Για τη στρατολόγηση κρατουμένων φυλακών στη Ρωσία

Σύμφωνα με αναφορές, έχουν προσεγγισθεί κρατούμενοι – από δολοφόνους μέχρι παραβάτες για υποθέσεις ναρκωτικών – σε δεκάδες φυλακές σε ολόκληρη τη Ρωσία.

Ουκρανία Ρώσοι
Velonastongiaka

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

Η διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας ‘Η Καθημερινή,’[1] με δημοσίευμα της αναφέρεται στην προσπάθεια της Ρωσίας να στρατολογήσει,[2] μέσω της επίκλησης διαφόρων δέλεαρ ή κινήτρων, άτομα για την Ρωσο-ουκρανική ένοπλη σύγκρουση.

Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως το ενδιαφέρον έγκειται στο ό,τι οι Ρωσικές στρατιωτικές αρχές και τα άτομα που είναι επιφορτισμένα με τη στρατολόγηση ατόμων για το Ουκρανικό μέτωπο, επενδύουν συμβολικούς και κοινωνικούς πόρους προς την κατεύθυνση προσέλκυσης κρατουμένων που κρατούνται σε διάφορες φυλακές της χώρας,[3] προκειμένου αυτοί, αφενός μεν να επανδρώσουν τις τάξεις του Ρωσικού στρατού[4] (δεν ομιλούμε για τη συγκρότηση ξεχωριστών ταγμάτων από κρατούμενους φυλακών),[5] λαμβάνοντας εκπαίδευση διάρκειας δύο εβδομάδων,[6] και, αφετέρου δε, να μετατραπούν ουσιαστικά[7] (μέσω της παρεχόμενης εκπαίδευσης) εάν όχι σε ετοιμοπόλεμους, στρατιωτικά και ψυχο-συναισθηματικά στρατιώτες, τουλάχιστον σε πρόθυμους στρατιώτες, αρκούντως έτοιμους να εμπλακούν σε συγκρούσεις.

Από την στιγμή μάλιστα όπου θα υπάρχουν δέλεαρ[8] όπως είναι η πρόσκτηση της ελευθερίας και η καταβολή χρηματικού ποσού.[9]

Υπό αυτό το πρίσμα, μία τέτοια εξέλιξη (οι Ρωσικές αρχές θέτουν κάποια στοιχειώδη κριτήρια για την προσέλκυση κρατουμένων,[10] προσκαλώντας όμως στις τάξεις του Ρωσικού στρατού και δολοφόνους), μας φέρει ενώπιον της διαδικασίας στρατολόγησης που ακολουθείται στη Ρωσία από τις απαρχές της Ρωσικής στρατιωτικής εισβολής[11] και τα προβλήματα που προκύπτουν.[12]

Και ακριβώς αυτή η εξέλιξη φανερώνει πως η διαδικασία στρατολόγησης δεν εξελίσσεται ομαλά στη Ρωσία, στο εγκάρσιο σημείο όπου το Πουτινικό καθεστώς σπεύδει να αναγνωρίσει εκ των προτέρων το πρόβλημα.[13]

Το ό,τι δηλαδή, ο προς ώρας χαμηλός αριθμός διαθέσιμων ατόμων που θα μπορούσαν να σταλούν άμεσα στην Ουκρανία, «εμποδίζει την εκπλήρωση των στόχων»[14] που έχουν τεθεί, για να παραπέμψουμε στην ανάλυση της Φανής Κουντούρη.

Οπότε, συνεπεία αυτής της εξέλιξης, έχει σχεδιασθεί και εφαρμόζεται ένα εναλλακτικό πλάνο στρατολόγησης το οποίο περιλαμβάνει την αξιοποίηση κρατούμενων σε φυλακές, και ιδίως όλων όσοι έχουν (όσο παράδοξο και αν φαντάζει κάτι τέτοιο), μία εμπειρία από τη χρήση όπλων.

Σταχυολογούμε ενδεικτικά από το δημοσίευμα της διαδικτυακής έκδοσης της εφημερίδας ‘Η Καθημερινή’: «Με υποσχέσεις για απονομή χάριτος και υψηλές αμοιβές, το Κρεμλίνο προσπαθεί να δελεάσει κρατούμενους προκειμένου να στηρίξει τον στρατό που μάχεται στην Ουκρανία, ο οποίος από την έναρξη της εισβολής έχει υποστεί δεκάδες χιλιάδες απώλειες.

Σύμφωνα με αναφορές, έχουν προσεγγισθεί κρατούμενοι – από δολοφόνους μέχρι παραβάτες για υποθέσεις ναρκωτικών – σε δεκάδες φυλακές σε ολόκληρη τη Ρωσία.

Οι αμοιβές που προσφέρονται στους φυλακισμένους για να πολεμήσουν στην Ουκρανία είναι ιδιαίτερα υψηλές, καθώς ο κίνδυνος να χάσουν τη ζωή τους στο πεδίο της μάχης είναι μεγάλος. Βάσει των πρόσφατων δυτικών εκτιμήσεων, από την έναρξη της εισβολής έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί έως και 75.000 Ρώσοι στρατιώτες.

Η Μόσχα δεν έχει ανακοινώσει επίσημα στοιχεία για τις απώλειες του ρωσικού στρατού από την έναρξη της εισβολής στην Ουκρανία. «Θα δεχθούν δολοφόνους, αλλά όχι βιαστές, παιδεραστές, εξτρεμιστές ή τρομοκράτες. Αναφορικά με τις αμοιβές, κάποιοι μιλούν για 100.000 ρούβλια το μήνα και άλλοι για 200.000», δήλωσε κρατούμενος για υποθέσεις ναρκωτικών στο CNN.

Ανέφερε ότι η προσφορά προς τον ίδιο έγινε όταν αγνώστου ταυτότητας άνδρες, οι οποίοι εκτιμάται ότι ανήκουν σε ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία, επισκέφθηκαν τη φυλακή το πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου».[15]

Η  συγκεκριμένη διαδικασία στρατολόγησης δεν  φαντάζει (και δεν είναι) και η πλέον ορθολογική για μία χώρα ή αλλιώς, για ένα καθεστώς το οποίο δεν παύει να προβάλλει εμπρόθετα, εδώ και αρκετά χρόνια, την στρατιωτική του ισχύ και ‘υπεροχή.’

Το ρίσκο (αποστολή κρατούμενων στην Ουκρανία και συμμετοχή τους σε εκ του σύνεγγυς συγκρούσεις με εκπαιδευμένους Ουκρανούς στρατιώτες), καθίσταται ιδιαίτερο υψηλό για τη Ρωσία, καθότι έχουμε ήδη εισέλθει σε μία κρίσιμη καμπή της Ρωσικής στρατιωτικής εισβολής και της Ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης, με την Ουκρανική αντεπίθεση να εξελίσσεται με διάφορους τρόπους στην περιοχή μεταξύ Χερσώνας και Ζαπορίζια και πλέον, την κάθε απώλεια (και μάχιμων και πεπειραμένων στρατιωτών) να κοστίζει ακριβά και για τη Ρωσία, η οποία διαφαίνεται πως αντιμετωπίζει προβλήματα με την προσθήκη νέων στρατιωτών στις τάξεις των Ρωσικών δυνάμεων.

Το να οργανωθεί η άμυνα στο μέτωπο Χερσώνα-Ζαπορίζια με κρατούμενους, δεν είναι και η πλέον ενδεδειγμένη στρατηγική που θα μπορούσε να ακολουθηθεί.



[1] Βλέπε σχετικά, ‘Ρωσία: Υπόσχεται ελευθερία και πλούτη σε κρατούμενους αν πολεμήσουν στην Ουκρανία,’ Διαδικτυακή έκδοση εφημερίδας ‘Η Καθημερινή,’ 10/08/2022, Ρωσία: Υπόσχεται ελευθερία και πλούτη σε κρατούμενους αν πολεμήσουν στην Ουκρανία | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (kathimerini.gr)

[2] Η  εξελισσόμενη Ουκρανική διαδικασία στρατολόγησης δεν έχει στραφεί (και ορθώς) προς την κατεύθυνση της στρατολόγησης κρατουμένων σε φυλακές ή διαφόρων άλλων μικρο-κακοποιών που έχουν διαπράξει κάποιο έγκλημα αλλά είτε έχουν αποφυλακισθεί, είτε δεν προφυλακίσθηκαν καθόλου παραμένοντας ελεύθεροι. Η ηγεσία των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, κινούμενη πάνω σε αυστηρά στρατιωτικά πρότυπα, στρατολογεί άτομα από τον πληθυσμό αρρένων της χώρας, μη διστάζοντας να καλέσει για παρουσίαση και Ουκρανούς που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα και έχουν εγκατασταθεί στο εξωτερικό λόγω της Ρωσικής στρατιωτικής εισβολής.

