Η Ελλάδα σε αδιέξοδο (Μέρος Β΄: Η εικόνα της καταστροφής στην οικονομία και τα εθνικά θέματα)

Και εδώ η απορία είναι: Αδυνατεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να θέσει στους συμμάχους μας το ερώτημα «διαπραγμάτευση επί τινος»; Διότι το μόνο διαπραγματευτέο εν προκειμένω είναι μείζονα και αναφαίρετα ελληνικά κυριαρχικά και εκμεταλλευτικά δικαιώματα στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσσόγειο. Κι αυτό δεν είναι διαπραγμάτευση! Είναι συντεταγμένη κίνηση νομιμοποίησης προθέσεων αρπαγής απαράγραπτων και αδιαπραγμάτευτων ελληνικών δικαίων...

μητσοτακης πελοζι
Velonastongiaka

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Τελευταία άφησα δύο σημεία που αποτελούν τις πιο τραγικές ως προς τις συνέπειές τους για την Ελλάδα επιδόσεις της σημερινής κυβέρνησης:

1. Την απόλυτη αδυναμία να διεκδικηθεί στο πλαίσιο επιδείνωσης της διεθνούς οικονομικής κρίσης λόγω της πανδημίας μια αυτονομία της χώρας από την ευρωζώνη, σε ό,τι αφορά την πρόδηλη αναγκη να καταρτιστούν ελληνικά προγράμματα διάθεσης πόρων, για τη στήριξη τομέων της οικονομίας και κοινωνικών ομάδων που συμπιέζονται ασφυκτικά από τη κρίση. Πρόκειται για ένα ακόμη σημείο δυσμενούς διάκρισης της Ελλάδας από όλες τις υπόλοιπες χώρες-μέλη της ευρωζώνης, στις οποίες εφαρμόστηκαν, εφαρμόζονται και θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται προγράμματα έκτακτης χρηματοδότησης πεδίων οικονομικής δραστηριότητας και κοινωνικών ομάδων, εκτός των προγραμμάτων του Ταμείου Στήριξης της ΕΕ. Δηλαδή, του ίδιου Ταμείου της ΕΕ, που εκτός από αποδεδειγμένα ανεπαρκές και ξεπερασμένο λόγω της μη προβλεπόμενης αρχικά διάρκειας της πανδημίας και παράτασης της οικονομικής κρίσης, τις όποιες ενισχύσεις προσφέρει στις χώρες-μέλη τις διαθέτει με μεγάλες καθυστερήσεις.

Έτσι, εμπεδώθηκε η αδυναμία της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη να διεκδικήσει και να εξασφαλίσει ad hoc εξαιρέσεις της Ελλάδας σε διαδικασίες πρόσβασης σε αυξημένη ρευστότητα, ενώ είμαστε η χώρα που λόγω της καταστροφικής μνημονιακής δεκαετίας που προηγήθηκε αλλά και λόγω της κύριας εξάρτησης της οικονομίας μας από τον τουρισμό (που «εξαφανίστηκε» ελέω πανδημίας) θα έπρεπε να έχει εξασφαλιστεί ενισχυμένη στήριξη της ελληνικής οικονομίας, ώστε να κλείνει προοδευτικά  η ψαλίδα από τις υπόλοιπες χώρες-μέλη της ευρωζώνης αντί να ανοίγει, όπως συμβαίνει σήμερα. Να τονιστεί μάλιστα στο σημείο αυτό ότι αυτή η αδυναμία (ή απροθυμία) του Κυριάκου Μητσοτάκη να διεδικηθούν πρόσθετοι πόροι και ανεξάρτητα από τη ευρωζώνη (παρ’ ό,τι το σύμφωνο σταθερότητας έχει ανασταλεί με απόφαση της ίδιας της ευρωζώνης), συμβαδίζει με αύξηση του ελληνικού χρέους, ενώ στην Ιταλία (όπου εντοπίζονται ομοιότητες με την ελληνική οικονομία) το χρέος εντός της κρίσης λόγω  της πανδημίας συρρικώνεται. Και τούτο, ενώ η Ιταλία έχει εφαρμόσει επανειλημμένα και αλλεπάλληλα προγράμματα έκτακτης στήριξης της οικονομίας και της κοινωνίας της εκτός των γενικών κανόνων της ευρωζώνης διά του Συμφώνου Σταθερότητας, ενώ η Ελλάδα ΟΥΤΕ ΕΝΑ τέτοιο πρόγραμμα!

