Ημερολόγιο Ασημάντων 381:”Μένουμε διαιτώμενοι εις την οικίαν μας, στραβοπατούντες αλιβάνιστοι ακοινώνητοι”/ Τελευταίο οχυρό: Ψυγείο

Από την πόρτα μου σαν βγω δεν υπάρχει κανείς που να μην τον αγαπώ. ’Ισως ο καλύτερος στίχος  που έχει γραφτεί ποτέ σε τραγούδι. Είναι από τα Παιδιά του Πειραιά του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι ένα τραγούδι με Όσκαρ που ο ίδιος το περιφρονούσε και το σνομπάρισε. Κι όμως μπορείς να αρχίσεις μία ατέλειωτη  συζήτηση πάνω στον ανθρώπινο ψυχισμό  με αφορμή αυτό το θαυμάσιο στίχο

20.12.1522 Ύστερα από πεντάμηνη πολιορκία από τις δυνάμεις του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς οι Ενετοί παραδίδουν τη Ρόδο στους Οθωμανούς, υπό όρους.

21.12.2020 Βουτιά το μεσημέρι  από τον 5ο όροφο του νοσοκομείου Βόλου έκανε 62χρονος γιατρός που είπε ότι πάει για καφέ. Αξίζει να σημειωθεί πως την ίδια ώρα στην αυλή του Νοσοκομείου Βόλου, βρισκόταν σε εξέλιξη μουσική εκδήλωση με χριστουγεννιάτικες μελωδίες αφιερωμένες στους νοσηλευόμενους και το προσωπικό του Νοσοκομείου. Κάποιοι δεν αντέχουν στην πίεση, κάποιοι δεν αντέχουν το μαρτύριο της ύπαρξης που μας το θύμιζε όσο ζούσε ένας Zαν Πωλ Σαρτρ και βάλθηκαν να μας το υπενθυμίσουν, με ένα πολύ άκομψο και  θλιβερό  τρόπο, οι ειδήσεις των οκτώ όταν βαρέθηκαν να κυκλοφορούν σαν γύπες έξω από  τους θαλάμους των διασωληνωμένων.

• Από την πόρτα μου σαν βγω δεν υπάρχει κανείς που να μην τον αγαπώ. ’Ισως ο καλύτερος στίχος  που έχει γραφτεί ποτέ σε τραγούδι. Είναι από τα Παιδιά του Πειραιά του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι ένα τραγούδι με Όσκαρ που ο ίδιος το περιφρονούσε και το σνομπάρισε. Κι όμως μπορείς να αρχίσεις μία ατέλειωτη  συζήτηση πάνω στον ανθρώπινο ψυχισμό  με αφορμή αυτό το θαυμάσιο στίχο.

Αγαπάω τους αδύναμους.  Επειδή είμαι κι εγώ αδύναμος ή  επειδή νομίζω ότι είμαι δυνατός; Δεν είναι ανάγκη να το λέμε αλλά πέρα από τα ωραία αισθήματα της αγάπης και της συμπόνοιας χρειαζόμαστε μία επιβεβαίωση, μία φενάκη, ότι είμαστε δυνατοί και προστατευτικοί. Κάποιοι  νομίζουν όντως ότι είμαι δυνατός, άλλοι αντιθέτως ότι είμαι αδύναμος. Άλλοι με θεωρούν σημαντικό κι άλλοι ασήμαντο επειδή γράφω το Ημερολόγιο Ασημάντων.  Πολλοί με θεωρούν μαλθακό, ενώ ξέρω ότι μερικές φορές είμαι πολύ  δραστήριος. Η Ρία με θεωρεί  ρομαντικό και ευγενικό, η Νάνσυ γάιδαρο. Και μη σας πω τι πιστεύει η Αρετή.  Υπάρχουν χίλιοι άνθρωποι που μας βλέπουν διαφορετικά και μετά βαριούνται και δεν υπάρχει κανένας που να ασχολείται μαζί μας. Απολύτως κανένας, μα κανένας κι ευτυχώς που τελικά δεν υπάρχει κανένας, ουδείς ουδέ εις,  για να μας αφήσουν ήσυχους με τα χίλια μας πρόσωπα.

Aγαπάμε τον Άλλο όταν είμαστε αδύναμοι. Λατρεύουμε τους άλλους, τους κοιτάζουμε στα μάτια  όταν νιώθουμε αδύναμοι. Η αλήθεια είναι ότι όταν είμαστε δυνατοί δεν αγαπάμε. Το πολύ πολύ ρίχνουμε κανα βλέμμα συγκαταβατικό.