[3] Κάποιες ισχυρές μεταβλητές που ώθησαν τις Ρωσικές αρχές στο να στραφούν σε κρατούμενους των φυλακών, είναι οι εξής: Η πρώτη μεταβλητή, που ίσως είναι και η σημαντικότερη, άπτεται των μαζικών απωλειών που αντιμετωπίζουν πλέον οι Ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις και οι οποίες καθίστανται περισσότερες από ό,τι μπορεί να ‘αντέξει’ και να διαχειρισθεί το καθεστώς. Σε αυτό το σημείο, δύναται να διατυπώσουμε, θεωρητικά-επιστημολογικά, την ακόλουθη υπόθεση εργασίας: Οι μαζικές απώλειες Ρώσων στρατιωτών (εδώ οφείλουμε να προσθέσουμε και τους τραυματίες και τους αιχμαλώτους), επηρεάζουν και την έκβαση της σύγκρουσης, και το είδος του πολέμου που επιθυμεί να διεξαγάγει το καθεστώς (ολοκληρωτικός πόλεμος), και τη δυνατότητα μαζικής προώθησης των Ρωσικών δυνάμεων επί διαφόρων μετώπων, καθώς την επιβραδύνει. Ως προς αυτό, από την στιγμή όπου οι μαζικές απώλειες που δεν εντοπίζονται συγκεκριμένα σε κάποιο συγκεκριμένο μέτωπο αλλά επιμερίζονται καλύπτοντας τις περιοχές της χώρας όπου διεξάγονται συγκρούσεις μεταξύ των Ουκρανικών και των Ρωσικών δυνάμεων, δεν αναπληρώνονται με την έλευση νέου στρατιωτικού ‘αίματος’, τότε, φαντάζει περίπου ως μοναδική εναλλακτική η προσέλκυση στρατιωτών από διάφορες μη στρατιωτικές πηγές. Και μία μαζική μη στρατιωτική πηγή, είναι ο χώρος των φυλακών και η ύπαρξη υγιούς ενήλικου πληθυσμού (άνδρες κρατούμενοι/Είναι σε αυτό το πλαίσιο, όπου η Ρωσική στρατιωτική εισβολή προσλαμβάνει ένα ιδιαίτερο όσο και ‘φορτισμένο’ συμβολικά, αξιακά και στρατιωτικά, έμφυλο ή αρρενωπό πρόσημο, με τους άνδρες και δη τους άνδρες κρατούμενους να είναι αυτοί που επιλέγονται για τη μάχη, διότι έχουν τη δυνατότητα και τη σωματική ρώμη, να πολεμήσουν, με τις Ρωσικές πολιτικές και στρατιωτικές αρχές να βλέπουν στο πρόσωπο ενός κρατούμενου έναν πιθανό άνδρα στρατιώτη/Παραφράζοντας τον Ευθύμη Παπαταξιάρχη, θα επισημάνουμε πως «πάνω στη Ρωσική στρατιωτική εισβολή και στην έμφυλη διαδικασία στρατολόγησης, γίνεται η διαπραγμάτευση της ταυτότητας στην σύγχρονη Ρωσική κοινωνία», εκεί όπου, εν τοις πράγμασι εμπλεκόμενοι σε μία διαδικασία κατασκευής ρόλων και όχι φύλων, κατά την αναλυτική της Παρθενόπης Κελτσίδου, οι Ρώσοι ιθύνοντες θα μπορούσαν να επαναλάβουν γλωσσικά τα λόγια του απόστρατου πλέον αντισυνταγματάρχη Πανουργιά, ο οποίος, απευθυνόμενος σε σειρά νεοσυλλέκτων διακηρύσσει εμφατικά: ‘Εγώ εδώ θέλω άνδρες’),   μέσα σε αυτόν. Άρα, ο χώρος των φυλακών λειτουργεί ως καθαυτό χώρος στρατολόγησης ανδρών (συνήθως, άνδρες νεαρής ηλικίας προτιμώνται, διότι μπορούν να επιδείξουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα σε συνθήκες σύγκρουσης), με τον χώρο των πανεπιστημίων να έχει αποκλεισθεί από αυτόν τον τρόπο επιλογής στρατιωτών (στροφή σε μαζικούς χώρους), για λόγους που έχουν να κάνουν, πρώτον, με το φόβο του καθεστώτος πως μία διαδικασία στρατολόγησης φοιτητών θα μπορούσε να προκαλέσει ‘κύμα’ δυσαρέσκειας εντός της Ρωσικής κοινωνίας και μάλιστα δια-γενεακό, καθότι, εκτός από τους φοιτητές θα μπορούσαν να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια τους και οι οικογένειες τους. Και όταν μιλάμε για ‘κύμα’ δυσαρέσκειας, δεν έχουμε κατά νου, θεωρητικά-επιστημολογικά, την πραγματοποίηση κινητοποιήσεων διαμαρτυρίας επί του δρόμου, αλλά, περισσότερο την διαμόρφωση στάσεων εναντίωσης στη Ρωσική στρατιωτική εισβολή (στάσεων που αξιο-θεμελιώνονται πάνω στο μοτίβο ‘μας παίρνουν τα παιδιά ετσιθελικά και χωρίς καμία επεξήγηση, στον πόλεμο), οι οποίες θα μπορούσαν να εκφρασθούν και στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Δεύτερον, με την δεδομένη απειρία και έλλειψη δεξιοτήτων από πλευράς φοιτητών, εκεί όπου, οι Ρωσικές πολιτικές και στρατιωτικές αρχές θεώρησαν πως (η αναβολή στράτευσης φοιτητών στις αρχές του 1973, από τη στρατιωτική δικτατορία, δεν αποδείχθηκε ενέργεια αποτελεσματική στην πράξη, και αυτό διότι παρέβλεψε το πως ήσαν δομημένο το φοιτητικό κίνημα που δρούσε εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας και ιδίως της Αθήνας, κάτι που σημαίνει πως τα παράλληλα δίκτυα που το συγκροτούσαν είχαν τη δυνατότητα να διαχειρισθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την απώλεια αρκετών φοιτητών/Διαφορετικά ειπωμένο, εντός του φοιτητικού κινήματος αναπτύχθηκαν και δρούσαν «πλαίσια μικρο-κινητοποίησης» κατά τους Μιχαήλ-Παναγιώτη Μωραϊτίδη και Doug Mc Adam, τα οποία ήσαν προσανατολισμένα για δράση εντός συγκεκριμένων χώρων και προπαντός έτοιμα να αντιμετωπίσουν θέτοντας σε εφαρμογή τα δικά τους αντίμετρα, οποιοδήποτε μέτρο περιορισμού της συλλογικής δράσης εντός των πανεπιστημίων θα ελάμβανε η στρατιωτική δικτατορία/Που επίσης, παραγνώρισε το ό,τι το φοιτητικό κίνημα, συν-αποτελούμενο από δίκτυα και από μεμονωμένα πρόσωπα που αλληλεπιδρούσαν μεταξύ τους αξιακά, πολιτικοϊδεολογικά, πολιτισμικά, δίχως να θέτουν στεγανά και ακόμη και αν δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, δεν διέθετε ακτιβιστές-‘ηγέτες’, ο εξαναγκασμός των οποίων στην εκπλήρωση της στρατιωτικής θητείας θα μπορούσε να ανακόψει τη δυναμική του φοιτητικού κινήματος/Τρίτον, παραγνώρισε το ό,τι οι δράσεις του φοιτητικού κινήματος, εκπεφρασμένες με διάφορους τρόπους και όχι με μαζικές πορείες διαμαρτυρίας στους πέριξ των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων κεντρικούς δρόμους, είχαν ήδη εκλάβει μία ιδιαίτερη δυναμική η οποία ήσαν δύσκολο να ανακοπεί με μέτρα όπως η αναβολή στράτευσης φοιτητών που στερούνταν πρωτοτυπίας: Άλλωστε, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το αν και με ποιον τρόπο οι στρατολογηθέντες φοιτητές συνέχισαν την αντιδικτατορική δράση τους και εντός των στρατιωτικών μονάδων όπου εστάλησαν/Και, τέταρτον, αγνόησε δραστικά το ό,τι η στρατολόγηση φοιτητών δεν εξελήφθη από τους συναδέλφους τους ως ‘ήττα’ ή ως ‘πισωγύρισμα’ ώστε να τους επηρεάσει ψυχο-συναισθηματικά, ωθώντας τους είτε στην προσωρινή έστω, αναβολή των προγραμματισμένων δράσεων τους, είτε στην αλλαγή του ρεπερτορίου δράσης), θα χαθεί πολύτιμος χρόνος, και για την έκβαση της Ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης, εάν αυτός αφιερωθεί στην εκπαίδευση στρατολογηθέντων φοιτητών. Άλλωστε, οι Ρωσικές αρχές απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε κρατουμένους που έχουν διαπράξει ανθρωποκτονίες, πράγμα που συνεπάγεται πως ίσως διαθέτουν μία εμπειρία από τη χρήση όπλων, οπότε δεν θα χρειασθούν να λάβουν εκπαίδευση για τα στοιχειώδη. Τρίτον, με την επιλογή της μη στρατολόγησης πολύ νεαρών ατόμων σε ηλικία, είτε επρόκειτο για νεοσύλλεκτους στρατιώτες που έχουν κληθεί να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία στο Ρωσικό στρατό, είτε για φοιτητές και άτομα που έχουν ενταχθεί σε κάποιου είδους μεταλυκειακή εκπαίδευση. Τώρα, η δεύτερη μεταβλητή η οποία ώθησε τις Ρωσικές αρχές σε μία τέτοια επιλογή, έχει να κάνει προσίδια με την αδυναμία ή αλλιώς, τη χαμηλή ικανότητα των Ρωσικών αρχών να στρατολογήσουν άτομα άνω των 40-45 ετών για τον πόλεμο. Με αυτόν τον τρόπο, ενσκήπτει μία ισχυρή ή θετική συσχέτιση μεταξύ της στροφής σε κρατούμενους και της χαμηλής ικανότητας των Ρωσικών αρχών και του προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν  (ο πρόεδρος Πούτιν δεν εμπλέκεται επί προσωπικού στη διαδικασία στρατολόγησης ατόμων), να πείσουν αρκετούς Ρώσους για την ‘ορθότητα’ αυτής της ένοπλης σύρραξης, με πολίτες, όχι μόνο να μην πείθονται (‘γιατί να πολεμήσουμε;’ Εδώ η απορία συνδέεται με την έκφραση έκπληξης για τον χαμηλό ρυθμό  που έχει η διαδικασία στρατολόγησης: ‘Αλήθεια, δεν μπορείτε να επιστρατεύσετε πολλούς; ), αλλά και να φοβούνται ( ψυχο-συναισθηματικά, επρόκειτο για τον φόβο του αγνώστου: ‘Τι θα συναντήσουμε στην Ουκρανία; )  να σταλούν στο Ουκρανικό μέτωπο, υιοθετώντας μία στρατηγική την οποία θα νοηματοδοτήσουμε ως στρατηγική ‘άρνησης θανάτου’: ‘Δεν επιθυμούμε να διακινδυνεύσουμε και να πεθάνουμε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.’ Ένας μέσος Ρώσος πολίτης γύρω στα σαράντα, προτιμά να επενδύσει στο δίκτυο κοινωνικών και δια-προσωπικών σχέσεων που έχει αναπτύξει, στο χώρο εργασίας του και στην οικογένεια του, στην αναπαραγωγή των προσλήψεων του, παρά να επιστρατευθεί ακόμη και εθελοντικά στις τάξεις των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η τρίτη μεταβλητή που εντοπίζουμε (ενώ οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν έχουν πρόβλημα στο να στρατολογούν άρρενες πολίτες διαφόρων ηλικιών και κυρίως άνω των 25-30, αντιμετωπίζουν προβλήματα με την έλλειψη ανώτερων και ανώτατων αξιωματικών, με το ρυθμό προαγωγής αξιωματικών  εν καιρώ Ρωσικής στρατιωτικής εισβολής να κινείται σε χαμηλά επίπεδα/Εν είδει υποθέσεως εργασίας, θα ισχυρισθούμε πως ένας εκ των βασικών λόγων για τους οποίους οι Ουκρανικές Δυνάμεις διαθέτουν έλλειψη ανώτερων και ανώτατων αξιωματικών, οφείλεται και στο ό,τι αρκετοί εξ αυτών έχουν χάσει τη ζωή τους στα πεδία των μαχών/Με τους Ρώσους συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο/Και τι σημαίνει κάτι τέτοιο; Σημαίνει πως ενώ υπάρχει υπερ-πληθώρα ανώτερων και ανώτατων αξιωματικών, υπάρχει έλλειψη οπλιτών θητείας που θα σταλούν στο μέτωπο), αφορά την συνειδητή άρνηση Ρώσων πολιτών στο να στρατευθούν. Και τι εννοούμε λέγοντας κάτι τέτοιο; Εννοούμε πως η διαφορετική τροπή (και η μεγάλη διάρκεια) που έχει λάβει η Ρωσική στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία, τροπή που ‘συγκρούεται’ με τις αρχικές υποσχέσεις περί γρήγορης προέλασης και κατάλυσης του Ουκρανικού κράτους (εντός της Ρωσικής δημοσιογραφίας ενδημεί αυτή την περίοδο ο τύπος των «δημοσιογράφων-αλεξιπτωτιστών», για να στραφούμε στην τυπολογική προσέγγιση του Burgess, οι οποίοι κατά κύριο λόγο στέλνονται για να καλύψουν το ρεπορτάζ στις ελεγχόμενες, από τον Ρωσικό στρατό, περιοχές/Όπως επισημαίνει ο Hess, «οι αλεξιπτωτιστές γνωρίζουν πολλά ως προς την κάλυψη κρίσεων, αλλά όχι απαραίτητα πολλά για τις κρίσεις που καλύπτουν», σε ένα σημείο όπου οι ίδιοι οι Ρώσοι δημοσιογράφοι-αλεξιπτωτιστές, δεν διακρίνονται για την ιδιαίτερη προθυμία τους να γνωρίσουν πράγματα ως προς την κρίση που «καλύπτουν», όντας προσανατολισμένοι στο να υπερ-τονίζουν τα ‘καλά’ της Ρωσικής πολιτικής και στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή, και στο πως η ‘ειδική στρατιωτική επιχείρηση’ της Ρωσίας θα ‘επιστρέψει’ στους ‘Ρωσόφωνους Ουκρανούς αυτά που τους έχει στερήσει το καθεστώς’), αν και δεν παραβλέπουμε πως ο Ρωσικός στρατός έχει σημειώσει σημαντικές επιτυχίες σε διάφορα πεδία των μαχών, έχει συντελέσει στη διαμόρφωση συνθηκών ψυχο-συναισθηματικής αποθάρρυνσης (και άρνησης πολέμου: ‘Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας’),  σε αρκετούς Ρώσους πολίτες, η οποία αποθάρρυνση με τη σειρά της μετατρέπεται σε άρνηση στράτευσης: ‘Γιατί να εμπλακώ σε κάτι που δεν έχει την εξέλιξη που μου έλεγαν και μου υπόσχονταν;’ Και η τέταρτη ισχυρή μεταβλητή έχει σχέση με τα κενά και τις δυσλειτουργίες που προκύπτουν στην ίδια τη διαδικασία στρατολόγησης εντός της Ρωσικής επικράτειας, παρά την ενεργοποίηση των κατά τόπους στρατολογικών γραφείων που έχουν κληθεί να τρέξουν τη διαδικασία και την ύπαρξη στρατιωτικών-‘ηγετών’ που επιστρέφουν από το μέτωπο και αφηγούνται τηλεοπτικώ τω τρόπω και όχι μόνο, τις θετικές εμπειρίες τους, προσπαθώντας να πείσουν συμπατριώτες τους να επιστρατευθούν. Βλέπε σχετικά, Burgess, M., ‘Go local or keep the international desk? The evolving role of local reporting in international coverage,’ Journal of Professional Communication, 2, 2, 2012, σελ. 63-92. Και, Hess, S., ‘Through their eyes: foreign correspondents in the United States,’ Washington D.C: Brookings Institution Press, 2005. Βλέπε και, Παπαταξιάρχης, Ευθύμιος., ‘Εισαγωγή. Από τη σκοπιά του φύλου: Ανθρωπολογικές προσεγγίσεις της σύγχρονης Ελλάδας,’ στο: Παπαταξιάρχης, Ε., & Παραδέλης, Θ., (επιμ.), ‘Ταυτότητες και φύλο στη σύγχρονη Ελλάδα. Ανθρωπολογικές προσεγγίσεις,’ Εκδόσεις Καστανιώτης, Αθήνα, 1992, σελ. 69. Και, Κελτσίδου, Παρθενόπη., ‘Έμφυλες ενδεχομενικότητες, έμφυλες διεκδικήσεις: σώματα και συναισθήματα σε μια κοινότητα της Ξάνθης,’ Διδακτορική Διατριβή, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Κομοτηνή, 2022, Διαθέσιμη στο: Κελτσίδου Παρθενόπη (2022 Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (ΔΠΘ)) Έμφυλες ενδεχομενικότητες, έμφυλες διεκδικήσεις: σώματα και συναισθήματα σε μια κοινότητα της Ξάνθης (ekt.gr) Θα μπορούσαμε να πούμε πως κορίτσια νεότερης ηλικίας, σπεύδουν να διαπραγματευθούν την έμφυλη ταυτότητα τους και μέσω τελετουργικών επιτελέσεων όπως ο χορός (ας τον αποκαλέσουμε χορό αποφοίτησης) της Γ’ Λυκείου, εκεί όπου η ενδυματολογική προετοιμασία που λαμβάνει χώρα, προετοιμασία που συνοδεύεται από γλωσσικές πρακτικές που μπορεί να φέρουν εντός τους παιγνιώδεις έως υβριστικούς χαρακτηρισμούς (το ελαφρύ υβρεολόγιο δεν θα πρέπει να θεωρείται γλωσσικό ‘προνόμιο’ των αγοριών, ακριβώς διότι, με επιταχυνόμενους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια, καθίσταται διεκδικήσιμο και οικειοποιούμενο και από κορίτσια, τα οποία με αυτόν τον τρόπο δεν απόσχουν από τους κώδικες της νεανικής ή νεανίζουσας γλώσσας), την αποκάλυψη (‘αυτός φυσάει’ ή αλλιώς, είναι ‘γαμάτος’ όροι που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν την ωραία εμφάνιση ενός συμμαθητή και όχι μόνο/Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ερχόμαστε εγγύτερα, θεωρητικά-επιστημολογικά, στη θέση της Μακρή-Τσιλιπάκου, κατά την οποία, «ορισμένες εκφάνσεις του κοινωνικού φύλου μοιάζουν περισσότερο με την παραδοσιακή ταυτότητα του άντρα ή της γυναίκας αντίστοιχα ανάλογα με τη θέση που διεκδικεί ο/η κάθε ομιλητής/τριας κάθε φορά σε συγκεκριμένες περιστάσεις επικοινωνίας»), από κοινού με την διεκδίκηση του κοινού γούστου (‘κορίτσια, καλός δεν είναι αυτός; ), γίνεται για να καταστούν όσο περισσότερο ανταγωνιστικά γίνεται τα νεαρά κορίτσια, διεκδικώντας την ορατότητα και την προσοχή που τους αναλογεί.  Αν και η παρουσία καθηγητών και ίσως γονέων, μετριάζει ή αλλιώς, αποτρέπει από το να μετατραπεί ο χορός αποφοίτησης (η γλώσσα του φλερτ δεν είναι η μόνη που χρησιμοποιείται σε τέτοιες περιστάσεις), σε ένα άτυπο και Μπαχτινικού τύπου ‘καρναβάλι.’ Βλέπε και, Μακρή-Τσιλιπάκου, Μ., ‘Η «γυναικεία γλώσσα» και η γλώσσα των γυναικών,’ Στο: Καντσά, Β., Μουτάφη, Β., & Παπαταξιάρχης, Ε., (επιμ.), ‘Φύλο και κοινωνικές επιστήμες στη σύγχρονη Ελλάδα,’ Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2010. Και, Μωραϊτίδης, Μιχαήλ-Παναγιώτης., ‘Το Φοιτητικό Κίνημα στην Ελλάδα: πολιτική ριζοσπαστικοποίηση και συλλογική δράση: 1956-1964,’ Διδακτορική Διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, 2015, σελ. 13-14, Διαθέσιμη στο: Διατριβή: Το φοιτητικό κίνημα στην Ελλάδα: πολιτική ριζοσπαστικοποίηση και συλλογική δράση: 1956-1964 – Κωδικός: 37660 (ekt.gr) Επίσης, Λις, Κρίστοφερ-Τζέιμς., ‘Γλωσσικές πρακτικές των νέων σε τόπους κοινωνικής δικτύωσης: η περίπτωση του Facebook,’ Διδακτορική Διατριβή, ΑΠΘ, 2017, σελ. 211, Διαθέσιμη στο: Διατριβή: Γλωσσικές πρακτικές των νέων σε τόπους κοινωνικής δικτύωσης: η περίπτωση του facebook – Κωδικός: 41809 (ekt.gr)

