Το τέλος του ΚΙΝΑΛ (Τι αφήνει πίσω της η Φώφη Γεννηματά)

Το ΚΙΝΑΛ θα ήταν ρυθμιστής αν είχε συναινέσει στην απλή αναλογική και αν είχε διασαφηνίσει την πολιτική του γραμμή, ώστε να είχε γίνει ευκρινές το πολιτικό πρόσημο της στάσης του στη συγκυρία...

φωφη

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Η αποχώρηση της προέδρου του ΚΙΝΑΛ από την «αναμέτρηση των 4» για την εκλογή ηγεσίας στο κόμμα διαμορφώνει νέο σκηνικό στο ευρύτερο πολιτικό σύστημα. Βασική αιτία γι’ αυτό η παρουσία της απλής αναλογικής ως του εκλογικού συστήματος της επόμενης κάλπης, ακόμη κι αν η συντηρητική παράταξη επιχειρήσει να «κάψει» την απλή αναλογική με διπλές εκλογές.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Για δύο λόγους:

– Διότι κατ’ ανάγκη θα ευνοηθούν διαβουλεύσεις διακομματικής βάσης, στο προσκήνιο της συνταγματικής επιταγής για την εξασφάλιση της δεδηλωμένης, ως απαράβατης προϋπόθεσης για τον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης. Η διακομματική διαβούλευση, σημειωτέον, συνιστά το ωριμότερο τέκνο της δημοκρατικής διαδικασίας μεταπολεμικά στην Ευρώπη (και όχι μόνο), δηλαδή εδώ και 75 χρόνια, ως πολιτικής διαδικασίας διαλόγου μεταξύ κομμάτων, με σκοπό την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διεύρυνση των κοινωνικών ακροατηρίων που συμμετέχουν στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων. Πρόκειται, δηλαδή, για την πιο καίρια συνεισφορά του δυτικού δημοκρατικού μοντέλου στα πολιτικά συστήματα της εποχής. Και δεν είναι τυχαίο ότι η συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα  απεχθάνεται την απλή αναλογική και την ίδια την πολιτική κουλτούρα της διακομματικής διαβούλευσης, λόγω του ότι διατηρεί ως κομματικό σχήμα αίσθηση δικαιωματικής προτεραιότητας στο αιτούμενο διακυβέρνησης, το οποίο βεβαίως καμιά διάθεση δεν έχει να «μοιραστεί» με κανέναν άλλον. Η πρόδηλη προσπάθεια της σημερινής νεο-μητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας να διαιωνίσει την κουλτούρα του εσωτερικού διχασμού στη χώρα μας, επισφραγίζει την προέλευσή της από τη νοοτροπία του κατ’ αυτήν δικαιωματικού πλεονεκτήματός της να κυβερνάει.

– Διότι ακόμη κι αν η εγχώρια συντηρητική παράταξη αποπειραθεί τη δραπέτευση από την απλή αναλογική με διπλές εκλογές, όταν θα ανοιξουν οι «δεύτερες κάλπες» αυτού του σεναρίου θα έχει προηγηθεί γύρος διακομματικών διαβουλεύσεων, που θα επηρεάσει σημαντικά τη διαμόρφωση του συσχετισμού δυνάμεων εντός του κομματικού συστήματος στην Ελλάδα.

Με τις παραπάνω διαπιστώσεις εξηγείται γιατί ήταν ιστορικό το σφάλμα της απερχόμενης προέδρου του ΚΙΝΑΛ να στηρίξει την απλή αναλογική ως σταθεροποιούμενου εκλογικού συστήματος στην Ελλάδα, με το ίδιο το ΚΙΝΑΛ σε προνομιακή θέση και κατ’ εξοχήν ωφελούμενο κόμμα από ένα εκλογικό σύστημα απλής αναλογικής.

Ο χειρισμός του ΚΙΝΑΛ επί προεδρίας Γεννηματά σε ό,τι αφορά στις σχέσεις του με τα άλλα κόμματα, επιβεβαιώνει την «ιστορικότητα» του σφάλματος Γεννηματά να απορρίψει την απλή αναλογική και μαρτυρεί επιβεβαιωτικά την παγιωμένη ανασφάλεια του κόμματος σχετικά με τον ρόλο του στις πολιτικές εξελίξεις. Διότι, απλούστατα, δεν έχει καμιά σημασία να ομνύεις στην αυτονομία του μικρού και «δευτερεύοντος» κόμματός σου, αν δεν έχεις διασφανίσει επαρκώς την πολιτική γραμμή σου, ώστε να συνιστάς δυνάμει κυβερνητικό εταίρο στη βάση πολιτικών προγραμματικών συγκλίσεων, και όχι στη βάση της «διασωστικής μυθολογίας» για τη χώρα, όπως περισσότερο από κάθε άλλο κόμμα υποστηρίζει το ΚΙΝΑΛ για να αιτιολογήσει την παρά πολιτική φύσει (δηλαδή εκτός κάθε προγραμματικού αυτοσεβασμού) στάση του εδώ και μια δεκαετία. (Σημ.: Δεν είναι άνευ σημασίας, αντίθετα είναι απολύτως ενδεικτικό, ότι ακριβώς η αιτιολόγηση από το ΚΙΝΑΛ της απόφασής του να απορρίψει την απλή αναλογική επιστράτευσε την επάλληλη «διασωστική μυθολογία» περί των συνεπειών της ακυβερνησίας).

