Ημερολόγιο Ασημάντων 495: Είμαι τυχερός που γνώρισα αυτό τον υπέροχο άνθρωπο/ Ο Λιγνάδης μας οδηγεί

Στη φυλακή μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του στο Εφετείο ο βιαστής ανήλικων ιερεύς εξ Αγρινίου. Εh Oui!! Ο καταδικασθείς Λιγνάδης ελεύθερος  μέχρι την ώρα της κρίσεως στο  Εφετείο. Το δικαστήριο έκρινε πως ο  ιερεύς θα μπορούσε να βιάσει πάλι τα ελληνόπουλα της ενορίας ή και της διπλανής ενώ ο Λιγνάδης καλλιτέχνης άνθρωπος… αλλοδαπά  θα πηδούσε,  δεν είναι το ίδιο! Η δικαιοσύνη δεν είναι μόνο ταξική είναι και ρατσιστική και τοξική και κυβερνητική και αντικληρική! Όπου  παπάς κι η μοίρα του!  Λευτεριά στους παιδεραστές παπάδες. Στους πνευματικούς και στους πνευματικούς μας ανθρώπους. Ο Λιγνάδης μας οδηγεί

Velonastongiaka

8.7.22 Από τους καρχαρίες (στην Αυστραλία) γλύτωσα, τις τίγρεις τις εξουδετέρωσα (στην Αφρική) και μ΄έφαγαν οι κοριοί (της ελληνικής αυτοδιοίκησης) Μπρεχτ

• Παρασκευή. Έχω χάσει τα γυαλιά μου, μέσα στο σπίτι πρέπει να είναι, σε κανα βάζο, σε κανα συρτάρι, στη βιβλιοθήκη μαζί με τις σκέψεις μου, κάπου έχουν παραπέσει τέλος πάντων  θα τα βρώ. Αλλά δεν τα βρίσκω. Μια βδομάδα τώρα.  Δεν μπορεί θα τα ξετρυπώσει κάποια στιγμή η κυρία Μπέμπα. Κι έχω να δω και τη «Λεονί εν αναμονή»  σήμερα στην ταράτσα του Γαλλικού Ινστιτούτου.

Χρησιμοποιώ προς το παρόν ένα άλλο ζευγάρι γυαλιών με διαφορετικούς βαθμούς, είναι εντάξει, οπότε δεν χρειάζομαι κανένα σκύλο-οδηγό,  όπως ο Κουλούρης. Επ΄ευκαιρία, οι πιστοί αναγνώστες θα θυμούνται τη συνομιλία που είχα με το σκύλο του γείτονα προ 35ετίας στο Χαρούμενο Σύδνεϋ, τώρα ούτε γείτονας υπάρχει, ούτε σκύλος, ούτε πεταλούδα της νύχτας να κεράσουμε βερμούτ, μόνο κάτι κατσαριδοειδή κυκλοφορούν  στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας και μου βγάζουν τη γλώσσα, κι  ένα εκατομμύριο αδέσποτα στη χώρα με τα δικά τους προβλήματα,  χωρίς καμία διάθεση  να σε ακούσουν (τα Σκυλιa), καθώς το θέρος επελαύνει και οι εκδρομείς του Ιουλίου φεύγουν όπως όπως,  χωρίς να αποχαιρετίσουν η Έλσα, η Ευπρέπια, η Ευρυδίκη, η Χριστίνα, η Κλεοπάτρα,  η Σεμίραμις, η γαλαζοαίματη Μαρία,  ενώ οι άρρενες μένουν στον τόπο,  δεν πάνε πουθενά,  έγιναν πυροσβέστες σε  αποστολή υψηλού κινδύνου ή εργάζονται ταξιδεύοντας σαν το γιο μου  σε αγορά υψηλής προστιθέμενης αξίας.  Έτσι μένω μόνος, αλλά  είμαι περίεργος κι εγώ: δεν σηκώνω τηλέφωνο γιατί δεν θέλω να ενοχλήσω φίλους  και βαδίζω στα τυφλά, με πειραγμένα γυαλιά που ο σκελετός τους μοιάζει με του Τρότσκι, οπότε κι εγώ μοιάζω με τροτσκιστή (αλήθεια γιατί πρέπει να μοιάζω με κάποιον;), ψάχνοντας κάτι που δεν υπάρχει,  ζητώντας από τον άλλο κάτι που δεν έχει,   κατασκευάζοντας έναν Άλλο Εαυτό μπας και με αποδεχτούν σαν οδηγό, σαν πατέρα, σαν μέντορα, σαν ινστρούχτορα,  σαν ονειροπόλο εραστή των ταξιδιών που άνθρωπο γυρεύει και άνθρωπο δεν βρίσκει, σαν το μεγάλο Κυνικό της αρχαιότητας, άνθρωπο γένους  θηλυκού πρωτίστως ψάχνω και αδάμαστο, ψύλλους στα άχυρα δηλαδή, και όταν  βρίσκουμε  τον «συγκεκριμένο»,  τον χάνουμε μέσα από τα χέρια μας, όπως έχασα τα γυαλιά μου, τυφλός, μπροστά στη βιτρίνα, ακούγοντας ψιθύρους για κάποια Πασιον άρα ολκής, αλλά αυτή μάλλον φτιάχνει τα νύχια της τούτη την ώρα  στον Κηφισσό ή τα μαλλιά στο Κολωνάκι ή περπατάει μόνη της αέρινη  στα Ιλίσια (Πεδία) πλησιάζοντας το μνημείο με τους εκτελεσμένους στην Καισαριανή.