[4] Η πρακτική που υιοθετεί ο Ρωσικός στρατός, με τη συνεργασία μίας «ιδιωτικής στρατιωτικής εταιρείας», συγκλίνει εν μέρει, τηρουμένων των αναλογιών, με τις πρακτικές στρατολόγησης που έθετε σε εφαρμογή ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος (ΔΣΕ) στην Πελοπόννησο και πιο συγκεκριμένα στην Κόρινθο (απαιτείται να εστιάσουμε θεωρητικά, στο διευρυνόμενο χάσμα επικοινωνίας και σε ένα δεύτερο επίπεδο, εμπιστοσύνης που αναπτύσσεται μεταξύ Ρώσων πολιτών και Ρωσικού στρατού που αρκεί για να συντηρήσει στην επιφάνεια τα προβλήματα στη διαδικασία της στρατολόγησης). Σε αυτή την περίπτωση, «η αντίστοιχη τοπική οργάνωση της Κορίνθου μετά τις απανωτές συλλήψεις και απώλειες στελεχών- τις αναγνωρίζει και ο Νίκος Μπελογιάννης ως τις περισσότερες από κάθε άλλη περιφέρεια της Πελοποννήσου-εγκαταλείπει το σχέδιο συγκρότησης αντάρτικων ομάδων από ντόπιους και αναλαμβάνει λόγω της γεωγραφικής της θέσης την ευθύνη διεκπεραίωσης καταδιωκόμενων πολιτών από την πρωτεύουσα στο βουνό». Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το βασικό σημείο σύγκλισης μεταξύ των δύο μοντέλων στρατολόγησης, έγκειται (η διττή λειτουργία της ‘ηρωοποίησης-μαρτυροποίησης’ του Νίκου Μπελογιάννη, στην οποία έχει προβεί το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, με εξω-κοινοβουλευτικές οργανώσεις να μην διαδραματίζουν ιδιαίτερο ρόλο στην κατασκευή του Μπελογιάννη ως κομματικού-πολιτικού προτύπου και βαθύτερα, ως ‘μάρτυρα’ του εν Ελλάδι κομμουνιστικού-εργατικού κινήματος, ελκυόμενες από περισσότερο αιρετικές μορφές όπως οι Άρης Βελουχιώτης και Νίκος Πλουμπίδης, έχει ως αποτέλεσμα το να αποσιωπώνται σε σημαντικό βαθμό τα επιτελικά καθήκοντα που ασκούσε εντός της κομματικής δομής ο Νίκος Μπελογιάννης, ο οποίος ήσαν ένας ιδιαίτερος «διπλός πράκτορας» κατά την ορολογία του Rudy B. Andeweg, που διαδραμάτισε ρόλο τόσο στην παραγωγή πολιτικού λόγου, κάτι που διεφάνη και μετά την σύλληψη του, όσο και στη διαμόρφωση συνθηκών μίας κατά τι ασφαλούς κομματικής-πολιτικής δράσης, παράλληλα με τη συμβολή του στην προσέλκυση νέων μελών), στο γεγονός πως και οι δύο δρώντες, με όλες τις ουσιώδεις διαφορές τους, επιδιώκουν να προσελκύσουν νέα μέλη στις τάξεις τους από τον χώρο των ποινικά καταδικασμένων. Όμως εδώ, σταματούν και οι συγκλίσεις (βέβαια, σύγκλιση εντοπίζεται και στην εκπαίδευση που προηγείται προκειμένου το άτομο να καταστεί έτοιμο να φέρει όπλο, όπως επίσης και στα χαρακτηριστικά της σύγκρουσης, διότι ομιλούμε, και στα δύο υποδείγματα, για συγκρούσεις σώμα με σώμα),  καθότι, ενώ οι Ρωσικές αρχές προσπαθούν να αλιεύσουν υποκείμενα που έχουν καταδικαστεί για διάφορους λόγους, ο Δημοκρατικός Στρατός και κατ’ επέκταση το Κομμουνιστικό Κόμμα, στρέφονται για την προσέλκυση μελών σε κομματικά στελέχη που έχουν καταδικαστεί συνεπεία της κομματικής-πολιτικής τους δράσης. Παράλληλα, οι Ρωσικές στρατιωτικές αρχές, απευθύνονται σε μία κατά τεκμήριο μεγαλύτερη βάση ατόμων, εν αντιθέσει με το ΚΚΕ, το οποίο ήδη από το 1947, χρονιά όπου ο Εμφύλιος Πόλεμος εξελίσσονταν, αντιμετώπιζε προβλήματα απεύθυνσης στο στελεχιακό δυναμικό των πόλεων και, σε ένα δεύτερο επίπεδο, προσέλκυσης ατόμων που θα αποστέλλονταν στο βουνό. Βλέπε σχετικά, Μπούτσικος, Χρυσοβαλάντης., ‘Μνήμη και λήθη σε α’ πρόσωπο: ιδεολογικός διχασμός και εμφύλιες συγκρούσεις στην Αργολιδοκορινθία (φθινόπωρο 1944- φθινόπωρο 1949),’ Διδακτορική Διατριβή, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2021, σελ. 319, Διαθέσιμη στο: Μπούτσικος Χρυσοβαλάντης (2021 Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών) Μνήμη και λήθη σε α’ πρόσωπο: ιδεολογικός διχασμός και εμφύλιες συγκρούσεις στην Αργολιδοκορινθία (φθινόπωρο 1944 – φθινόπωρο 1949) (ekt.gr) Και, Andeweg, B. Rudy., ‘Ministers as double agents? The delegation process between cabinet and ministers,’ European Journal of Political Research, 2003, Διαθέσιμο στο: Ministers as double agents? The delegation process between cabinet and ministers – ANDEWEG – 2000 – European Journal of Political Research – Wiley Online Library Σημαντική, για τη μελέτη των χαρακτηριστικών των μελών ενός υπουργικού συμβουλίου, καθίσταται και η μελέτη της Δέσποινας Αλεξιάδου, για την συσχέτιση μεταξύ υπουργών και ενδο-υπουργικής ανισότητας. Φαινόμενο ευδιάκριτο σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, εκεί όπου, λόγω του ρόλου που διαδραματίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο διεθνο-πολιτικό γίγνεσθαι, της σημασίας που αποδίδεται ιστορικά στη χάραξη και στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, το όνομα του εκάστοτε υπουργού Εξωτερικών και δευτερευόντως του υπουργού Άμυνας, είναι περισσότερο γνωστό και αναγνωρίσιμο από αυτό άλλων υπουργών. Τη εξαιρέσει της περιόδου της βαθιάς κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής κρίσης, όταν και η πολιτική-διπλωματική παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στη διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, συνετέλεσε στο να καταστούν περισσότερο γνωστά τα ονόματα των υπουργών Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών επί κυβερνήσεως Ομπάμα (Τίμοθι Γκάιντές & Τζακ Λιου), τουλάχιστον στις χώρες που βίωναν την κρίση όπως η Ελλάδα. Τότε παρατηρήθηκε και μία δημοσιογραφική στροφή από το ενδιαφέρον που παραδοσιακή δίδεται στην ασκούμενη εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών (οι πολλές δημοσιογραφικές ‘εργατοώρες’ που αφιερώθηκαν την προηγούμενη δεκαετία στην εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, και μετά από την στρατιωτική επιχείρηση στο Ιράκ, έδωσαν τη θέση τους σε μία πιο επιλεκτική κάλυψη, η οποία συναρτάτο κάθε φορά από την πρόκληση κάποιου συμβάντος, για παράδειγμα, στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, και από το πως το αντιμετώπιζαν οι Ηνωμένες Πολιτείες/Χρήζει όμως θεωρητικής-επιστημολογικής επισήμανσης το γεγονός πως η αισθητή στροφή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ που τη δεκαετία του 2010 κωδικοποιήθηκε στο δόγμα της μη στρατιωτικής επέμβασης για οποιοδήποτε λόγο, ήσαν θεμελιώδης παράγοντας για την μεταβολή που επήλθε όσον αφορά τη δημοσιογραφική-ειδησεογραφική κάλυψη της εξωτερικής πολιτικής της χώρας), στην οικονομική πολιτική (με διεθνές αντίκτυπο), της χώρας, με το ενδιαφέρον να αυξάνεται (αναλογικά) όσο περισσότερο οι παρεμβάσεις των ΗΠΑ είχαν σχέση με την Ελλάδα και την εγχώρια οικονομική κρίση. Όμως, δείγμα και του αυξημένου ενδιαφέροντος των διεθνών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης για τα εν Ελλάδι τεκταινόμενα, ήσαν και το ό,τι κάποια εκ των δημοσιογραφικών μέσων απέκτησαν μόνιμους ανταποκριτές στην Ελλάδα επιφορτισμένους με την κάλυψη των γεγονότων σχετικά με την οικονομική κρίση, τη διαχείριση και τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις της. Σύμφωνα με την ανάλυση του Pedelty, οι μόνιμοι ανταποκριτές σε μία χώρα (staff correspondents) συνιστούν την ιδιαίτερη ‘ελίτ’ (στον εγχώριο δημοσιογραφικό μοντέλο θέση A team, καταλαμβάνουν οι τηλεοπτικοί παρουσιαστές δελτίων ειδήσεων), εκείνης της κατηγορίας δημοσιογράφων που αποκαλούνται ‘ανταποκριτές ξένου τύπου.’ Εάν λάβουμε υπόψιν, θεωρητικά-επιστημολογικά, το παράδειγμα της δημοσιογράφου του Βρετανικού Guardian Ηelena Smith η οποία κατέστη μόνιμη ανταποκρίτρια στην Ελλάδα την περίοδο της οικονομικής κρίσης, τότε, θα λέγαμε πως αυτή, με βάση την τυπολογική διάκριση του Hess, από τη μία πλευρά εμπίπτει στην κατηγορία των «ειδημόνων» (experts), «οι οποίοι έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον,  αλλά και γνώσεις πάνω στον πολιτισμό μιας συγκεκριμένης χώρας ή περιοχής» (της Ελλάδας αλλά και της Τουρκίας), και, από την άλλη, εμπίπτει στην κατηγορία (η Helena Smith δεν ανήκει στην κατηγορία των «τυχοδιωκτών» που ‘κυνηγούν’ με ζέση την επαγγελματική ‘τύχη’ τους και την είδηση, δημοσιογραφικώ τω τρόπω, σε μία άλλη χώρα/Παράδειγμα ‘τυχοδιώκτη’ δημοσιογράφου που αναζητεί την ‘περιπέτεια’ από τηλεοπτικό σταθμό σε τηλεοπτικό σταθμό, καθίσταται ο Δημήτρης Καμπουράκης), των ανταποκριτών-ιδεολόγων, ήτοι αυτών που σπεύδουν να ερμηνεύσουν τα γεγονότα (οι Έλληνες δημοσιογράφοι που εργάζονται στο ειδησεογραφικό-δημοσιογραφικό δίκτυο της ‘Deutsche Welle,’ λειτουργούν και ως μόνιμοι ανταποκριτές του τηλεοπτικού σταθμού ‘Σκάι’ στη Γερμανία, καλύπτοντας το ρεπορτάζ που αφορά την Ελλάδα/Άρα, μπορούν να είναι τόσο δημοσιογράφοι που ανήκουν στο δυναμικό της ‘Deutsche Welle,’ όσο και μόνιμοι ανταποκριτές ενός ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού, για τον οποίο, η σύνδεση και δη η καθημερινή δημοσιογραφική σύνδεση με τους συγκεκριμένους ανταποκριτές, αποτελεί πλέον δημοσιογραφική ‘σταθερά’ που δεν έχει μεταβληθεί παρά την έξοδο από τις συνθήκες κρίσης έτσι όπως επικρατούσαν στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία). Βλέπε σχετικά, Pedelty, M., ‘Foreign correspondents: A Team, B Team,’ στο: Tunstall, J., (επιμ.), ‘Media occupations and professions: A reader,’ New York, Oxford University Press, 2005, σελ. 170-178. Βλέπε σχετικά για το ζήτημα της ανισότητας μεταξύ υπουργών (ανισότητα ως προς τη δημοφιλία και την αναγνωρισιμότητα: Άλλη είναι η αναγνωρισιμότητα που μπορεί να απολαμβάνει ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκος Πιερρακάκης, και λόγω μεταρρυθμιστικών επιτευγμάτων, και λόγω της πολιτικής σημασίας που αποδίδουν και η κυβέρνηση και δημοσιογραφικά μέσα στο χαρτοφυλάκιο του, και άλλη ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης), Alexiadou, Despina., ‘Cabinet ministers and inequality,’ European Journal of Political Research, Volume 61, Issue 2, Διαθέσιμο στο: Cabinet ministers and inequality – ALEXIADOU – 2022 – European Journal of Political Research – Wiley Online Library Και, Γιαννούλη, Ηλιάνα., ‘Οι ανταποκριτές ξένου τύπου στην Ελλάδα: αναλύοντας το προφίλ, τις επαγγελματικές πρακτικές και τις συνεργατικές σχέσεις της ‘ελίτ’ της δημοσιογραφίας,’ Διδακτορική Διατριβή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, 2020, σελ. 110, Διαθέσιμη στο: Γιαννούλη Ηλιάνα (2020 Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)) Οι ανταποκριτές ξένου τύπου στην Ελλάδα: αναλύοντας το προφίλ, τις επαγγελματικές πρακτικές και τις συνεργατικές σχέσεις της ‘ελίτ’ της δημοσιογραφίας (ekt.gr)

