Κυπριακό: Τι πραγματικά συνέβη στη Γενεύη

Στις συνθήκες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, τις ιδρυτικές δηλαδή συνθήκες της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο πλαίσιο των οποίων επίσης απονεμήθηκε το καθεστώς των εγγυητριών χωρών στην Ελλάδα, την Τουρκία και τη Βρετανία, από ΠΟΥΘΕΝΑ δεν τεκμαίρεται νόμιμο δικαίωμα από κάποια εκ των ίδιων εγγυητριών χωρών, να εισβάλλουν στρατιωτικά  στο ιδρυθέν νέο ανεξάρτητο κράτος, ως μέσου ενάσκησης των δικαιωμάτων τους που απορρέουν από το καθεστώς της εγγυήτριας χώρας)

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου 

Δεν χρειάστηκαν πολλές ώρες για να διαφανεί ότι η επανεκκίνηση του απ’ ευθείας διακοινοτικού διαλόγου στο Κυπριακό δεν μπορεί να ευδοκιμήσει στις παρούσες συνθήκες. Έτσι, όλα κατέληξαν στο αυτονόητο αποτέλεσμα επανάληψης των εργασιών του ad hoc σχήματος της διαβούλευσης των 5+1 παραγόντων (εφεξής 5μερής) σε 2-3 μήνες.

Για τους στοιχειωδώς ενήμερους σχετικά με το Κυπριακό, δηλαδή το μακροβιότερο -και ίσως συνθετότερο-  διεθνές πρόβλημα σ’ όλον τον κόσμο, η εξέλιξη ήταν περίπου απολύτως προβλέψιμη.  Γι’ αυτό και δεν εκφράστηκε έκπληξη για τις εξελίξεις από καμιά πλευρά. Η ίδια η 5μερής, λοιπόν, δεν επιδέχεται «βαριές» αναλυτικές προσεγγίσεις, αφού στην ουσία επρόκειτο για το πρώτο μόλις βήμα από μια νέα διαδικασία υπό τον ΟΗΕ προς επιζήτηση λύσης. Για τον ίδιο λόγο μεγαλύτερη σημασία έχει να δούμε τα πράγματα στο φόντο των εξελίξεων.

Αρχίζοντας από μια εισαγωγική παρατήρηση: Το Κυπριακό είναι πρόβλημα που «κουβαλάει» μαζί του όλα τα δεινά από τις αστοχίες της πολιτικής της δύσης στην περιοχή μας, εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. (Αναφέρομαι στη μικρασιακή καταστροφή, ως συμβολικό και πρακτικό περιστατικό οριστικής οριοθέτησης των στρατηγικών γεωπολιτικών στόχων εκατέρωθεν του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου, από μεριάς της Τουρκίας και του ελληνικού στοιχείου). Ως πρόβλημα με τόσο βαρύ παρελθόν αστοχιών το Κυπριακό, δεν πρόκειται ιστορικά να εξελιχθεί και να καταλήξει όπου καταλήξει με όρους μικροπολιτικής, προς εσωτερική κατανάλωση στους πληθυσμούς στους οποίους αφορά. Χαρακτηριστικό που προφανώς κυριαρχεί στην τουρκική δημόσια ζωή, αλλά εσχάτως έχει παρεισφρήσει και στα ελληνικά πράγματα.

Στο φόντο των εξελίξεων σχετικά με το Κυπριακό, λοιπόν, έχει σημασία να εντοπίσουμε ότι τελευταία πληθαίνουν οι αναφορές εγχώριων πολιτικών παραγόντων παρ’ ημίν, που τηρούν μια αναθεωρητική προσέγγιση απέναντι στις κεντρικές συνιστώσες του προβλήματος, ως υπόθεσης μεγάλου παγκόσμιου ενδιαφέροντος: ότι δηλαδή πρόκειται για ζήτημα στρατιωτικής εισβολής και παράνομης κατοχής εδαφών χώρας, ανεξάρτητης, κυρίαρχης, μέλους του ΟΗΕ και της ΕΕ, από τρίτη χώρα. (Σημ.: Ναι, αλλά η Τουρκία είναι εγγυήτρια δύναμη, θα πει κανένας καλοπίστως σκεπτόμενος. Και πρέπει να επαναληφθεί, να υπογραμμιστεί εδώ αυτό που έχω ξαναπεί πριν λίγο καιρό -δείτε στο http://www.molyvi.com/424087502/7010311/posting/%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%85%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C. Πρέπει να  ξεκαθαριστεί, λοιπόν, ότι στις συνθήκες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, τις ιδρυτικές δηλαδή συνθήκες της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο πλαίσιο των οποίων επίσης απονεμήθηκε το καθεστώς των εγγυητριών χωρών στην Ελλάδα, την Τουρκία και τη Βρετανία, από ΠΟΥΘΕΝΑ δεν τεκμαίρεται νόμιμο δικαίωμα από κάποια εκ των ίδιων εγγυητριών χωρών, να εισβάλλουν στρατιωτικά  στο ιδρυθέν νέο ανεξάρτητο κράτος, ως μέσου ενάσκησης των δικαιωμάτων τους που απορρέουν από το καθεστώς της εγγυήτριας χώρας).