Τα πράγματα θα πάνε καλά. Of courseOf course! Καλύτερα από το σημερινό  χάλι. Δεν μπορεί να πάνε χειρότερα. Κι όμως ! Μπορεί και παραμπορεί (να πάνε χειρότερα) Πιχί μπορεί να εκδηλωθούν ισχυρότερες σεισμικές δονήσεις, να ενισχυθούν οι άνεμοι και νάχουμε ανεξέλεγκτες φωτιές, οι τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης να απογειωθούν μαζί με τις κρέμες {προσώπου} και τα χαρούπια, να με ξεχάσουν οι φίλοι και συνάδελφοι -που το έχουν κάνει κιόλας:  ο   Τάσος, ο Καλουδιώτης, η Ρία, η Ελένη, Ντίνα,, ο Χάρης ο Κροντήρης, ο Ανδριανόπουλος, ο Χασιώτης, ο υπάλληλος καθαριότητας του δήμου κι ο φίλος μου ο φασίστας, ο Μπάκουλης και ο Φωτόπουλος.

Γι΄αυτό αποστέλλω τη φωτογραφία μου ολόσωμη με την αποικιακή κάσκα. Γιατί φοβάμαι ότι έχω γίνει αόρατος. Έχω χάσει την εμπιστοσύνη σε μένα, φοβάμαι να παίξω μια παρτίδα σκάκι, διστάζω να μπω στο ασανσέρ με τον σπασμένο καθρέφτη, φοβάμαι μήπως δεν μπορώ να εκφραστώ πια όχι γραπτώς αλλά και προφορικώς, ότι ψελλίζω συνέχεια τα ίδια.  Όμως θα σταματήσω τώρα αγαπητέ φανταστικέ σκύλε της διασποράς γιατί πρέπει να δω το τελευταίο επεισόδιο της τηλεοπτικής μου σειράς όπου φρίττεις με το λαϊκό αίσθημα ανηθικότητας καθώς πρωταγωνιστές και θεατές με κεφτεδάκια στο χέρι κόπτονται μεν για την ηθική αλλά προκειμένου να σωθεί ο μοσχοθρεμμένος γιος συμφωνούν όλοι να καταδώσουν έναν αθώο ως εγκληματία «θα το ξανάκανα  για το παιδί μου»! Το συζητήσαμε με την Αρετή και κατανοεί λέει το  σεναριογράφο  για την υική του αδυναμία.