[5] Δεν διαθέτουμε στοιχεία προερχόμενα από Ρωσικές πηγές, ώστε, αφενός μεν να σχηματίσουμε μία εικόνα για το από ποιες περιοχές της χώρας προέρχονται οι νεκροί Ρώσοι στρατιώτες (ποια είναι η διαφορά μεταξύ Μόσχας και Ροστόφ; ), και, αφετέρου δε, να συγκροτήσουμε μία βάση δεδομένων σχετικά με την επιστράτευση ή την στρατολόγηση: Από ποιες περιοχές προέρχονται οι επιστρατευμένοι στρατιώτες; (Πόσο ισχύουν οι εκτιμήσεις πως στην αρχική φάση της Ρωσικής στρατιωτικής εισβολής, επιστρατεύθηκαν στρατιώτες από περιοχές που βρίσκονται αρκετά μακριά από την πρωτεύουσα Μόσχα; ), Ποιες είναι οι περιοχές-‘πρωταθλήτριες’ στην στρατολόγηση, ήγουν οι περιοχές εκείνες που έχουν προσφέρει τους περισσότερους στρατιώτες; Ποιος ο μέσος όρος ηλικίας των στρατολογηθέντων;

[6] Βέβαια, παρά την σύντομης διάρκειας εκπαίδευση (απαιτείται και η κατάλληλη ψυχο-συναισθηματική προετοιμασία που μπορούν να την παράσχουν εξειδικευμένοι ψυχολόγοι) που θα λάβουν όσοι κρατούμενοι αποδεχθούν τις προσφορές της Ρωσικής στρατιωτικής ηγεσίας, το χάντικαπ που θα τους χωρίζει με επαρκώς εκπαιδευμένους Ουκρανούς στρατιώτες θα παραμείνει μεγάλο. Από την άλλη, παρά τη δεδομένη στρατιωτική υπεροχή της Ρωσίας έναντι της Ουκρανίας, η τελευταία έχει καταφέρει να εξασφαλίσει συνεργασίες (εκπαίδευση Ουκρανών στρατιωτών από μέλη των Βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων/Η Ρωσία δεν έχει υπογράψει αντίστοιχη συμφωνία με κάποια συμμαχική χώρα), που της επιτρέπουν να διατηρήσει σε σχετικά υψηλά επίπεδα την επαγγελματική επάρκεια στρατιωτών της, με την συμφωνία που υπογράφηκε με την Βρετανική κυβέρνηση να συνιστά ισχυρή ένδειξη της εκστρατείας ‘διεθνοποίησης’ του πολέμου που έχει ξεκινήσει. Τέτοιες στρατιωτικές-επαγγελματικές αποκλίσεις (το ποιοτικό επίπεδο της παρεχόμενης εκπαίδευσης που ήδη λαμβάνουν Ουκρανοί στρατιώτες, είναι σαφώς υψηλότερο από το επίπεδο της παρεχόμενης εκπαίδευσης που θα λάβουν οι Ρώσοι κρατούμενοι, οι οποίοι ίσως αρκεστούν στο να μάθουν πως να χειρίζονται καλύτερα, για όσους έχουν μία σχετική γνώση, όπλα, και να αποφεύγουν τις εχθρικές επιθέσεις),  είναι ικανές, υπό προϋποθέσεις, να επηρεάσουν την έκβαση της Ρωσο-ουκρανικής ένοπλης σύρραξης, επιτρέποντας στις Ουκρανικές Δυνάμεις να περιορίσουν τις εδαφικές απώλειες που έχουν υποστεί μέχρι τώρα. Μία κατατοπιστική όσο και μακροσκοπική εικόνα της εκπαίδευσης που παρέχει ο Βρετανικός στρατός, μας προσφέρει ο Jim Beach, στο άρθρο του με τίτλο ‘Soldier education in the British Army, 1920-2007,’ Journal of the History of Education Society,’ Volume 37, 2008, Διαθέσιμο στο: Soldier education in the British army, 1920–2007: History of Education: Vol 37, No 5 (tandfonline.com) Θα προβούμε στην κάτωθι υπόθεση εργασίας: Το γεγονός πως οι επιλεγόμενοι Ουκρανοί στρατιώτες (σε μία τέτοια διαδικασία οφείλουμε να δίδουμε έμφαση στα κριτήρια με τα οποία επιλέγονται στρατιώτες για εκπαίδευση), θα λάβουν στρατιωτική εκπαίδευση εναρμονισμένη με τα Νατοϊκά πρότυπα, συνιστά ένα ακόμη δείγμα της άτυπης συνδεσιμότητας που έχει επιτευχθεί μεταξύ της Ουκρανίας και του πολιτικο-στρατιωτικού συνασπισμού του ΝΑΤΟ από τις απαρχές  ακόμη της Ρωσικής στρατιωτικής εισβολής, συνδεσιμότητα που διαφαίνεται μέσω ενεργειών όπως η παροχή πληροφοριών στο Ουκρανικό επιτελείο σχετικά με τις θέσεις και τις κινήσεις των Ρωσικών δυνάμεων εντός της χώρας, την παροχή στρατιωτικών συμβουλών για την πλέον πρόσφορη αντιμετώπιση των Ρωσικών δυνάμεων, και, τελευταίο άλλα όχι έσχατο, την αποστολή στρατιωτικού εξοπλισμού από χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ με τη σύμφωνη γνώμη της ηγεσίας του. Μία ενδιαφέρουσα πρόταση, σε θεωρητικό-επιστημολογικό επίπεδο, σε ό,τι έχει να κάνει με την εκπαίδευση των Ουκρανών στρατιωτών, θα ήσαν η προσπάθεια υιοθέτησης κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας (είμαστε θιασώτες μίας ολιστικής προσέγγισης), της μεθόδου «μετασχηματίζουσα μάθηση μέσω της αισθητικής εμπειρίας» του Αλέξη  Κόκκου. «Η μέθοδός του συνδυάζει, μεταξύ άλλων, τη θεωρία της ΜΜ, με τη θεωρία του παιδαγωγού Paulo Freire, του φιλοσόφου John Dewey, του θεωρητικού της λογοτεχνίας Brian Boyd, του ψυχολόγου Paul Watzlawick, την αισθητική θεωρία των στοχαστών της Σχολής της Φρανκφούρτης, την προσέγγιση έργων τέχνης του David Perkins και τις ιδέες, σχετικά με την τέχνη, του Έλληνα στοχαστή Κορνήλιου Καστοριάδη. Επομένως, επιλέγονται έργα υψηλής αισθητικής αξίας, καθώς είναι εκείνα που μπορούν να ενεργοποιήσουν τον κριτικό στοχασμό». Εμείς, θα μετασχηματίσουμε περαιτέρω την παιδαγωγική μέθοδο του Αλέξη Κόκκου, λέγοντας πως μία ολιστική εκπαιδευτική διαδικασία που αφορά τους Ουκρανούς στρατιώτες (η εκπαίδευση οφείλει να περιλαμβάνει και νεοσύλλεκτούς στρατιώτες), θα πρέπει να εγγράφει εντός της  ασκήσεις προσομοίωσης (πρόσκτηση βιωματικής γνώσης μέσω της χρήσης εικόνων από τα πεδία μάχης της Ουκρανίας), την αξιοποίηση της ‘πολεμικής’ λογοτεχνίας προκειμένου οι εκπαιδευόμενοι να είναι σε θέση να διαχειρίζονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ψυχο-συναισθηματικά, τις δύσκολες συνθήκες που θα προκύψουν στο πεδίο της μάχης (εναλλακτικά, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθούν και μουσικά ακούσματα, με τα τραγούδια του Σουηδικού, heavy metal μουσικού συγκροτήματος ‘Sabaton’ να παρέχουν την ευκαιρία για την εκπαίδευση πάνω στην τόνωση του ηθικού/το τραγούδι ‘Primo Victoria’ το οποίο αναφέρεται στην απόβαση των συμμαχικών δυνάμεων στις ακτές της Νορμανδίας στα 1944 θα μπορούσε να συνοδεύει ασκήσεις εφόδου, καθότι παραγάγει, ψυχο-συναισθηματικά, αισιοδοξία και πίστη/Ένας στρατιώτης και δη ένας επαγγελματίας στρατιώτης είναι πολύ περισσότερα από τη στολή που φορά και από το όπλο που φέρει), τις επιτόπιες συν-ακροάσεις μεταξύ των Ουκρανών στρατιωτών ώστε να καλλιεργηθούν δεσμοί αλληλεγγύης μεταξύ τους καθότι μπορεί να κληθούν να πολεμήσουν μέσα από τις τάξεις του ίδιου τάγματος, την πραγματοποίηση μαθημάτων πάνω σε θέματα διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και σεβασμού των αμάχων και των αιχμαλώτων πολέμου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, μπορεί να προκύψει ένας ολοκληρωμένος στρατιώτης που γνωρίζει γιατί πολεμά και το πως θα επιτύχει τους τιθέμενους στόχους. Βλέπε σχετικά, Κόκκος, Αλέξης., ‘Εκπαίδευση και χειραφέτηση. Μετασχηματίζοντας τις στερεοτυπικές αντιλήψεις στο σχολείο και στην εκπαίδευση ενηλίκων,’ Επιστημονική Ένωση Εκπαίδευσης Ενηλίκων, Αθήνα, 2017α. Και, Πετεινάκη, Μαρία., ‘Μετασχηματίζουσα μάθηση μέσα από την αισθητική εμπειρία: Ένα διδακτικό σενάριο σε διαπολιτισμικό πλαίσιο,’ Πρακτικά 7ου Συνεδρίου ΙΑΚΕ, Β’ Τόμος, 2021, σελ. 460-461, Διαθέσιμο στο: Πρακτικά ΙΑΚΕ2021 Τόμος Β (weebly.com) Αυτή τη στιγμή, οι Βρετανικές Ένοπλες Δυνάμεις πλάθουν τους στρατιώτες που την επαύριον του πολέμου, θα επανδρώσουν τις τάξεις των τακτικών Ουκρανικών Δυνάμεων.