22.12.20  Μπαίνω στην ουρά του βιβλιοπωλείου. Αποφασισμένος να αγοράσω άγρια. Όμως έχει σαράντα άτομα στο πεζοδρόμιο στην Πολιτεία. Φεύγω και πηγαίνω στην Πρωτοπορία, εδώ κάπως καλύτερα, έχει μια ντουζίνα  υποψήφιους αγοραστές στην ουρά εκτός καταστήματος. Μιλάω με τον βιβλιοπώλη Παναγιώτη Λέκκα δεν κουτσομπολεύω τη «Μνησικακία βιβλιοϋπαλλήλου» γιατί  ξεχάστηκα,  ο κ. Παναγιώτης  έχει αγοράσει  ένα μικρό διαμέρισμα στο Αιγάλεω πολύ φτηνά,  το νοίκιασε καλά και επαίρεται τρόπον τινά. Ζητάω τη Μεγάλη Γρίπη του 1918 του Freddy Vinet. Δεν την έχουν,  αρκούμαι σε ένα μικρό βιβλιαράκι στο Περί μετάδοσης του Paolo Giordano.  Παίρνω Λώρενς Φερλογκέτι: Τι είναι ποίηση   και Όσβαλντ Ντε Αντράντε:  το Ανθρωποφαγικό μανιφέστο του. Θέλω να διαβάσω κι ένα μυθιστόρημα και επιλέγω  Άρη Μαραγκόπουλο:  φλσστ φλσσστ.  Είχα διαβάσει το μυθιστόρημά του  Μανία με την Άνοιξη, μου άρεσε γιατί  είχε υπόθεση τρομοκρατίας που  διαδραματιζόταν στην Ικαρία   την οποία αγαπάει  ο συγγραφέας και την αγαπώ κι εγώ, γιατί εκεί έχουν σπίτι η Ντίνα και ο Γιώργος Μιχελακάκης κι από κει είναι ο επίσης καλός φίλος Βασίλης Τσαπαλιάρης.   Τώρα όταν φτάνω σπίτι και αρχίζω να διαβάζω το book βλέπω ότι  ψωνίσαμε πάλι από σβέρκο. Άντεξα μέχρι τη σελίδα  50 δε γίνεται,  σόρυ Μαραγκόπουλε. Πάει, δεν υπάρχει νεοελληνικό μυθιστόρημα. Έχουν αλλάξει οι εποχές. Είναι όλα κατασκευές. Σε βοηθάει το ιντερνέτ να γίνεσαι εντυπωσιοθηρικός κάτι που έκανε κι ο Έκο.  Δεν υπάρχει κάτι που να σε τραβάει, δεν υπάρχει ψυχή, δεν  υπάρχει  αγωνία, χάθηκε ο έλεγχος, το βάσανο με το μολύβι και τη γομολάστιχα, το χειρότερο  δεν υπάρχει κι ο αναγνώστης του 19ου αιώνα. Όστις διάβαζε  απερίσπαστος χωρίς τηλεόραση, χωρίς ραδιόφωνο, χωρίς  τα μηνύματα στο τηλέφωνο με τις ατέλειωτες προσφορές για αγορά εδώδιμων αποικιακών.  Αντίθετα η μικρή φόρμα ανθεί, υπάρχουν συγγραφείς που γράφουν μικρά  αριστουργήματα, διηγήματα  με  αμεσότητα και δημιουργούν συγκίνηση. Βρίσκω στα ράφια μου και διαβάζω «Εξέγερση και μελαγχολία» (1999) των Lowy & Sayre. Γλάρωσα, ευχόμενος να σταματήσουν οι ζαλάδες.

23.12.20  Θα σφραγίζει τα σπίτια αν χρειαστεί ο Χρυσοχοΐδης. Έλα μωρέ, βλακείες του Μιχάλη. Αυτά τα λέει προς τους Ρομά για να τ’ ακούσουμε κι εμείς. Θα σφραγίζει τα σπίτια μ΄εμάς μέσα ή απέξω;  Επειδή  τον αφήνανε απέξω όταν ήταν μικρός.  Ο κάθε τενεκές που έχει μια εξουσία  νομίζει ότι μπορεί να λέει ότι θέλει αυτό κάποτε πρέπει να σταματήσει.  Αλλά δεν θα σταματήσει. Η εκάστοτε εξουσία οφείλει να δώσει το δικό της ρεσιτάλ σε ένα διαγωνισμό κακοφωνίας. Ο φίλος μου ο Τζορτζ από το δήμο Περιστερίου δεν τηλεφώνησε να σχολιάσουμε τα επιτεύγματα του σερίφη από την Ημαθία.

-Η Ελένη Γούλα ανεβάζει στο παράθυρό της έναν επίκαιρο όσο ποτέ Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη: Μένουμε διαιτώμενοι εις την οικίαν μας, στραβοπατούντες  από δωμάτιον εις δωμάτιον, ως ποταμιαία καβούρια, αλιβάνιστοι, ακοινώνητοι, με την ελπίδα ότι σύντομα θα ανθρωπέψουμε.

24-25.12.20 Εορταστικές μέρες ας μη το συζητήσουμε. Η κυρία Μπέμπα  άφησε στην πόρτα μου φτερωτό κυνήγι, κάστανα στιφάδο και  αρνάκι στο κενό,  μαζί με μία Τσιγκέλω ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί της Αιγιαλείας , λαλάγια και παυλόβες, α και μια κάρτα. «Merry Christmas  και να προσέχεις». Τι το «χαρούμενο» και τι «να προσέχω»; Μη με πατήσει κανένα αυτοκίνητο από το ένα δωμάτιο στο άλλο; Ή μήπως δηλητηριασθώ από τις υπερτροφές;  Όχι δεν θα προσέξω. Καθώς  δεν βρίσκουμε  τι άλλο να καταναλώσουμε πάρεξ ηλεκτρονικές   ευχές που και αυτές  με φειδώ  φτάνουν στον υπολογιστή και στο κινητό, μαζί με αναθέματα και καλαμπούρια για τον ιό και  τον Υιό Μητσοτάκη,  το ψυγείο είναι το πρώτο και το τελευταίο οχυρό που πρέπει να πέσει μαζί με τα μελομακάρονα απέξω από το Σκλαβενίτη. Ακολουθεί εκπομπή για τα ζώα στο γαλλικό κανάλι TV 5Monde.   

Ρoή Ειδήσεων
Σχετικά άρθρα
Pet Shop Θεσσαλονίκη
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

Μενού