Το τέλος του αρχηγού των αρίστων

Απ’ αυτό το πολιτικό κλίμα, που ο ίδιος διαμόρφωσε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί πια να ξεφύγει. Μοιραία θα παρακολουθεί την εμβάθυνση της αποδόμησής του, αντιδρώντας αμήχανα και ασκώντας αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση, έως ότου ο βασιλιάς μείνει τελείως γυμνός

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Η εκλογική νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη το 2019 στηρίχτηκε σε δύο κεντρικά στοιχεία: τη δυσανάλογη κυβερνητική φθορά του ΣΥΡΙΖΑ και την προσεκτικά φιλοτεχνημένη διαμόρφωση της εικόνας μιας προβαλλόμενης ως «εναλλακτικής» πολιτικής ηγεσίας (του Κυριάκου Μητσοτάκη), με κεντρικό χαρακτηριστικό την ένταξη του ίδιου στον μετα-μνημονιακό πολιτικό κύκλο. Δεν έχει σήμερα σημασία να αξιολογηθούν αυτά τα στοιχεία (άλλωστε ήδη έχουν γραφτεί πάρα πολλά σχετικά μ’ αυτά). Και τούτο, απλά διότι σήμερα βρισκόμαστε σε τελείως διαφορετικό σκηνικό. Η ανάγνωση και κατανόηση των σημερινών δεδομένων, κατόπιν αυτών, αποκτά αυξημένη σημασία, διότι μόνο έτσι νοηματοδοτείται η προσπάθεια ανάλυσης των πραγμάτων σε βάθος, ώστε να είναι σοβαρές και οι πιθανολογήσεις των όσων θα ακολουθήσουν.

Το σημερινό πολιτικό σκηνικό, λοιπόν, ορίζεται περίπου απολύτως, από μια σειρά στοιχεία, η αναφορά και μόνο των οποίων αρκεί για να αποκαλυφτεί πόσο άσχετα με την πραγματικότητα αποδεικνύονται όσα μεγαλεπήβολα σχεδιάστηκαν το 2019 από (και για) τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στο κλίμα του «αντι-συριζισμού» (δηλαδή στην ουσία σε περιβάλλον δραματικά ετεροκαθοριστικό και άγονο για οποιονδήποτε θα φιλοδοξούσε -και θα υποσχόταν πραγματικά- «να κάνει τη διαφορά» και να είναι η λύση στο «κουρασμένο» πολιτικό προσωπικό της περασμένης 20ετίας, ως οιονεί «νέο πολιτικό αίμα»).

Ας δούμε τα βασικά χαρακτηριστικά του σημερινού ριζικά αναδιαμορφωμένου πολιτικού σκηνικού!

Εντοπίζω τα ακόλουθα:

– Παγίωση της εντύπωσης ότι η κρίση συνεχίζεται και τείνει να προσλάβει μόνιμα χαρακτηριστικά, πέραν της πανδημίας ως συγκυριακού γεγονότος, και με διείδυση πλέον στη σφαίρα της εισπραττόμενης αίσθησης ότι τεκμαίρεται αδυναμία των πολιτικών συστημάτων να διαχειριστούν θετικά το ο,τιδήποτε ήθελε τυχόν προκύψει στη συνέχεια. (Σημειωτέον ότι η προϊούσα και ήδη εξελισσόμενη άρση της εμπιστοσύνης των πολιτών έναντι της σημερινής κυβέρνησης Μητσοτάκη και του ιδιου του πρωθυπουργού προσωπικά, είναι προφανές πως δεν αφορά μόνο στην πλήρη αποκαθήλωση της προεκλογικής «υποσχετικής» ως το 2019 (από τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό και τις ψευδολογίες περί 4ου μνημονίου, ως τη δύσκολη θεση στην οποία έχει έκτοτε περιέλθει η Ελλάδα στα ελληνοτουρκικά και τα γεωπολιτικά της δικαιώματα στην ανατολική Μεσόγειο), αλλά εκτείνεται και ως την αίσθηση περί της «εικόνας μέλλοντος» για την ενδεχόμενη πρωθυπουργία Μητσοτάκη, που δεν είναι καθόλου καλή).