Αρχίζει το αληθινό έργο  στον κήπο των Ακαθαρσιών : Ο άνθρωπος με τη Σπαραχτική Φωνή ξαναβγήκε στην Αχαρνών, δεν τον χαλάει διόλου  ο θόρυβος των αυτοκινήτων, των εκσκαφέων, των  εξατμίσεων από τα μηχανάκια, των λειαντήρων δαπέδου και  η γηραιά κυρία που αγοράζει γεωργιανές πίτες από των Γεωργιανό, δεν τον πτοεί  τίποτα, αυτός το χαβά του: Ουρ λιάζει και σπάνε τζάμια  και πέφτουν απάνω στα κεφάλια των τυχερών παικτών του ΟΠΑΠ από κάτω μας είναι  σταυροδρόμι  πολιτισμών εδώ και καλά κρατεί. ΄Όπως το Στάλιγκραντ,  το Κίεβο και το Μεσολόγγι.   Οι ξένοι νομίζουν ότι οι δρόμοι είναι για να ουρλιάζουν ο ένας στον άλλο με διαιτητή τον Ερντογάν  και δεν καταλαβαίνουν ότι κοιμάται η νεκρή μου αδελφή κι ότι δεν μ΄αφήνουν  να ακούσω τις αθλητικές μου ειδήσεις και μια σπουδαία μεταγραφή. Αλλά και οι πρόσφυγες έχουν το δίκιο και τα δίκια τους : Δεν ακούγονται καλά οι συγγενείς τους στο τηλέφωνο,  έχει παράσιτα στη Δαμασκό, στην Καμπούλ, στο Χαρτούμ και στο Καράτσι και πρέπει να φωνάξουν λίγο παραπάνω τα ωραία τους αραβικά. «Αυτό να τα δείτε εσείς οι αριστεροί»,   μου λέει ο φίλος μου ο φασίστας , όταν του μίλησα  για τον άνθρωπο με την Σπαραχτική φωνή και πόσο τρόμαξε ένα παιδάκι, «Ελα ρε Παντελή κάπου πρέπει κι αυτοί να εκτονωθούν», «όχι πάνω σε μένα  βάζελε, εγώ τι φταίω;», σωστά του λέω κανένας πάνω από τις ζωές μας που είναι παμπολύτιμες  (ειδικά τώρα με την αύξηση  των αντικειμενικών αξιών) και στοιχηματικές

Αδέσποτο,  στο ρέμα Χαλανδρίου, που κουτσαίνεις στη Σαμφράμπολη, και στο ΙΚΑ νέας Ιωνίας αντιλαμβάνεσαι την αδικία στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα και μπορείς να εκφράσεις το παράπονό σου με ένα βουβό κλάμα  και αυτό είναι δικό σου επίτευγμα εσωτερικό, αγαπημένο μου τετράποδο, γιατί οι κότες δεν κλαίνε, ούτε οι γάτες, αυτές κλαψουρίζουν όταν τις καβαλάνε οι γάτοι μ’ εκείνα τα απαίσια τσιγκελωτά τσουτσούνια.

12.7.22 Τίποτα ιδιαίτερα ασήμαντο. Κάτι διαβάσματα και ξεσκονίσματα: Αυτή «Η αέρινη ύπαρξη πηγαινοερχόταν όπως πλανάρουν τα πέταλα μιας παπαρούνας στις πρωϊνές ηλιοαχτίδες»  Δημήτρης Νόλλας: «Ματούλα Μυλλέρου πάροικος και παρεπίδημος». Νουβέλα κι όχι ποίηση!