(Η εικόνα του ελληνικού χρέους εδώ: https://www.ceicdata.com/en/indicator/greece/external-debt

Η εικόνα του ιταλικού χρέους εδώ: https://www.ceicdata.com/en/indicator/italy/external-debt)

Προφανώς εδώ γεννάται και ένα καίριο πολιτικό ερώτημα: Ήταν αδυναμία κατανόησης της φύσης του προβλήματος που προανέφερα ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέφυγε να διεκδικήσει από το διευθυντήριο της ευρωζώνης πρόσθετους και απολύτως απαραίτητους πόρους για την ελληνική οκονομία και τις κοινωνικές ομάδες που ασφυκτιούν, ή ήταν πολιτική επιλογή του;

Αν ήταν το πρώτο (αδυναμία κατανόησης) θα του καταλογιστεί βαρύτατο κόστος ως συντεταγμένο σφάλμα πολιτικής και με σοβαρές συνέπειες για όλους αλλά τελικά με αποδέκτη τη δυσαρέσκεια που συσσωρεύεται κατά του κόμματός του και θα εκφραστεί στις κάλπες. Αν, όμως ήταν το δεύτερο (πολιτική επιλογή) δεν θα ήταν λογικό κατόπιν της ανοίκειας ψευδολογίας Κυριάκου Μητσοτάκη όταν στην αντιπολίτευση ότι η τότε κυβέρνηση είχε δήθεν ανταλλάξει τα όνομα «Μακεδονία» με τη μη περικοπή των συντάξεων να υποθέτουμε ότι ο έλληνας πρωθυπουργός αντάλλαξε αυτή τη μη διεκδίκηση πρόσθετων πόρων για την ελληνική οικονομίας με μια επικοινωνιακή στήριξη από τις Βρυξέλλες προς την κλονιζόμενη κυβέρνησή του;  Ή ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντάλλαξε και θυσίασε τους εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ; Και το έκανε, μάλιστα, ενώ η λήξη της ενισχυμένης εποπτείας για την οποία σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης πανηγυρίζει ως επιτυχία του, έχει υπογραφεί ως χρονικός όρος από την προηγούμενη κυβέρνηση, που εκείνη ήταν που οδήγησε την Ελλάδα σε αποδέσμευση από τη μνημονιακή δεσποτεία;

Βεβαίως, αυτές οι «ανταλλαγές» δεν αποδεικνύονται! Υπάρχει, όμως μια σοβαρότατη ένδειξη περί πολιτικής συναλλαγής Κυριάκου Μητσοτακη-Βρυξελλών για την ολοκλήρωση της ενισχυμένης εποπτείας της ελληνικής οικονομίας από την ευρωζώνη: ότι η ηγεσία του eurogroup ανακοινώνοντας την ολοκλήρωση της ενισχυμένης εποπτείας επί της ελληνικής οικονομίας το παρουσιάζει ως επιτυχία της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη συγκεκριμένα, ενώ όταν το ίδιο eurogroup ανακοίνωνε τη συντριπτικά σημαντικότερη έξοδο από τη μνημονιακή δεσποτεία το 2918 το ενεφάνιζε γενικώς ως «επιτυχία της Ελλάδας» και όχι της συγκεκριμένης τότε κυβέρνησής της υπό τον Αλέξη Τσίπρα! (Μικρό απάνθισμα των προκλητικά φορτισμένων αναφορών των Βρυξελλών -υπέρ του Κυριάκου Μητσοτάκη και της κλονιζόμενης κυβέρνησής του- καθώς και της ανεπίτρεπτης ανάμιξης παραγόντων της ευρωζώνης στο εσωτερικό πολιτικό και κομματικό σκηνικό στην Ελλάδα (που θυμίζει τις δηλωσεις του Σόιμπλε λίγα 24ωρα πριν το δημοψήφισμα του 2015) θα βρείτε εδώ: https://www.amna.gr/home/article/654863/Proedros-Eurogroup-Simantiko-epiteugma-tis-ellinikis-kubernisis-i-lixi-tis-enischumenis-epopteias—-Tzentiloni-Istoriki-mera-gia-tin-Ellada—Regklingk-Simantiko-orosimo?fbclid=IwAR0t_TWebSLw1zzhoqdBIBzU5UiElReCFcI1HZmugV9v8c2z_rQ1Wm7jLWQ).