– Κατίσχυση της πανδημίας έναντι οιουδήποτε άλλου στοιχείου ως παράγοντα καταλυτικής επίδρασης στις εξελίξεις σ’ όλα τα πεδία δημόσιου ενδιαφέροντος,

– Άρση σημαντικού μέρους των κατακτήσεων του δημοκρατικού πλαίσιου, στο πλαίσιο του αφηγήματος ότι τούτο δήθεν είναι το μόνο μέσο αντιμετώπισης της πανδημίας,

– Ραγδαία και εκ θεμελίων αποδόμηση μεγάλου μέρους των λειτουργιών της ελληνικής οικονομίας, όπως έχει διαμορφωθεί από την ένταξη στο ευρώ ως σήμερα (συμπεριλαμβανομένης και ίσως κατ’ εξοχήν της μνημονιακής περιόδου, κατά την οποία οι εν λόγω βασικές οικονομικές λειτουργίες όχι μόνο δεν αναιρέθηκαν, αλλά πολλές απ’ αυτές επιτάθηκαν -άρα πρόκειται για την εντύπωση αλλεπάλληλων κρίσεων, με μόνο -ανεπαρκές, φυσικά- διάλειμμα την έξοδο από το μνημόνιο ως την επέλαση της πανδημίας),

– Περισσότερο ψυχολογικού (παρά ιδεολογικού) φορτίου παγίδευση μεγάλου μέρους των Ελληνων πολιτών σε φαντασιακού παρά τακτικού κοινωνικού περιεχομένου πολιτικές αντιθέσεις,

– Απόλυτη ένδεια σοβαρών εφεδρειών σε επίπεδο πολιτικού προσωπικού και διαθέσιμων κομματικών φορέων,

– Παράλληλη εντυπωσιακή πολιτισμική αποδυνάμωση των ερεισμάτων του ελληνισμού, (παρά τη 200η επέτειο από την απελευθέρωση ως αποτέλεσμα της επανάστασης του 1821, που αναμφίβολα διατηρεί -αν και εν υπνώσει- κεντρικά στοιχεία αναφοράς του ιστορικού-πολιτισμικού μας αποθέματος),

– Περιέλευση της Ελλάδας σε σαφώς δυσμενέστερη θέση σε ό,τι αφορά τη διεθνή εικόνα της, σε σύγκριση με ό,τι παρέλαβε ο Κυριάκος Μητσοτάκης,

– Διαμόρφωση κοινωνικών συσχετισμών (και συνακόλουθα) πολιτικών εξελίξεων, περισσότερο παρά ποτέ με επικοινωνιακά μέσα (και λιγότερο παρά ποτέ «επί πραγματικού»), παρά τον βαθύτατο κλονισμό που η καταστροφή της οικονομίας έχει επιφέρει στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας, και

– Στήριξη της σημερινής κυβέρνησης κατά κόρον σε συγκεχυμένες αξιακές αναφορές (συχνά κατά παραβίαση μάλιστα της καραμανλικής παράδοσης του κυβερνώντος κόμματος), ως σχεδόν αποκλειστικού πεδίου τεκμηρίωσης των κυβερνητικών επιλογών.

Όλα τα παραπάνω, ανεξάρτητα από το πώς καθένας σε ατομικό επίπεδο διαμορφώνει τις ανοχές ή τις απορριπτικές αντιδράσεις του απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, νομίζω ως προς την ουσία των διαπιστώσεων δεν μπορούν να αμφισβητηθούν σοβαρά. Και όλα τα παραπάνω στοιχεία μαρτυρούν και πιστοποιούν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης από πλασαρισμένος μέχρι το 2019 ως «μέρος της λύσης» για τα προβλήματα της Ελλάδας, σήμερα γίνεται πια αντιληπτός ως «μέρος των προβλημάτων» της. Νομίζω, μάλιστα, πως σε ορισμένα σημεία τουλάχιστον επί πλέον καταγράφεται και ως «παραγωγός των νέων προβλημάτων» της χώρας και ως το βασικό πρόβλημα πρόσδεσης της χώρας σε μια πορεία χωρίς θέα στο μέλλον.

Η παρατήρηση που κάνω δεν αίρεται κατά κανένα τρόπο, από το γεγονός ότι και η αντιπολίτευση συμπεριφέρεται επίσης ως «μέρος των προβλημάτων» της σημερινής Ελλάδας.