• Πάει και η  «ανακάλυψη των σωμάτων» του Ντικροζέ, άρχισα άλλα πράγματα. Ήταν ενδιαφέρον, δεν λέω, το μυθιστόρημα, καλή γραφή,  λίγο κουραστικό  όμως στο τέλος με τις ατέλειωτες πληροφορίες  από το Ιντερνέτ που εξαΰλωσαν  την μυθιστορηματική αφήγηση παρουσιάζοντας  μια αρκούντως αυταρχική  κατασκευή. Φαίνεται πως όλοι πια γράφουν ένα μοντέρνο σταλινικό μυθιστόρημα,  αντιγράφοντας  τα δικά μου Τετράδια Αμνησίας (που παραμένουν εκτός αγοράς)

Και νομίζω ότι έχω θάψει με τη βοήθεια του Ηρόδοτου τα «Τετράδια Αμνησίας»  διότι με δαύτα θα μπορούσα κάλλιστα  να αναμετρηθώ  και μετριέμαι στα ίσια  με τον Ντικροζέ. Και σε επίπεδο μοντέρνου και σε σταλινικό. Μάλιστα οι πρώτες και οι τελευταίες σελίδες της Αμνησίας περιέχουν ηλεκτρισμό και τρυφερότητα και αυτό είναι  σπάνιο στη λογοτεχνία όπως και στη ζωή. Κι αυτό λέγεται ποίηση.

Τουλάχιστον παραδέχομαι   πως  δεν μπορώ να κάνω μυθιστόρημα, ότι δεν μπορώ να ζωντανέψω ήρωες παρά μόνο μαριονέτες, δεν κάνω  ούτε διήγημα,  μήτε  μπορώ να πω ιστορίες ψεύτικες μόνο φανταστικές μόνο σπαράγματα, αναλαμπές της   μνήμης και να μια  αμνησία που θα λατρέψουμε και θα μισήσουμε. Για να μη θυμάσαι… τον κακό σου τον καιρό.

13.7.22  Νothing. Δεν είδαμε την υπερ-πανσέληνο του αρσενικού ελαφιού χτες στα μπουντρούμια της πρωτεύουσας που ζούμε. ΄Εχω χάσει τα κλειδιά της ταράτσας  έχω χάσει το ενδιαφέρον να ανεβώ  και να πιω μπύρες, αφού δεν υπάρχει η Ευρυδίκη η αναδυόμενη. Ούτε τα έργα μου στο Netftlix παρακολουθώ. Διαβάσματα και ξεσκαρτίσματα, πατάτες βραστές για μεσημέρι και φρούτα το βράδι

14.7.22  Κοράκοι, όλοι κοράκοι αληθινοί και χειρότεροι από τον κόρακα όπου εβγήκε από την Κιβωτό και εθρεφόταν από τα λείψανα οπού είχε αφήσει ο κατακλυσμός του κόσμου. Διονύσιος Σολωμός.

Δυσαρέσκεια και τότε  και τώρα και πάντα από τους ποιητές, από τους ευαίσθητους ανθρώπους, όσοι αισθάνονται την αδικία και την κακία των συνανθρώπων τους (και του κάθε συστήματος, να τα λέμε όλα).

Έπρεπε να βάλω υποψηφιότητα για την έδρα της Ποίησης στην Ακαδημία Αθηνών. Θα μας πάρει την έδρα ο Μπούρας και ο Τίτος.  Δεν θα το αντέξω! Ας μην έχω γράψει ποιήματα. Δεν χρειάζεται  αφού βρίσκομαι σε συνεχή κατάσταση έκστασης  και επαναλαμβανόμενων φαντασιώσεων {στο εκστρατευτικό σώμα βορείας Ευβοίας και Αιδηψού για κατανόηση (του συγκλονισμού μιας τραγικότητας)}   

 «Είμαι τυχερός που γνώρισα αυτό τον υπέροχο άνθρωπο που με τόση αυτάπαρνηση με υπερασπίστηκε», είπε ο Λιγνάδης που καταδικάστηκε για δύο βιασμούς αλλά αφέθηκε ελέυθερος με 30 αργύρια μέχρι το Εφετείο. 