Και κάπως έτσι εξηγείται πως είναι δυνατό η ίδια η αναζήτηση της ευθύνης για τον απορφανισμό του κληρονόμου του ΠΑΣΟΚ από τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτικών κοινών του, να αποδίδεται από το ίδιο το ΚΙΝΑΛ στα κόμματα που υποδέχτηκαν όσα πολιτικά κοινά του δραπέτευσαν από την ενοχική  «διασωστική μυθολογία» του, ενώ είναι σαφές ότι πρόκειται για μαζικές μετακινήσεις πολιτικών κοινών, λόγω δυσαρέσκειας κομματικής αντιπροσώπευσης από τον ως τότε φορέα τους. Διότι, φυσικά, ένα κόμμα πολιτικά δικαιώνεται από την εν τοις πράγμασι επιβεβαίωση μεσοπροθέσμως της πολιτικής του γραμμής ως ορθής ενώπιον των πολιτών και όχι από «πολιτικά κόλπα» υπέρ ή κατά οποιασδήποτε άλλης κομματικής οντότητας.

Μ’ άλλα, λόγια το ΚΙΝΑΛ θα ήταν ρυθμιστής αν είχε συναινέσει στην απλή αναλογική και αν είχε διασαφηνίσει την πολιτική του γραμμή, ώστε να είχε γίνει ευκρινές το πολιτικό πρόσημο της στάσης του στη συγκυρία. Αντίθετα, χωρίς σταθερή απλή αναλογική και με ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο συνεργασίας του είτε με την πολιτική συντήρηση είτε με την προοδευτική παράταξη, παγιώνεται η καταγραφή του ως «συμπληρωματικού κόμματος», του οποίου τις αποφάσεις θα λαμβάνει η εκάστοτε ηγετική νομενκλτούρα του. Το φαινόμενο ηγεμονίας της κομματικής γραφειοκρατίας στο απώτατο όριό του! Και σε καμιά περίπτωση αυτό το εξ ορισμού προσλαμβανόμενο από τα πολιτικά κοινά ως τυχοδιωκτικό χαρακτηριστικό, δεν θεραπεύεται από δηλώσεις περί εγγυημένης αυτονομίας του ως θέσει ευκαιριακού κυβερνητικού εταίρου. Τουναντίον, αν είναι να υποβοηθιέται με τέτοια «κόλπα» μια άλλη κομματική οντότητα, τότε ελλείπει ο λόγος και ο ρόλος ύπαρξης του συμπληρωματικού εταίρου και ευνοούνται οι μείζονες κομματικοί σχηματισμοί του εκάστοτε σκηνικού.

Αυτό είναι το πρώτο και το μεγαλύτερο πρόβλημα που αφήνει πίσω της η Φώφη Γεννηματά!

Η επιβεβαίωση των παραπάνω και η ενοχική στάση όλων των κομματικών παραγόντων του ΚΙΝΑΛ απέναντι στο από τις κοινωνικές αντιθέσεις οξυνόμενο και ένεκα τούτου πιεστικό ερώτημα εκκαθάρισης του πολιτικού προσήμου της γραμμής του ΚΙΝΑΛ, ως προοδευτικού ή συντηρητικού κόμματος, αναδύεται δραματικά από ένα γεγονός: ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ από τους υποψήφιους προέδρους του, δεν προτείνει με ποιο κόμμα προκρίνει διαβούλευση και πιθανή συνεργασία, ενώ όλοι είναι λαλίστατοι σχετικά με το ποιο κόμμα δεν πρέπει να επιζητηθεί συνεργασία. Βεβαίως, ο ετεροπροσδιορισμός της κομματικής γραμμής στην πολιτική είναι χρήσιμο εργαλείο εκκαθάρισης της ταυτοτικής κομματικής υπόστασης των σχηματισμών. Από μόνος του, όμως, μόνο σε τυχοδωκτικούς χειρισμούς ηγεσιών άγει και όχι σε ιδεολογικο-πολιτική καθαρότητα, που είναι το στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ για την επιβεβαίωση της «χρησιμότητας» ενός κόμματος επί της πολιτικής ουσίας.

Ρoή Ειδήσεων
Σχετικά άρθρα
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

Pet Shop Θεσσαλονίκη
Μενού