[7] Ευρύτερα ομιλώντας, θα υπογραμμίσουμε πως προ ολίγων ημερών, ο επικεφαλής του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος-Κινήματος Αλλαγής, Νίκος Ανδρουλάκης, έκανε χρήση του γλωσσικού-πολιτικού νεολογισμού «πολιτικός εκτσογλανισμός» για να αναδείξει και παράλληλα, να στηλιτεύσει την στάση στελεχών της Νέας Δημοκρατίας τα οποία αναπαράγουν «συκοφαντίες» (υιοθετούμε τη δική του γλώσσα εδώ), κατά του ιδίου. Είναι η δεύτερη φορά που μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα σημαίνον πολιτικό πρόσωπο υιοθετεί τον όρο που πρωτοεισήγαγε στο δημόσιο λόγο και στο πολιτικό λεξιλόγιο ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Είχε προηγηθεί ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης που από το βήμα της Βουλής μέσω του συγκεκριμένου νεολογισμού, άσκησε κριτική στη ρητορική του βουλευτή του κόμματος του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς Χριστόφορου Βερναρδάκη (οι τελευταίες αναρτήσεις του βουλευτή Α’ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ στο λογαριασμό του στο Facebook, αναδεικνύουν στην επιφάνεια το ό,τι ο ίδιος ακολουθεί την επικαιρότητα σχολιάζοντας την/Μάλιστα, παρά το ό,τι οι δύο τελευταίες αναρτήσεις του αφορούν τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που έχουν προκύψει στην περιοχή των Εξαρχείων κατά της κατασκευής σταθμού του Μετρό, διαφαίνεται πως ο βουλευτής δεν εισαγάγει στο πολιτικό του λεξιλόγιο λέξεις και ιδιωματικές φράσεις που να παραπέμπουν σε μία καθαυτό κινηματική γλώσσα/Ο όρος ‘καταστολή’ δεν καν διεκδικούμενος και αμφίσημος, χρησιμοποιούμενος σε περιστάσεις  συλλογικής δράσης και αστυνομικής αντίδρασης, και από ακτιβιστές, και από Αριστερούς και όχι μόνο, πολιτικούς, και από δημοσιογράφους/Μία βαθύτερη ματιά στις αναρτήσεις του τελευταίου χρονικού διαστήματος, δείχνουν πως το εν ευρεία εννοία κινηματικό-διεκδικητικό πρόσημο, σχετικό με την ανάρτηση ειδήσεων που συνδέονται με κοινωνικά κινήματα και κινηματικά ρεπερτόρια δράσης, εκλείπουν/Στις 21 Ιουλίου του τρέχοντος έτους, παρατηρούμε τη μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, δημοσίευση δύο αναρτήσεων που παραπέμπουν στα Ιουλιανά του 1965 και ειδικότερα, στη φόνευση του φοιτητή της ΑΣΟΕΕ Σωτήρη Πέτρουλα, κάτι που συνιστά απόρροια του ειδικού ενδιαφέροντος του Βερναρδάκη για την πολιτική-θεσμική κρίση του 1965 και τις μαζικές κοινωνικές-πολιτικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που συντελέσθηκαν, με τον ίδιο εδώ, να επενδύει περισσότερο στην επαγγελματική του ιδιότητα, όντας καθηγητής Πανεπιστημίου που έχει καταπιασθεί θεωρητικά με τα Ιουλιανά και δευτερευόντως στο πολιτικοϊδεολογικό του ‘φορτίο’ και λιγότερο στη βουλευτική, αν και το ακροατήριο στο οποίο επιθυμεί να απευθυνθεί είναι κατά βάση κομματικό/Η χρήση του όρου ‘λαϊκές τάξεις’ από τον βουλευτή, παραπέμπει σε άτομο ή σε χρήστη που ενστερνίζεται νεο-μαρξικές θεωρητικές αφηγήσεις), εναντίον της υπουργού Παιδείας. Όμως, οι γλωσσικές αναφορές του Νίκου Ανδρουλάκη δεν συνδέονται με όρους ‘συνέχειας’ με τις αντίστοιχες του πρωθυπουργού, ο οποίος περισσότερο επεδίωξε να αναδείξει την ποιοτική διαφορά που χωρίζει τη Νέα Δημοκρατία και τα στελέχη της από τον ΣΥΡΙΖΑ και τα δικά του στελέχη. Και αυτό γιατί, υιοθετεί τον νεολογισμό ‘πολιτικός εκτσογλανισμός’ ως προάγγελο μετάβασης του ιδίου και του κόμματος του σε μία πιο ‘σκληρή’ και δυναμική αντιπολίτευση (εδώ δεν μπορεί να αποκλεισθεί και η στροφή επί του πεδίου του δρόμου, αν και το ενδεχόμενο αυτό συγκεντρώνει μικρές πιθανότητες), για το θέμα της παρακολούθησης του, ως πρόθεση εκμετάλλευσης όλων των «γλωσσικών πόρων που διαθέτει προκειμένου να επιτελέσει τις επικοινωνιακές του ανάγκες» (επρόκειτο για το φαινόμενο του languaging του Jorgensen/Συν τοις άλλοις, ο Νίκος Ανδρουλάκης αποδεικνύεται ικανός ‘αφομοιωτής’ του πνεύματος με το οποίο επινόησε τον όρο ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, κάνοντας το πρώτο βήμα ώστε να υπερβούν μέλη και στελέχη του Κεντροαριστερού κόμματος την οιονεί καχυποψία τους απέναντι στον νυν καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου, καχυποψία που τους απέτρεπε από το να κάνουν χρήση του όρου με την ευκολία που το έπρατταν και το πράττουν στελέχη της Νέας Δημοκρατίας), διαμορφώνοντας, με άξονα τον όρο, το αφήγημα του ‘καθεστωτισμού’ για το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, ως έκφραση γλωσσικής-πολιτικής ‘αντεπίθεσης’ που φθάνει έως του σημείου της γλωσσικής ‘μετατροπής’: Εάν ο όρος ‘πολιτικός εκτσογλανισμός’ ισχύει, τότε, άλλο τόσο ισχύει και η μετατροπή του σε ‘πολιτικά τσογλάνια’ (ο πρωθυπουργός δεν καθίσταται αποδέκτης αυτού του χαρακτηρισμού), με τον όρο να απευθύνεται σε εκείνα τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος (δεν κατονομάζεται αλλά υπονοείται ο Νίκος Ρωμανός)  που «διαδίδουν συκοφαντίες». Βλέπε σχετικά, Jorgensen, N., ‘Polylingual languaging around and among children and adolescents,’ International Journal of Multilingualism, 5, 3, 2008, σελ. 161-176. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χριστόφορος Βερναρδάκης (η πολιτική του γλώσσα ενσωματώνει κινηματικού τύπου γλωσσικά μοτίβα, όταν αναφέρεται στο ‘φασισμό’),  όσον αφορά το εφημεριδιακό υλικό, παραπέμπει στην ‘Εφημερίδα των Συντακτών,’ εξέλιξη η οποία αποδεικνύει, όχι τόσο τη δική του αναγνωστική σχέση με την εφημερίδα, όσο το πόσο έχει εμβαθύνει, με την πάροδο των ετών, η πολιτική σύνδεση της εφημερίδας με το κόμμα, σύνδεση η οποία δεν διακόπηκε ούτε και μετά από την υπογραφή του τρίτου μνημονίου το καλοκαίρι του 2015. Εν αντιθέσει με τον Χριστόφορο Βερναρδάκη, ο βουλευτής Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ, Παύλος Πολάκης αναρτά εφημεριδιακό υλικό με την εφημερίδα ‘Η Αυγή,’ εκφράζοντας έτσι την εμπιστοσύνη του στην εφημερίδα εκείνη η οποία συνδέεται καθαυτό ιστορικά με το χώρο της Αριστεράς και με το κόμμα και επιδεικνύοντας κομματική νομιμοφροσύνη (και οι δύο δεν ξεφεύγουν από τα κομματικά-πολιτικά ειωθότα),  παρά το ό,τι δεν διαθέτει την μακρόχρονη παρουσία στο ΣΥΡΙΖΑ την οποία διαθέτει ο Βερναρδάκης.  Για τις δηλώσεις του Νίκου Ανδρουλάκη, βλέπε και, ‘Ανδρουλάκης: Πολιτικός εκτσογλανισμός στελεχών της ΝΔ που σε συνεργασία με ακροδεξιά σταγονίδια διαδίδουν συκοφαντίες,’ Ενημερωτική-Ειδησεογραφική Ιστοσελίδα ‘the caller,’ 07/08/2022, Ανδρουλάκης: Πολιτικός εκτσογλανισμός στελεχών της ΝΔ που σε συνεργασία με ακροδεξιά σταγονίδια διαδίδουν συκοφαντίες (thecaller.gr)