Ας ευλογήσουμε τον κ. Κούγια, puro delirio, ο οποίος  συμπαραστάθηκε στον  διευθυντή του Εθνικού μας Θεάτρου στο δράμα που πέρασε και ευτυχώς ο έγκυρος νoμικός αποκάλυψε τη   σκευωρία την οποία  έστησαν οι  νεαροί «επαγγελματίες ομοφυλόφιλοι». Ο θεατράνθρωπος όμως  τελικά καταδικάστηκε. Και το ερώτημα που βασανίζει το Πανελλήνιο είναι  διατί  κυκλοφορεί  στο Μοναστηράκι και μας κάνει  Πλάκα; Διότι τώρα «παίζει αυτός μπάλα»! Ας αφήσουμε τα νομικίστικα για την Εντιμοτάτη Πρόεδρο της Δημοκρατίας που είμαι βέβαιος ότι συντόμως θα  κάνει το δικό της θεσμικό … εξπλάιν. Η ουσία είναι ότι όλη η Ελλάδα είναι στα κάγκελα με αυτήν την απόφαση! Ας ακούσουν τη φωνή του λαού: « Ο λαός είναι ο κινητήριος μοχλός στην Ιστορία», λέει ο πολύς και μέγας Μάο Τσε Τουγκ.

15.7.22 Τα Ιουλιανά. Μπάνιο αρ. 21 στη Βάρκιζα. Tι τράβηξε ο έρημος  τόπος μέχρι να βρούνε τον κατάλληλο άχρηστο που θα στρώσει  το δρόμο   προς τη δικτατορία και τον καλό βασανιστή!

16.7.22 Μπάνιο αρ. 22 Βάρκιζα Μέσα στα 50 χειρότερα φαγητά του κόσμου και δύο ελληνικά! Πατσάς και μπάμιες. Αν είναι δυνατόν. Ο πατσάς είναι λατρεμένος. Οι μπάμιες με κοτόπουλο μάλιστα είναι εξαιρετικές. Τίποτα κουκιά να πατώνανε στον κατάλογο της κακοφαγίας  το καταλαβαίνω.  Αλλά ο πατσάς με ποδαράκια;!

– Οι δέκα χειρότερες ταινίες, τα δέκα καλύτερα μέρη του κόσμου για τους συνταξιούχους. Τα καλύτερα νησιά, τα καλύτερα κρασιά, το καλύτερο στρώματα   να κάνετε σεξ , τα καλύερα φέρετρα από μαόνι για να κοιμηθείτε, οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές της σαιζόν, οι καλύτεροι προπονητές, τα καλύτερα σκυλιά, οι καλύτερες γυναίκες ηθοποιοί, οι καλύτεροι ποιητές, οι καλύτεροι ψάλτες, τα καλύτερα ωρολόγια σέικο, Υou are  σάικο. –You are. οι καλύτεροι θεατρικοί αμφίφυλοι επιβήτορες κατάδικοι δις ως βιαστές, ελεύθεροι μέχρι νεωτέρας.

-Κι αν αθωωθεί ο κ. Λιγνάδης στο Εφετείο;  Το σκεφτήκατε αυτό;  Αν τον παρέσυραν όντως «οι επαγγελματίες ομοφυλόφιλοι»;

Μακαριοι οι νυστάζοντες διότι γρήγορα θα αποκοιμηθούν.

-Στη φυλακή μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του στο Εφετείο ο βιαστής ανήλικων ιερεύς εξ Αγρινίου. Εh Oui!! Ο καταδικασθείς Λιγνάδης ελεύθερος  μέχρι την ώρα της κρίσεως στο  Εφετείο. Το δικαστήριο έκρινε πως ο  ιερεύς θα μπορούσε να βιάσει πάλι τα ελληνόπουλα της ενορίας ή και της διπλανής ενώ ο Λιγνάδης καλλιτέχνης άνθρωπος… αλλοδαπά  θα πηδούσε,  δεν είναι το ίδιο! Η δικαιοσύνη δεν είναι μόνο ταξική είναι και ρατσιστική και τοξική και κυβερνητική και αντικληρική! Όπου  παπάς κι η μοίρα του!  Λευτεριά στους παιδεραστές παπάδες. Στους πνευματικούς και στους πνευματικούς μας ανθρώπους. Ο Λιγνάδης μας οδηγεί.

Ρoή Ειδήσεων
Σχετικά άρθρα
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

Pet Shop Θεσσαλονίκη
Μενού