «δαιμονικό» και εκτός των κανόνων του παραδεδεγμένου πολιτικού και ταξικού ανταγωνισμού.

Όμως, αρέσει-δεν αρέσει στους δεξιούς, τους ακροδεξιούς και τους συνοδοιπόρους τους, τέτοιες εξεγέρσεις όχι μόνο έχουν προσλάβει ιστορική νομιμοποίηση αλλά και οι δυτικές δημοκρατίες σήμερα αναγνωρίζουν και προστατεύουν το συνταγματικό δικαίωμα συνάθροισης ως μέσο για την παραγωγή πολιτικών εξελίξεων. Φυσικά, όχι με εισβολές στα κοινοβούλια…

Η ειδοποιός διαφορά τους από τις ακροδεξιές πραξικοπηματικές επεμβάσεις (χαρακτηριστικότερα παραδείγματα των οποίων είναι ο ναζισμός, ο φασισμός και στην Ελλάδα αλλά και αλλού οι δικτατορίες, συνήθως από αξιωματικούς του στρατού ή ναζιστοφασιστoειδή σκύβαλα) είναι ότι δεν ανιχνεύεται η άνωθεν υποκίνηση και με σκοπό την αρπαγή της εξουσίας με μέσα που καταλύουν τη δημοκρατική ομαλότητα (π.χ. με πραξικοπήματα και με ανατροπές εκλεγμένων, όπως του Γ. Παπανδρέου από βουλευτές του κόμματός του), αλλά η έκφραση διαμαρτυρίας για τις πολιτικές λειτουργίες και τις κοινωνικές ανισότητες κάθε εποχής που σηματοδοτείται από τέτοιες εξεγέρσεις.

Έχει συγκλονιστικό ενδιαφέρον πόσες ομοιότητες έχουν οι αντιδράσεις της δεξιάς, της ακροδεξιάς και των συνοδοιπόρων τους σήμερα, με τις αντιδράσεις των ίδιων π.χ. κατά τον Μάη του ’68. Πόσο ίδια επιχειρήματα έχουν οι σημερινοί δεξιοί, ακροδεξιοί και συνοδοιπόροι τους, με τα επιχειρήματα της Κου-Κλουξ-Κλαν κατά την εξέγερση των μαύρων στις ΗΠΑ. Πόσο μεγάλες αναλογίες ανιχνεύονται με τη λεκτική και την πρακτική των αποικιοκρατών κατά των εθνικοαπαλευθερωτικών κινημάτων. Τι ανατριχιαστικές συμπτώσεις προκύπτουν στο βάθος των λεγομένων του σημερινού συμπλέγματος σύμπραξης ακροδεξιάς-ΝΔ-μερίδας του ΚΙΝΑΛ, με όσα έλεγαν για την εξέγερση του Πολυτεχνείου οι συνταγματάρχες.

Ένα βήμα περισσότερο: Πόσο διαστρέφουν εκ του αποτελέσματος αυτές οι πεποιθήσεις των δεξιών, των ακροδεξιών και των συνοδοιπόρων τους σήμερα στην Ελλάδα και υπό τις παρούσες συνθήκες διακυβέρνησης τις δημοκρατικές ελευθερίες, όταν με την επίκληση δήθεν «αποκατάστασης της τάξης» (ενώ στην πραγματικότητα κατισχύει ολοφάνερα η πολιτική προληπτικής καταστολής δυνητικών αυριανών εξεγερτικών κοινωνικών φαινομένων) πραγματοποιούνται εισβολές στα σπίτια πολιτών (ποιός ξεχνάει το απολύτως ενδεικτικό περιστατικό δημοκρατικής εκτροπής κατάλυσης του οικιακού άβατου Ινδαρρέ).

Διαπιστώνω με ικανοποίηση ότι τα επιφανειακά προσχήματα επίκλησης του λαϊκισμού (που είναι πολύ ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο από τη σκόπιμη και δαιμονολογικών προθέσεων σημερινή απόπειρα των δεξιών, των ακροδεξιών και των νεοδεξιών να συκοφαντήσουν κάθε κοινωνικό κίνημα του 21ου αιώνα), όσο περνάει ο καιρός αποκαλύπτονται ως προς τις πολιτικές προθέσεις τους. Έτσι, δημοκρατικοί πολίτες που ως σήμερα παγιδεύονταν στο κατασκευασμένο αφήγημα ότι δήθεν ένα κόμμα του 5% ανέτρεψε εκλεγμένο με 45%  πρωθυπουργό, ενώ αναντίρρητα την εκτροπή επέβαλαν βουλευτές του ίδιου του κόμματός του και υπό την προφανή υποκίνηση των ίδιων που σήμερα υπό την «καραμέλα» περί λαϊκισμού δαιμονοποιούν την ευρύτερη προοδευτική παράταξη, αρχίζουν να απελευθερώνονται από τα δεσμά της προκατασκευασμένης πολιτικής πλάνης τους.

Έχουμε ήδη εισέλθει σε τροχιά εξελίξεων ώριμης αποτύπωσης στο πολιτικό δημοκρατικό εποικοδόμημα του απεγκλωβισμού δημοκρατικών πολιτών από τον επικίνδυνο φιλοδεξιό συφερτό, που υποστήριζαν ή ανέχονταν ως σήμερα. Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι αυτός ο απεγκλωβισμός δεν δρομολογήθηκε ούτε εδράζεται στη συσσωρευόμενη κοινωνική οργή για τα εγκλήματα της σημερινής κυβέρνησης στο μέτωπο της πανδημίας, αλλά είναι γόνιμο αποτέλεσμα συνειδητοποίησης πολιτικών κοινών που διαχωρίζουν πλέον το «στημένο» από το «πραγματικό».

Οι εξελίξεις είναι μπροστά μας και πολύ δύσκολα ανατρέπεται, ως δεδομένο του αυριανού σκηνικού σε ευθύγραμμες δημοκρατικές εξελίξεις, ότι προάγονται προοδευτικές και αριστερές ιδέες και πεποιθήσεις, αντί της βορίδειας ακροδεξιάς ρητά εκφρασμένης επιδίωξης. Δημοκρατία και αριστερά είναι τα δύο πολυτιμότερα εφόδια της ουσιαστικής πολιτικής αλλαγής που χρειάζεται ο τόπος και όσο περνάει ο καιρός και τα δύο ενισχύονται περισσότερο.

(Υγ.: Δύο μέρες μετά τα γεγονότα στις ΗΠΑ συντρέχει η 30η επέτειος από τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα. Το σημερινό σχόλιο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του, για να θυμίζει τα εγκλήματα του ακροδεξιού παρακράτους και των συνοδοιπόρων και πολιτικών εκφραστών του σήμερα, κατά των δημοκρατικών εξεγέρσεων κάθε εποχής) 

Pet Shop Θεσσαλονίκη
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού