ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ: Ώρα να δράσει μέσα στο κόμμα ο Τσίπρας (H περίπτωση Φίλη)

Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ της απογείωσής του σε πολιτικό πρόσωπο αυξημένου ειδικού πολιτικού βάρους και σε πολιτικό αρχηγό μίας χρήσεως, αντιμνημονιακού προσήμου

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σχετικά με την ελληνο-γαλλική αμυντική συμφωνία είναι σαφής και κατά τη γνώμη μου όχι μόνον ορθή αλλά και πολιτικά αποτελεσματική και ισορροπημένη, ως θέση κόμματος εξουσίας. Επί πλέον, η θέση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επικοινωνήθηκε εξαντλητικά ανάμεσα στους πολίτες και ασφαλέστατα από αντιδράσεις συνάγεται ότι απηχεί τη στάση ευρύτερου τμήματος της κοινωνίας αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας των κομματικών κοινών.

M’ άλλα λόγια, η εξισορρόπηση εκπροσώπησης διαφορετικών απόψεων, που όχι μόνο είναι υπαρκτές στα μεγάλα κόμματα αλλά αποτελούν και το οξυγόνο για τη λειτουργία ενός ζωντανού ιδεολογικο-πολιτικού ενδοπαραταξιακού διαλόγου για να προκύπτει εμπλουτισμός σε θέσεις και απόψεις, είναι μέρος αναπόσπαστο των χειρισμών διεκδίκησης της εξουσίας. Δουλειά -αυτή η τελευταία- για την οποία την αποκλειστικη ευθύνη έχει η ηγεσία και συγκεκριμένα ο επικεφαλής της παράταξης. Ιδίως στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, δεδομένου του αυξημένου ρόλου του Αλέξη Τσίπρα στη γενικότερη παρουσία και επιρροή της παράταξης, οι ευθύνες και η υποχρέωση του επικεφαλής του κόμματος να μεριμνά για την εξισοροπητική εκπροσώπηση διαφορετικών απόψεων, είναι καταλυτικής σημασίας παράμετρος για την ευρύτερη εικόνα και την πειθώ που εκπέμπεται προς τους πολίτες.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση της ελληνο-γαλλικής συμφωνίας όχι μόνο ασκήθηκε έγκαιρα και ορθά η ευθύνη αυτή της ηγεσίας Τσίπρα, αλλ’ επί πλέον η θέση που ο ίδιος πρότεινε ως προτιμητέα κομματική στάση, εγκρίθηκε και νομιμοποιήθηκε και από κομματικό όργανο. Δηλαδή, η όλη εμφάνιση και λειτουργία του κόμματος και της ηγεσίας του είναι και ενδοπαραταξιακά άψογα οργανωμένη και εσωτερικά δημοκρατικά άρτια συγκροτημένη, όπως οφείλει ένα σοβαρό κόμμα.

Όλα τα παραπάνω, έχει σημασία να αναφέρονται εδώ διεξοδικά, διότι το ζήτημα της ελληνο-γαλλικής αμυντικής συμφωνίας δεν είναι ένα θέμα πολιτικής ρουτίνας, αλλά μια υπόθεση μεγάλης σημασίας και μεσοπρόθεσμων συνεπειών για τη χώρα και τους πολίτες της. Δεν οφείλει δηλαδή ένα κόμμα σε κάθε υπόθεση που έρχεται στην πολιτική επικαιρότητα να εξαντλεί με τόση πληρότητα τα κριτήρια που ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ικανοποίησαν στην περίπτωση της ελληνο-γαλλικής συμφωνίας.

…Και μέσα σ’ όλ’ αυτά, αιφνιδίως με παρέμβασή του ο πρώην υπουργός της κυβέρνησης του κόμματος Νίκος Φίλης, δήλωσε ότι διαφωνεί…

Φυσικά έχει κάθε δικαίωμα να διαφωνεί. Εκείνο που δεν έχει κανένα δικαίωμα να κάνει, είναι στην προσπάθεια να τηρήσει σε απολύτως εξατομικευμένο επίπεδο ως κομματικό στέλεχος την άκαμπτη υπηρέτηση των απόψεών του, να συμβάλλει στην αποδόμηση της ευρύτερης εικόνας του κόμματος. Σε καμιά περίπτωση η αγωνία προσωπικής συνέπειας των στελεχών ενός σοβαρού κόμματος εξουσίας, δεν μπορεί να κατισχύει της υποχρέωσής τους να μεριμνούν για την υπηρέτηση της συλλογικής παραταξιακής εκπροσώπησης. Τα κόμματα είναι συλλογικές πολιτικές οντότητες και αυτός είναι ο κανόνας στις σύγχρονες δημοκρατίες. Δεν είναι αθροίσματα μηχανίστικης άθροισης διαφορετικών απόψεων των στελεχών τους. Και πολιτική συλλογικότητα δεν είναι (και ούτε ποτέ θα μπορούσε να προέκυπτε τέτοια συλλογικότητα) να κρατάει κάθε στέλεχος την προσωπική άποψή του άθικτη, από τις επιρροές στις οποίες αναγκαστικά υπόκειται η ένταξη στα τρέχοντα πολιτικά διακυβεύματα.