[8] Η Ρωσική οργάνωση Gulagu.net, η οποία «υπερασπίζεται τα δικαιώματα των φυλακισμένων», είναι αυτή που κατέστησε ευρύτερα γνωστό τη στροφή του καθεστώτος σε αυτό το μοντέλο στρατολόγησης, εμμένοντας αυτή την περίοδο (μέσα σε σωφρονιστικά καταστήματα η βία συνυπάρχει διαλεκτικά με μεγάλες περιόδους συνύπαρξης, με την εισαγωγή του καθεστώτος της εργασίας που δεν μισθοδοτείται, αλλά προσφέρει μειωμένη θητεία, να συντελεί στην εκτόνωση των εντάσεων, στην προώθηση της συνεργασίας εντός των φυλακών από κοινούς με την παροχή εκπαίδευσης, στην όσο γίνεται πιο ομαλή επιστροφή στις κοινωνικές νόρμες που ισχύουν εκτός φυλακής/Ίσως ο όρος ‘επανακοινωνικοποίηση’ να μην είναι πλέον δόκιμος, καθότι, και η παραμονή ενός υποκειμένου στη φυλακή, συνιστά μορφή κοινωνικοποίησης με άλλους όρους/Η φυλακή, πέραν του να είναι απλά ένας ‘τόπος πειθάρχησης, για να καταστούμε ολίγον τι Φουκωϊκοί, αποτελεί μία ‘μικρή’ και πολύπλοκη κοινωνία εντός της οποίας συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν διαφορετικές ταυτότητες και αφηγήσεις, γλώσσες και αντιφάσεις,  η προσδοκία της αποφυλάκισης με την εσωτερική γαλήνη που μπορεί να επιφέρει η παραδοχή ό,τι το καθεστώς ενός κρατούμενου που έχει καταδικασθεί σε ισόβια κάθειρξη, δεν πρόκειται να αλλάξει/Η παραδοχή αυτή του επιτρέπει να προσαρμόσει τη ζωή και τους ρυθμούς τους στους κανόνες που ισχύουν εντός φυλακής ), στην αποκάλυψη των τρόπων με τους οποίους οι Ρωσικές αρχές προσεγγίζουν τους κρατούμενους και επιδιώκουν να αποσπάσουν τη συναίνεση τους, κατά παράβαση των δικαιωμάτων τους. Βλέπε σχετικά, ‘Ρωσία: Υπόσχεται ελευθερία και πλούτη σε κρατούμενους αν πολεμήσουν στην Ουκρανία…ό.π.