Ο εγχώριος ελληνικός αναθεωρητισμός σχετικά με τις πάγιες συνιστώσες του Κυπριακού (επαναλαμβάνω, ως διεθνούς προβλήματος στρατιωτικής εισβολής και παράνομης κατοχής εδαφών χώρας, ανεξάρτητης, κυρίαρχης, μέλους του ΟΗΕ και της ΕΕ, από τρίτη χώρα), το αμέσως παραπάνω σημείο θέτει υπό αίρεση, αποδίδοντας «τεκμήρια δικαιότητας», ή εν πάση περιπτώσει κάποιας δικαιολόγησης, για την τουρκική εισβολή του Αττίλα κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και πρόκεται για θέση που εκφράζεται  απροσχημάτιστα, εκθέτοντας προς τεκμηρίωση αυτών των δικαιολογιών σχετικά με την τουρκική εισβολή, τις ελληνικές και ελληνοκυπριακές «πειρατικού τύπου» ενέργειες από τα καθ’ ομολογία -και ιστορικά αποδεδειγμένα ως τέτοια- πρακτορευμένα καθεστώτα της ελληνικής δικτατορίας των συνταγματαρχών και του ανδρείκελλου με το γκλομπ, Νίκου Σαμψών.

Να το ξεκαθαρίσουμε οριστικά λοιπόν: Ό,τι και να έκαναν οι πρακτορευμένοι από συμφέροντα ξένων παραγόντων έλληνες δικτάτορες και ο γελοίος  κύπριος δικτατορίσκος, ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ  η Τουρκία να εισβάλλει στρατωτικά στην Κυπριακή Δημοκρατία και έκτοτε να κατέχει παρανόμως το περισσότερο από 32% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας!

Η ανωτέρω βάση του Κυπριακού ούτε μπορεί να αναθεωρηθεί, ούτε μπορεί να τροποποιηθεί έκτοτε!  Κανένας αναθεωρητισμός και με οποιαδήποτε τεκμηρίωση δε  μπορεί να μετατρέψει το Κυπριακό, νοούμενο ως διεθνές πρόβλημα, από υπόθεση στρατιωτικής εισβολής και παράνομης κατοχής εδαφών, σε ζήτημα διακοινοτικής συνεννόησης. Αυτή η διακοινοτική συνεννόηση με όρους ισοτιμίας, ασφαλώς είναι πτυχή που σχετίζεται και αφορά σε μέριμνες καλύτερης εξασφάλισης της βιωσιμότητας οποιασδήποτε λύσης τυχόν υπάρξει, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι η επιζήτηση αυτής της διακοινοτικής συνεννόησης, που ορίζει το Κυπριακό ως διεθνές πρόβλημα. Γι’ αυτό και  σε τέτοιο πλαίσιο δεν είναι νοητή ως «λύση» του Κυπριακού, οποιαδήποτε ρύθμιση θα επέβαλε έμμεση και πολύ περισσότερο άμεση αναγνώριση του κρατικού μορφώματος των κατεχομένων!

Αυτά ως εδώ, για να διασφανιστεί ο αναθεωρητισμός που από ελληνικής πλευράς έχει εμφανιστεί τελευταία στον δημόσιο βίο μας από επώνυμους πολιτικούς παράγοντες, σε τί συνίσταται.

Δεν γνωρίζω τί συνδέει τον ελληνικό αναθεωρητισμό που εντόπισα προηγουμένως με τον διακηρυγμένο αναθεωρητισμό του Ερντογάν σχετικά με τη συνθήκη της Λοζάνης και τις διεκδικήσεις της Τουρκίας σε βάρος κυριαρχικών και εκμεταλλευτικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως την 35η παράλληλο και τις ΑΟΖ των δύο χωρών στην ανατολική Μεσόγειο.  Πιθανολογώ ότι πρόκειται περί μιας «νευρικού τύπου» ρυμούλκησης των αναθεωρητικών της ελληνικής πλευράς σε μια νέα τακτική ανοχής απέναντι σε τουρκικές διεκδικήσεις, στο πλαίσιο μιας ανιστόρητης θέσης, ότι με εκατέρωθεν υποχωρήσεις θα μπορούσε μελλοντικά να υπάρξει σταθερότητα στα ελληνοτουρκικά, κατά παράβλεψη του ολοφάνερου γεγονότος ότι μόνο η μία πλευρά, η τουρκική, εγείρει διεκδικήσεις έναντι της άλλης, της ελληνικής.