Για τους λόγους αυτούς, η στάση του Νίκου Φίλη είναι αντικομματική και μη αποδεκτή. Και μια σοβαρή και στιβαρή ηγεσία εκτός από την ευθύνη και την υποχρέωση να διαμορφώνει με τον τρόπο που είπαμε πιο πανω την κομματική γραμμή, είναι εξ ίσου επιφορτισμένη να μεριμνά για τη διαφύλαξη της εικόνας, της συνοχής και της εν γένει παραταξιακής αξιοπιστίας, από σκόπιμες ή έστω λανθασμένες παρεμβάσεις έσωθεν ή έξωθεν, που τα πλήττουν.

Ο Τσίπρας, λοιπόν, έχει τη ευθύνη να αποκηρύξει ανοιχτά και απερίφραστα την άποψη και τη στάση του Νίκου Φίλη. Και οφείλει να το κάνει αμέσως και με αποφασιστικότητα!

Ελπίζω να είναι κατανοητό  ότι εδώ δεν δαιμονοποιείται μια άποψη. Φυσικά και είναι λογικό να υπάρχουν επιφυλάξεις τόσο ως προς το γενικό περιεχόμενο της ελληνο-γαλλικής-συμφωνίας όσο και ως προς το κόστος της για την ελληνική οικονομία. Όμως, από το σημείο να θεωρείται ανοιχτός ένας διάλογος για τη συμφωνία μέχρι του να απορρίπτεται η συμφωνία αυτή με την οποιαδήποτε επιχειρηματολογία, η απόσταση είναι μεγάλη και  μη επιδεχόμενη διαπραγμάτευση επιδίωξης σύγκλισης. Και ο Νίκος Φίλης το έχει κάνει και πάλι αυτό. Θυμάμαι μία τουλάχιστον ακόμη περίπτωση, με τη θέση του σχετικά με τα εάν η Ελλάδα θα πρέπει να επιδιώξει την άντληση  των αποθεμάτων υδρογοναθράκων της στις θαλάσσιες ζώνες μας, με περιβαλλοντικές αντιρρήσεις.

Κατά τα άλλα ο Νίκος Φίλης όχι μόνο μου είναι συμπαθής αλλά και είμαι πολύ ικανοποιημένος από τη σταση του ως υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι όμως εδώ αυτό το ζήτημα…

Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ της απογείωσής του σε πολιτικό πρόσωπο αυξημένου ειδικού πολιτικού βάρους και σε πολιτικό αρχηγό μίας χρήσεως, αντιμνημονιακού προσήμου. Δεν είναι πλέον προσωπική υπόθεσή του ο εσωκομματικός χειρισμός στον οποίο προβαίνει κάθε φορά. Ο ίδιος εκπροσωπεί πλέον πολύ πιο εκτεταμένα κοινά από τη μικρή κομματική ομάδα της οποίας ως επικεφαλής ηγήθηκε της παραταξιακής διεύρυνσης μέχρι να κερδίσει τις εκλογές του 2015 εις διπλούν.

Αντιλαμβάνομαι απολύτως την προσωπικά λεπτή θέση του απέναντι στους συντρόφους του της μικρής κομματικής υπόστασης του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως αυτά δεν αφορούν στη χώρα και τους πολίτες της. Αν ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει ως ηγεσία την ευρύτερη κοινωνική βαση του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και παραμένει παγιδευμένος στην πολιτικά αναξιόπιστη για την πλειοψηφία των πολιτών ισοτιμία των σχεσεών του με τη συρρικνωμένη παλιότερη κομματική ομάδα του δεν μπορεί να πάει πουθενά. Και μαζί με την προσωπική ήττα του θα έπεται και η υποχώρηση του ριζοσπαστικού πολιτικού και κοινωνικού κινήματος που είναι η ελπίδα για την απαλλαγή της Ελλάδας από τα δεσμά του νεο-μητσοτακισμού και της σημερινής συστημικής δυστοπίας που κατατρύχει τη χώρα μας.

Η κακομοιριά του σκηνικού συνομιλητών του Τσίπρα αλά Φίλη, ως δήθεν ενιαίου κέντρου λήψης των αποφάσεων για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πρέπει να τελειώσει εδώ. Και είναι δουλειά του Αλέξη Τσίπρα να το τελειώσει.

Ρoή Ειδήσεων
Σχετικά άρθρα
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

Pet Shop Θεσσαλονίκη
Μενού