[9] Δύναται να σημειώσουμε πως τα κίνητρα που προσφέρει η Ρωσία στους κρατούμενους, καθίστανται ιδιαίτερα σημαντικά, καθότι τους προσφέρει είτε την ελευθερία τους είτε κάποιο μεγάλο χρηματικό ποσό για να επιστρατευθούν. Η εξέλιξη της όλης διαδικασίας και ίσως και των συγκρούσεων στην Ουκρανία, θα δείξει το αν το δέλεαρ της ελευθερίας (χρήζει θεωρητικής-επιστημολογικής επισήμανσης πως οι Ρωσικές στρατιωτικές αρχές δεν σπεύδουν να επενδύσουν πόρους προς την κατεύθυνση του εξαναγκασμού των κρατουμένων, αναγνωρίζοντας πως μία τέτοια πρακτική δεν έχει πολλές πιθανότητες επιτυχίας), της ελευθερίας νοηματοδοτούμενης ως σωματικής και ψυχο-συναισθηματικής ‘εξόδου’ από το χώρο των φυλακών και ως ευκαιρία επανασύνδεσης με την οικογένεια και με φίλους, θα υπερκεράσει τον φόβο του θανάτου. Για έναν κρατούμενο που δέχθηκε πρόταση στρατολόγησης, το κίνητρο της προσωπικής απελευθέρωσης και της επανασύνδεσης με την οικογένεια του είναι αρκούντως ισχυρό, ωθώντας τον στο να αποδεχθεί την πρόταση. Για τον συγκεκριμένο κρατούμενο, η πρόταση σημασιοδοτείται και ως μείζονα ευκαιρία απελευθέρωσης και επανακοινωνικοποίησης (εύρεσης νέων σταθερών)  ήγουν αποφυλάκισης και εξόδου από τους κανόνες της φυλακής, ευκαιρία που υπό άλλες προϋποθέσεις ίσως εξέλιπε για το άμεσο μέλλον. Οπότε, προτάσσοντας αυτή την υπαρξιακή ‘λαχτάρα’ και όχι απλά την επιθυμία,  το τι θα συναντήσει στην Ουκρανία δεν τον απασχολεί καθόλου. Σημαντικό ρόλο για την εξέλιξη αυτού του μοντέλο στρατολόγησης, διαδραματίζουν και οι υπεύθυνοι των φυλακών, οι οποίοι λειτουργούν ως ιδιότυποι gatekeepers, κατά τον Burgess. Δηλαδή, ως τα άτομα εκείνα που εκ της θέσεως τους, «έχουν την εξουσία να επιτρέψουν ή να αποτρέψουν την πρόσβαση σε ανθρώπους για τις ανάγκες της αποστολής τους». Έτσι λοιπόν, οι υπεύθυνοι των φυλακών, επέτρεψαν την πρόσβαση στα σωφρονιστικά ιδρύματα, στους υπεύθυνους του Ρωσικού υπουργείου Άμυνας και της ιδιωτικής εταιρείας που συνεργάζεται με αυτό (θα ήσαν απλοϊκό εάν τονίζαμε πως η ιδιωτική εταιρεία λειτουργεί ερήμην του Ρωσικού υπουργείου Άμυνας), διευκολύνοντας τους να εκδιπλώσουν με άνεση χρόνου τη στρατηγική τους, επικοινωνώντας με τους κρατούμενους (για κάποιους υπεύθυνους που προΐστανται σωφρονιστικών ιδρυμάτων που φιλοξενούν πολλούς κρατούμενους, ίσως είναι ευκταία μία τέτοια εξέλιξη). Βλέπε σχετικά, Burgess, R.G., ‘In the field: An introduction to field research,’ London, Boston, Sydney, George Allen & Unwin, 1985. Για την «ιεραρχική δομή της φυλακής» κάνει λόγο η Παναγιώτα-Τουλίνα Δέμελη, η οποία έχει προσφέρει μία από τις πλέον πρωτότυπες μελέτες για τις προφυλακισμένες γυναίκες στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού, ανασύροντας στο προσκήνιο, μέσω της διεξαγωγής σειράς επιτόπιων συνεντεύξεων, τις στάσεις και τις αντιλήψεις τους (με ευδιάκριτο ψυχο-συναισθηματικό πόνο, η κρατούμενη Γιελένα που αποκτά και τον ρόλο της αφηγήτριας, εξιστορεί στην Παναγιώτα-Τουλίνα Δέμελη, το ό,τι το «ρεζιλίκι», δηλαδή η υποτιμητική γνώμη που θα σχηματίσουν οι ‘άλλο,’ ‘οι απ’ έξω,’ όταν μάθουν πως γυναίκα προφυλακισθεί, ήσαν το πρώτο πράγμα που αντιμετώπισε όταν εισήλθε στη φυλακή). Βλέπε σχετικά, Τουλίνα-Δέμελη, Παναγιώτα., ‘Μάνες υπό περιορισμό: μητρικές αναπαραστάσεις σε μια ελληνική γυναικεία φυλακή,’ Διδακτορική Διατριβή, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, 2007, σελ. 92 & 108, Διαθέσιμη στο: Διατριβή: Μάνες υπό περιορισμό: μητρικές αναπαραστάσεις σε μια ελληνική γυναικεία φυλακή – Κωδικός: 23709 (ekt.gr) Βλέπε σχετικά, ‘Ρωσία: Υπόσχεται ελευθερία και πλούτη σε κρατούμενους αν πολεμήσουν στην Ουκρανία…ό.π.

[10] Στην πολιτική ‘οικονομία’ της φυλακής, αρκετοί είναι οι κρατούμενοι που διεκδικούν τα συμβολικά και μη πρωτεία (το φαινόμενο του μιμητισμού αναπαράγεται εντός των φυλακών), μεταφέροντας και ακόμη, μεταβάλλοντας τις παράνομες δραστηριότητες τους μέσα στις φυλακές.

[11] «Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες έχουν ενταθεί οι προσπάθειες για τη στρατολόγηση και την αποστολή στον πόλεμο χιλιάδων Ρώσων κρατουμένων», δήλωσε ο Βλαντιμίρ Οσέτσκιν, επικεφαλής του Gulagu.net, μιας ομάδας που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των φυλακισμένων.

Όπως τόνισε, υποσχέθηκαν σε οικογένειες κρατουμένων αποζημίωση 5 εκατομμυρίων ρουβλίων (82.000 δολαρίων) σε περίπτωση που ο συγγενής τους έχανε τη ζωή του στον πόλεμο, ωστόσο τα ποσά αυτά μπορεί να μην καταβληθούν ποτέ. «Δεν υπάρχει εγγύηση, δεν υπάρχει πραγματικό συμβόλαιο. Είναι παράνομο», ανέφερε. Μερικοί από τους κρατούμενους και οι οικογένειές τους ήταν πρόθυμοι να αποδεχθούν την προσφορά, τόνισε ο Οσέτσκιν». Βλέπε σχετικά, ‘Ρωσία: Υπόσχεται ελευθερία και πλούτη σε κρατούμενους αν πολεμήσουν στην Ουκρανία…ό.π Είναι σημαντικό το να καταφέρουν να αποκτήσουν μέλη της οργάνωσης πρόσβαση στο εσωτερικό των φυλακών, προκειμένου να συνομιλήσουν με κρατουμένους και να τους εκθέσουν τους λόγους τους οποίους είναι επικίνδυνη δυνητική στρατολόγηση τους και συμμετοχή τους στον πόλεμο, καθιστώντας τους σαφές πως η θέση τους ως καταδικασμένων κρατούμενων, είναι η φυλακή (δικηγόροι και δικαστικοί θα μπορούσαν να συμβάλλουν σε αυτό) και όχι το πεδίο μάχης.

[12] Ήδη ο Βλαντιμίρ Οσέτσκιν (ορθώς ονομάζεται ακτιβιστής διότι και η οργάνωση Gulagu.net είναι ακτιβιστική),  προχώρησε σε συγκεκριμένες καταγγελίες για τον τρόπο με τον οποίο έχουν χρησιμοποιηθεί στρατολογηθέντες κρατούμενοι στη Ρωσο-ουκρανική σύγκρουση. Κάτι που συνεπάγεται πως ο Ρωσικός στρατός έχει χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων κρατούμενους (πως υποδέχονται οι επαγγελματίες στρατιωτικοί τους κρατούμενους στρατιώτες;), τοποθετώντας τους με τέτοιον τρόπο ώστε να αποτελούν τον εύκολο στόχο των Ουκρανικών δυνάμεων (δεν νομίζουμε πως στρατολογηθέντες κρατούμενοι αναλαμβάνουν καθήκοντα παρατηρητή των κινήσεων των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων), αποσπώντας την προσοχή τους και καλλιεργώντας έτσι το έδαφος για την ασφαλέστερη, δίχως την ύπαρξη καταιγισμού πυρών, προώθηση των Ρωσικών δυνάμεων. Στην περίπτωση αυτή, η ιδιοτέλεια και η απαξία της ανθρώπινης ζωής (απαξία που μεγεθύνεται εάν συνυπολογίσουμε το ό,τι οι κρατούμενοι πρωτίστως επιθυμούν την ελευθερία τους),  συναρθρώνονται με έντονο τρόπο, διαμορφώνοντας το σύγχρονο πολεμικό προφίλ του αυταρχικού Πουτινικού καθεστώτος. «Ο Ρώσος ακτιβιστής θεωρεί ότι οι κρατούμενοι χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία ως δόλωμα στον πόλεμο, προκειμένου να προσελκύσουν τα πυρά των Ουκρανών και να επιτρέψουν στον τακτικό ρωσικό στρατό να αντεπιτεθεί με ακρίβεια. «Πηγαίνουν πρώτοι και όταν τους δει ο ουκρανικός στρατός, τους επιτίθεται. Στη συνέχεια, οι Ρώσοι στρατιώτες εντοπίζουν τις θέσεις των Ουκρανών και τους βομβαρδίζουν». Βλέπε σχετικά, ‘Ρωσία: Υπόσχεται ελευθερία και πλούτη σε κρατούμενους αν πολεμήσουν στην Ουκρανία…ό.π.

[13] Κάνουμε λόγο για τη συγκρότηση μίας «τριπολικής σχέσης» (πως μπορεί να αντιδράσουν κρατούμενοι σε περίπτωση μη υλοποίησης των υπεσχημένων; ), μεταξύ κράτους-πολιτικών και στρατιωτικών. Τα συνιστώντα μέρη αυτής της «τριπολικής σχέσης, συμπράττουν σε άτυπες, εξωθεσμικές, σχέσεις για την εξυπηρέτηση των προσωπικών και πελατειακών τους συμφερόντων». Βλέπε σχετικά, Μαλέσης, Δημήτρης., ‘ Αντιθέσεις και εξωθεσμική συναίνεση στο νεοελληνικό κράτος: η συγκρότηση της κεντρικής εξουσίας και η στρατιωτική πολιτική κατά τη Βαυαροκρατία,’ Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών, Τόμος 91, 1996, σελ. 12, Διαθέσιμο στο: 7290-193-12924-1-10-20150612 (1).pdf Ο άμεσος κίνδυνος που ελλοχεύει είναι να στραφούν οι στρατολογηθέντες κρατούμενοι, σε πράξεις παρανομίας εντός της Ουκρανικής επικράτειας, έχοντας αυτονομηθεί από τον Ρωσικό στρατό και τους στόχους του.

[14] Βλέπε σχετικά, Κουντούρη, Φανή., ‘Τα δημόσια προβλήματα στην πολιτική ατζέντα. Θεωρητικές και εμπειρικές προσεγγίσεις,’ Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών, 2015, Διαθέσιμο στο: file:///C:/Users/U

[15] Βλέπε σχετικά, ‘Ρωσία: Υπόσχεται ελευθερία και πλούτη σε κρατούμενους αν πολεμήσουν στην Ουκρανία…ό.π

Ρoή Ειδήσεων
Σχετικά άρθρα
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

Pet Shop Θεσσαλονίκη
Μενού