Έτσι, όμως, και με έμφαση στο σημείο αυτό, αυτή η ένδεια πολιτικής διαθεσιμότητας του Κυριάκου Μητσοτάκη να υπερασπιστεί την ελληνική οικονομία, επιβεβαιώνει την εντύπωση ενός οικονομικού (και όχι μόνο) προτεκτοράτου για τη χώρα μας, όπως η εντύπωση αυτή παγιώθηκε κατά την παρατεταμένη μνημονιακή περίοδο, από την οποία βγήκαμε το 2018. Έτσι η προοπτική που ως βήμα οικονομικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας συνεπαγόταν η ολοκλήρωση της μνημονιακής δεσποτείας το 2018, αντί για όχημα (επανα)κατάκτησης της ελληνικής αυτονομίας στις διαδικασίες λήψης των αποφασεων για την οικονομία της, σήμερα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη μεταβάλλεται -φυσικά και λόγω κρίσης ελέω πανδημίας- σε μέσο παράτασης και εμπέδωσης της εξάρτησης  από τις Βρυξέλλες.

αι τα αναφέρω όλα τα παραπάνω αντιπαρερχόμενος το πιο βασικό σημείο της όλης αυτής υπόθεσης: ότι οι πανηγυρισμοί του Κυριάκου Μητσοτάκη  και της αηθέστατης ανάμιξης των Βρυξελλών στο ελληνικό πολιτικό και κομματικό σκηνικό σε κανένα σημείο και καθόλου δεν συμβάλλουν στην ανακούφιση των ασφυκτικά πιεζόμενων ελληνικών νοικοκυριών, που εγκλωβισμένα από τον σημερινό πρωθυπουργό υποφέρουν από την ανέχεια, τη φτώχεια και την ανεπανάληπτη ακρίβεια).

2. Το δεύτερο πεδίο επισσώρευσης ιστορικά καταστροφικών συνεπειών για την Ελλάδα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι τα εθνικα θέματα!

Τηλεγραφικά θα επαναλάβω αυτά που επανειλημμένα έχω υπογραμμίσει σε πολλές δημοσιεύσεις μου.

Τα δύο σημεία, στα οποία  ο σημερινός έλληνας πρωθυπουργός και με προσωπικούς ιδίως χειρισμούς του έχει οδηγήσει τη χώρα μας σε δύο καίριες ήττες και μάλιστα με σχετικά παγιωμένες συνέπειες σε βαρος μας, είναι:

– Το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Που ορίζει κάποια φανταστική ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών (και που σύμφωνα με τις ισχύουσες ρυθμίσεις του Δικαίου της Θάλασσας -τουλάχιστον χωρίς ελληνική συναινετική αποδοχή δεν νοείται νομιμότητα ισχύος των ρυθμίσεων του μνημονίου αυτού), κατά βάρβαρη επομένως παραβίαση ελληνικών δικαιωμάτων στις θαλάσσιες ζώνες της ανατολικής Μεσογείου. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα αρνητικό για τα ελληνικά ύψιστα  συμφέροντα δεδομένο, το οποίο κληροδοτεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την πρωθυπουργία του στις επόμενες γενιές ελλήνων και με ημιμόνιμα χαρακτηριστικά.

Φυσικά κανένας δεν έχει διάθεση να ζητήσει τον λόγο από τον έλληνα πρωθυπουργό για τις ενέργειες της Άγκυρας. Όμως, αυτό που βαραίνει (και θα βαραίνει δυστυχώς για πολλά χρόνια) τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι αφενός μεν η γενική εξωτερική πολιτική του (που απέτυχε να προλάβει και να αποτρέψει αυτή την «πειρατεία» κατά της Ελλάδας, ή υποτίμησε τη σημασία της για τα ελληνικά συμφέροντα), αφετέρου δε η έκδηλη αδυναμία του να ανακόψει τις δυσμενέστατες για την Ελλάδα συνέπειες αυτής της εξέλιξης.