(Κι αν αυτό για τα «κόμματα δεύτερης γραμμής» (ΚΙΝΑΛ, ΚΚΕ, ΜεΡΑ25) δεν έχει και μεγάλη σημασία λόγω της αδυναμίας τους (ή της επιλογής τους, κυρίως το ΚΚΕ) να προσφέρουν λύσεις απεγκλωβισμού από το σημερινό σκηνικό αδιεξόδου που έχει διαμορφώσει η σημερινή κυβέρνηση, για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλο πρόβλημα! Διότι, η διατήρηση της αίσθησης περί αποτυχίας Μητσοτάκη-κυβέρνησης ΝΔ χωρίς πολιτική εκπροσώπηση, δεν συνεπάγεται μόνο μεγάλες δυσκολίες στον δρόμο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την επιστροφή στην κυβέρνηση, αλλά διακινδεύει και την εκτόνωση της δυσαρέσκειας που απορρέει από το γεγονός σε εκδηλώσεις και εξελίξεις χωρίς θετικό πρόσημο.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, και ό,τι και να συναποτελεί την κυβερνητική και αντιπολιτευτική ανεπάρκεια, κεντρικός ήρωας αυτού του δυστοπικού σκηνικού είναι ο πρωθυπουργός! Όχι μόνο γιατί πλειοδότησε μέχρις εσχάτων σε πρακτικές και επιλογές που διχάζουν έως μίσους τους πολίτες, αλλά και γιατί διαχειρίστηκε ως πρωθυπουργός την ελπίδα που φιλοδόξησε να εκπροσωπήσει με ανακλαστικά τιμωρίας όσων δεν εντάχθηκαν στο άρμα του.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκη, φυσικά, δεν φταίει για όλα! Ωστόσο επειδή (συνεχίζει να) λειτουργεί και παράγει πολιτική ακραίου διχασμού καθιστά εδραία και δικαιολογημένη την εντύπωση πως όχι μόνο δεν έφερε το «καινούριο» (έστω το «τιμωρητικά αναγκαίο» κατά τη ρεβανσιστική αφήγηση που εμπέδωσε μέσω των φιλικών του μεσων ενημέρωσης), αλλά ο ίδιος αποτελεί γέννημα και θρέμμα του συστήματος που υποσχόταν ότι θα αφήσει πίσω του. Γι’ αυτό και ο σε βάρος του θυμός δεν αφορά μόνο τη διάψευση όσων τον υποστήριξαν και σήμερα όλο και περισσότερο δυσκολεύονται να τον υπερασπιστούν (πολλώ μάλλον να συνεχίσουν να τον ακολουθούν) αλλά εδραιώνεται και σε στοιχεία που προοιωνίζονται μεγάλες πιθανότητες εκδίωξής του και όχι απλά ήττας του.

Υπ’ αυτή τη θέαση ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει παγιδευτεί αναπόδραστα σ’ ένα σκηνικό που μόνο τον δρόμο της εξόδου του υποδεικνύει. Θλιβερή επιβεβαίωση όλων αυτών ότι μόνοι ανοιχτοί υποστηρικτές του, που απέμειναν στο καράβι ενώ αυτό έχει αρχίσει να μπάζει νερά για τα καλά, είναι ό,τι το πιο αναξιόπιστο (ως ποιότητα και ως δημόσιο ήθος) σε εκφορά πολιτικού λόγου, στο πλευρό φυσικά των συμφερόντων που συγκροτεί το μπλοκ εξουσίας, που τον έφερε και (προσπαθεί να) τον συντηρεί.

Απ’ αυτό το πολιτικό κλίμα, που ο ίδιος διαμόρφωσε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί πια να ξεφύγει. Μοιραία θα παρακολουθεί την εμβάθυνση της αποδόμησής του, αντιδρώντας αμήχανα και ασκώντας αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση, έως ότου ο βασιλιάς μείνει τελείως γυμνός.

Στο σημείο εκείνο καραδοκεί η Βαστίλλη που του αναλογεί. Μόνος τρόπος να το αποφύγει η εθελούσια αποχώρηση πριν η σήψη απλωθεί παντού. …Αλλά αυτή είναι η διέξοδος που αμφιβάλλω αν ο ίδιος δύναται να κατανοήσει ότι του προφέρεται ως έσχατη διαφυγή από τον εξευτελισμό.

Ρoή Ειδήσεων
Σχετικά άρθρα
Pet Shop Θεσσαλονίκη
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

Μενού