Όμως, αυτό που έχει σημασία, είναι ότι ο ελληνικός αναθεωρητισμός στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, όλο το προηγούμενο διάστημα προσπάθησε επίμονα να τεκμηριώσει το δόγμα ότι η λεγόμενη «ακινησία» βλάπτει τα ελληνικά και τα κυπριακά συμφέροντα. Οι ίδιοι κύκλοι επανέφεραν το μύθευμα περί της χαμένης δήθεν ευκαιρίας του σχεδίου Ανάν, παραμερίζοντας το οφθαλμοφανές  δεδομένο, ότι εάν τυχόν το σχέδιο Ανάν είχε περάσει, τίποτα από τα όσα έχει σήμερα πετύχει η Κυπριακή Δημοκρατία στο ζήτημα εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων και αναβάθμισης της γεωπολιτικού βάρους της στην περιοχή, δεν θα είχαν  αφήσει οι τουρκοκύπριοι να κερδηθεί.

Οι ιδιοι ελληνικοί αναθεωρητικοί κύκλοι, είναι ενδιαφέρον ότι έστερξαν από νωρίς να προαναγγείλουν ως «ναυάγιο» την 5μερή και να επιστρατεύσουν τον ίδιο χαρακτηρισμό μετά την ολοκλήρωση των συνομιλιών της Γενεύης. Παρ’ όλο που η νέα διαδικασία της 5μερούς ανακοινώθηκε επίσημα από τον Αντόνιο Γκουτέρες ότι θα επαναληφθεί σε 2-3 μήνες και στην ίδια απορριπτική βάση κάθε σκέψης περί “2 κρατών” και επί των συμπερασμάτων του Κραν Μοντανά, δηλαδή επιζητώντας πολιτική ισοτιμία των δύο κοινοτήτων, στο πλαίσιο ενιαίου κράτους και στη γραμμή αποτίναξης του ξεπερασμένου καθεστώτος των εγγυητριών δυνάμεων.

Ως επίλογο θέλω να επαναλάβω εδώ  ότι εγώ ευγνωμονώ την «ακινησία» που δαιμονοποιούν οι αναθεωρητικοί κάθε λογής και κινήτρων. Διότι αυτό που εκείνοι ονομάζουν «ακινησία» είναι που από τα τετελεσμένα του Αττίλα έχει σήμερα καταστήσει το Κυπριακό διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Η «ακινησία» είναι που έχει παγιδεύσει την Τουρκία σε μια μακρά διαδικασία πολυμερούς διαλόγου υπό διεθνείς διαμεσολαβήσεις, παρ’ όλο που το αρχικό τουρκικό σχέδιο ήταν ταχεία εισβολή και κατοχή  και στη συνέχεια επιβολή της θεωρίας της Άγκυρας ότι δήθεν «το Κυπριακό λύθηκε  με τον Αττίλα», δηλαδή με τον de facto διχασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και η «ακινησία» είναι που απέτρεψε την «κινητικότητα» του σχεδίου Ανάν, η πρόβλεψη του οποίου για παραχώρηση δικαιώματος «βέτο» στους τουρκοκυπρίους για οποιαδήποτε απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας, εάν τυχόν είχε γίνει αποδεκτή, κάθε κίνηση εκμετάλλευσης κυπριακών υδρογονανθράκων θα σταματούσε εν τη γενέσει της.

Σε 2-3 μήνες η Τουρκία θα συρθεί και πάλι σ’ έναν διάλογο  που από την εισβολή του Αττίλα και μετά, κάθε φορά προσπαθεί να αποφύγει χωρίς ποτέ να το έχει κατορθώσει. Και σύρεται κατ’ ανάγκη γνωρίζοντας ότι εάν τυχόν αποχωρήσει από το τραπέζι της διαπραγμάτευσης όπου το Κυπριακό τίθεται ως ζήτημα εισβολής και κατοχής, τότε μοιραία θα καταντήσει χώρα-παρίας ενώπιον της διεθνούς νομιμότητας.

Ρoή Ειδήσεων
Σχετικά άρθρα
Pet Shop Θεσσαλονίκη
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

Μενού