– Οι γεωτρήσεις τουρκικών πλοίων στη θαλάσσια ζώνη των 6-12 μιλίων ανατολικά της Κρήτης, δηλαδή σε ζώνη επί του αναφαίρετου ελληνικού δικαιώματος της Ελλάδας οψέποτε το κρίνει σκόπιμο να επεκτείνει τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια. Εδώ μάλιστα συντρέχει και το μοναδικό παράδοξο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης (ως προσωπικά υπεύθυνος για την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, σε μια ιδιότυπη εκτροπή της εθιμικής και της τυπικής πολιτικής τάξης στη χώρα μας για τα μείζονα ζητήματα των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων) δεν προχώρησε ουδέ καν σε διάβημα διαμαρτυρίας κατά της Τουρκίας. Μόνο αργότερα και όταν ερευνητικό πλοίο ελληνικών συμφερόντων που δρούσε στην ανατολική Μεσόγειο και παρενοχλήθηκε από τουρκικά πολεμικά πλοία εδέησε η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να προχωρήσει σε διάβημα κατά της Τουρκίας!

Κοντά σ’ αυτά τα δύο, όμως, σημειώνεται και η τελευταία ανοιχτή αμφισβήτηση ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου από τουρκικής μεριάς. Αμφισβήτηση, που αποτελεί την πιο έντονη αναβάθμιση της τουρκικής επιθετικότητας μετά από δεκαετίες. Βεβαίως, αυτό είναι λοιπόν αποτέλεσμα της εντεινόμενης τουρκικής επιθετικότητας, αλλ’ αυτό που μετράει σε μας εδώ είναι σε ποιό βαθμό έχει πετύχει ο έλληνας πρωθυπουργός να εξουδετερώσει αυτή την αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαχικών δικαιωμάτων. Διότι η εικόνα ως σήμερα είναι ότι αντί για καθαρές τοποθετήσεις των συμμάχων μας σχετικά με τη μη επιδεχόμενη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου αυτό που εισπράττει η Ελλάδα είναι προτροπές εντυπωσιακά όμοιες σε λεκτική και περιεχόμενο, σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα θα πρέπει “να διαπραγματευτεί με την Τουρκία”.

Και εδώ η απορία είναι: Αδυνατεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να θέσει στους συμμάχους μας το ερώτημα «διαπραγμάτευση επί τινος»; Διότι το μόνο διαπραγματευτέο εν προκειμένω είναι μείζονα και αναφαίρετα ελληνικά κυριαρχικά και εκμεταλλευτικά δικαιώματα στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσσόγειο. Κι αυτό δεν είναι διαπραγμάτευση! Είναι συντεταγμένη κίνηση νομιμοποποίησης προθέσεων αρπαγής απαράγραπτων και αδιαπραγμάτευτων ελληνικών δικαίων.

Φυσικά, αν ούτε αυτό δεν μπορεί να καταστήσει σαφές στους συμμάχους μας ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι απολύτως ακατάλληλος για πρωθυπουργός τούτης της χώρας!

Και αδυνατεί να το κάνει ενώ η Ελλάδα με δικές του αποφάσεις έχει την ίδια ώρα πλουσιοπάροχα για τις δυνατοτητές μας συμπράξει στις κεντρικές γεωπολιτικές επιλογές της δύσης, από τη ζώνη του Σαχέλ, ως τις πανάκριβες προμήθειες πολεμικών εξπολισμών και ως την αποστολή απολύτως αναγκαίου για την Ελλάδα πολεμικού υλικού στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Μπορεί να ψηφίσει κανένας Κυριάκο Μητσοτάκη μετά απ’ όλ’ αυτά; Κι αν το κάνει θα ανιχνευόταν στην επιλογή του κριτήριο προαγωγής και προάσπισης των συμφερόντων της Ελλάδας, ή τέτοια σταση θα ήταν απόρροια άλλων κινήτρων (π.χ. ταξικών ή εμμονικά ετεροκαθοριζόμενων από τον πολιτικό αντίπαλο στο πλαίσιο μιας εγκληματικά διχασμένης εγχώριας διακομματικής αντιπαράθεσης);

Όλοι οι πολίτες κρίνονται πλέον αυστηρά, μετά την περιπέτεια στην οποία παγίδευσαν τη χώρα μας το 2019 με τις αποκλειστικά αντι-συριζικές επιλογές τους, ως μόνο και εμμονικά εμπεδωμένο πολιτικό κίνητρο της ψήφου τους!

Ρoή Ειδήσεων
Σχετικά άρθρα
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

Pet Shop Θεσσαλονίκη
Μενού